Hear Hear | De danspasjes van Future Islands kwamen wat monotoon over
  Foto:  Koen Bauters.

Een half nummer had Future Islands-frontman Samuel Herring nodig om zijn zweetproductie op het niveau van z’n toegewijde fans te krijgen. Hij zou het daaropvolgende uur minstens evenveel melancholie en overgave gutsen.

Heb je één nummer van Future Islands gehoord, dan heb je ze allemaal gehoord. Een boutade natuurlijk, al viel de eenvormige sound van het viertal uit Baltimore op Hear Hear andermaal op. Bij de meeste mensen is dat nummer ‘Seasons (Waiting on you)’, het intussen al acht jaar oude doorbraaknummer van de synthrockers. Eens die honger naar een herkenbaar nummer gestild was, verkoos het merendeel van het publiek dan ook om de echte honger aan te pakken - het was tenslotte etenstijd.

Samuel Herring kweet zich vol passie van z’n taak om z’n vrij statische band te overcompenseren. Hij etaleerde al vroeg z’n intussen illustere dansmoves, viel meermaals op z’n knieën en liet z’n zweet gretig op de voorste rijen spatten. De ene na de andere autobiografische song over gemis en verlangen werd opgediept, terwijl hij over het podium stuiterde. In het energieke ‘Long flight’ en ‘Tin man’ ging hij bescheiden grunten als antwoord op de opvallend snedige gitaaruithalen van William Cashion. Maar terwijl Herring zich te pletter danste, leek z’n band steeds hetzelfde danspasje te herhalen.

Die momenten waren Future Islands op z’n beklijvendst en memorabel, al waren ze te schaars en te laat. Als voorlaatste band in de tent ontbrak het de band aan muzikale uitschieters. Benieuwd of dat er met bijna twintig jaar op de teller ooit nog van komt.

Future Islands. Gezien op Hear Hear, 14/08.

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig