Coldplay bouwt een flitsend feest maar is op z’n best wanneer de lichtjes doven

Na tweeëntwintig jaar Coldplay kan Chris Martin naar verluidt niet meer wandelen – zelfs zijn boodschappen doet hij tegenwoordig al huppelend. Aangedreven door een laaiend enthousiast Brussels publiek was er vrijdag van een energiecrisis geen sprake bij het eerste van vier uitverkochte concerten in het Koning Boudewijnstadion. Pas wanneer de lichtjes doofden, had je ook het gevoel een band aan het werk te zien in plaats van een lichtgevende, volgens algoritmes functionerende hitmachine.

De succesvolste concertreeks in ons land is volgens Coldplay ook de duurzaamste. De pr-machine recycleerde die boodschap op voorhand zo gretig dat ik onderweg naar het Koning Boudewijnstadion een pavloviaanse drang kreeg om afval te sorteren toen ik Chris Martins dankwoordje aan de metroreizigers hoorde. Afbreekbare confetti, trampoline-achtige kinetische dansvloertjes en een rij fietsen om stroom op te wekken, windturbinetjes bovenop de geluidstorens, van duurzaam plastic gemaakte oplichtende armbandjes: het waren maar enkele van de elementen waarmee Coldplay de ecologische voetafdruk van z’n gigantische wereldtournee wil beperken. Haters van de band weten nochtans al jaren dat niet touren daarvoor de beste optie is. Wanneer je echter het Koning Boudewijnstadion ziet oplichten op de tonen van ‘Higher power’, ‘Clocks’ of ‘A sky full of stars’ snap je wel dat dit dicht bij de ultieme poprock-ervaring komt. Al rook het herhaaldelijk afgeschoten vuurwerk desalniettemin naar buskruit met een zweem van greenwashing.

Flikkeren

Wat Rammstein flikt met pyrotechnics, doet Coldplay sinds album Mylo Xyloto met RGB-kleuren. De toen geïntroduceerde ritmisch oplichtende polsbandjes worden tijdens de ‘Music Of The Spheres’-tournee bijzonder effectief ingezet. Meer dan een gimmick lijkt het, zeker vanop de tribunes bekeken, alsof je samen met je flikkerende bandje deel uitmaakt van de show. Als een toverende Mickey Mouse in Fantasia dirigeerde Martin de bandjes al in opener ‘Higher power’.

Coldplay bouwt een flitsend feest maar is op z’n best wanneer de lichtjes doven
Foto:  Koen Bauters

Met negen albums onder de arm kon Coldplay vrijuit met hits strooien, al bleef commerciële flop Everyday life in de kluis. ‘Paradise’, ‘The scientist’ en ‘Viva la vida’ zaten wel vooraan in de setlist en werden luidkeels meegezongen, ook al was Chris Martin aanvankelijk moeilijk hoorbaar op de tribunes en klonken de op band meelopende strijkers bij momenten erg schel. Helaas is dat quasi onvermijdelijk in een voetbalstadion waarin de wind zich uitleeft en alle opblaasballonnen naar één publiekshelft dreef.

Coldplay bouwt een flitsend feest maar is op z’n best wanneer de lichtjes doven
Foto:  Koen Bauters

Ondertussen sprak Martin het publiek afwisselend in het Frans en Flemish toe, en bleek hij zelfs vertrouwd met het woord knaldrang. Even later zou hij een flard ‘Santé’ van Stromae in de outro van ‘Let somebody go’ smokkelen om extra sympathiepunten te scoren. De maestro zelf tekende niet present, maar maakte wat later wel zijn opwachting op een van de vele t-shirts die Chris Martin doorheen de show aantrok.

Ongemakkelijk en ontroerend

Het was de start voor een nostalgisch stukje halverwege de set. ‘Politik’, de albumopener van het dit jaar twintig kaarsjes uitblazende pareltje A rush of blood to the head was veruit de opvallendste keuze op de setlist. Het stadion hulde zich voor één keer in grijstinten en geen bandje flikkerde op. Meezinger ‘In my place’ pikte daar mooi op in , terwijl Martin zijn zichtbaar onwennige gitarist Jonny Buckland in de spotlight probeerde duwen. De evolutie die Coldplay op twintig jaar tijd meemaakte, werd vervolgens in twintig minuten duidelijk. De Jim Henson-pop Angel werd op de catwalk gehesen voor ‘Human heart’, een song die meer ongemakkelijk dan ontroerend was. Helemaal cringe werd het toen vlammenwerpers de van Muse gekopieerde hardrockriff van ‘People of the pride’ inzetten. De piano-intro van ‘Clocks’ kwam daarna nog nooit zo welgekomen, al was die pracht van korte duur. De band trok lichtgevende helmen aan in een poging om ‘Infinity sign’ boeiend te maken, en landde daarbij ergens tussen Deadmau5 en het plaatselijke containerpark. Tijdens het op tape meelopende ‘Something just like this’ deed Chris Martin van onder zijn helm aan gebarentaal. Wij begrepen: dit is de plaspauze. Vervolgens legde hij ‘A sky full of stars’ net voor de ontploffing stil om iedereen aan te sporen smartphoneloos mee te genieten.

Coldplay bouwt een flitsend feest maar is op z’n best wanneer de lichtjes doven
Foto:  Koen Bauters

Net voor de finale maakte Coldplay het Koning Boudewijnstadion heel even heel klein. De band wandelde door het publiek richting een klein zijpodium, waar Martin herinneringen ophaalde aan het concert op Rock Werchter 2000 om vervolgens een verstillend ‘Sparks’ te spelen. Hij volgde dat op met een vrije Vlaamse vertaling van ‘Magic’, die even schattig en knullig klonk als een kleuter die z’n nieuwjaarsbrief van buiten heeft geleerd. Wat een contrast met het drammerige ‘Humankind’, waarin vuurwerk en armbandjes overuren draaiden. Na al dat visuele geweld werden onze ogen een laatste keer geprikkeld door tranentrekker ‘Fix you’. Afsluiter ‘Biutyful’ met opnieuw die vreemde handpop was vervolgens een sof die zelfs een laatste vuurwerksalvo niet kon laten knallen.

Daarmee kwam een einde aan de grote Chris Martin-show. De kritiek dat de rest van de bandleden karakterloze figuranten zijn, bevat nu misschien meer dan ooit een grond van waarheid. Want hoewel Martin aangaf dat het niet eenvoudig is om een band twintig jaar lang bijeen te houden, was er van die onderlinge dynamiek weinig te merken tijdens deze show. Of ze nu een klassieker als ‘Yellow’ of EDM-samenwerking met BTS ‘My universe’ spelen: op het podium verandert er niets. Het bandje loopt door, het vuurwerk staat klaar en de armbandjes zijn zo geprogrammeerd dat er geen ruimte is voor gekkigheid. Wie al het geflikker en geknal even wegdenkt, houdt tijdens de nieuwste songs een hoopje (al dan niet biologisch afbreekbaar) plastic over. Maar zoals Lego al negentig jaar bewijst, kan je jezelf ook met plastic prima vermaken. Dat bleek in het Koning Boudewijnstadion andermaal het geval te zijn.

Coldplay
Gezien in het Koning Boudewijnstadion op 5/8

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig