camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

zomerreeks Hoe gaat het met u?

‘Sommigen vinden ons onverantwoordelijk, maar op reis leer je de hele dag door’

maandag 11 juli 2022 om 3.25 uur

Duizenden Belgen trekken er deze zomer opnieuw op uit. Maar Yentl Jehoul reist het hele jaar door naar nabije en verre landen, vaak in een zeven meter lange camper, met haar man en kinderen. ‘Ik hoor soms ondertonen van jaloezie, mensen denken dat we altijd op vakantie zijn. Dat is niet zo, we leren, werken en genieten.’

De ‘Jehouligans’ reizen samen in de gele Sprinter. Knus, maar ook compact. ‘Dat is echt geen probleem. Er is altijd veel meer mogelijk dan mensen denken.’ Kaat Pype

 

Reiziger om te leven

Yentl Jehoul (37) uit Diest is ­herboriste, reisinfluencer en moeder van drie kinderen. Ze maakt reizen om ze te ­beschrijven in blogs, op haar website thejehouligans.com en op Instagram via @the_jehouligans_travel. In 2020 besloot ze om van die broodwinning een ­levensstijl te maken, samen met haar man en kinderen. ‘We willen families tonen hoe je onze mooie planeet kan ontdekken met elk budget.’ (vpb)

Het was lente 2020 toen Yentl ­Jehoul de mogelijkheden op een rij zette. De middelbare school in Diest kondigde aan dat ze weer zou openen en het leven kon, na twee maanden lockdown, herbeginnen. ‘Aurelie, onze oudste, was kort daarvoor al op thuis­onderwijs overgeschakeld omdat ze moeilijk aardde in het klassieke schoolsysteem, en gepest werd. Thuis bloeide ze open. ­Ellis, onze tweede, vond haar draai wel op school, maar ervoer in de lockdown dat het thuis ook fijn studeren was. En mijn man Daniel werkte thuis.’

Wat hield hen tegen? Dus sprongen ze.

Die keuze was radicaal. Het gezin had ­al vaker gereisd, soms zelfs in de schooltijd. Daniel had eerder al geëxperimenteerd met een ‘workation’, waarbij je je ­laptop neerpoot in een vakantie-oord. Maar dit plan ging verder: het gezin kocht tweedehands een botergele Sprinter, richtte die in als reis- en werk­wagen, en toen de school in Diest op ­20 mei opende, waren de ‘Jehouligans’ ­(intussen verrijkt met ­baby Linus) al op weg om de mooiste ­zomer van hun leven te ­beleven.

Hekel aan sturing

Die reis is niet meer gestopt. Vorig jaar zwierf het gezin eerst vijf maanden aan een stuk door het mediterrane gebied. In het najaar volgden trips naar Kreta en Jordanië. In 2022 ging het gezin al naar Spanje, Lapland en Kroatië. En in de herfst gaat het leven verder in Namibië en Zuid-Afrika.

Het huis in Diest dat Yentl en haar man twaalf jaar geleden zelf bouwden, staat sinds vorige week te koop, en Yentl zegt dat ze zich stilaan ‘overal en nergens’ thuisvoelt. Maar misschien was dat altijd al zo.

‘Dat reisvirus heb ik van mijn vader’, zegt ze. ‘Die wilde ook altijd vertrekken. Als kind liep ik dikwijls weg, naar de bib of het bos. En ik kon niet zwijgen. De school was dus een groot probleem voor mij. Ik had moeite met de regels en kreeg vaak strafstudie. Ik heb mijn plaats pas gevonden toen ik op mijn zestiende naar het kunstonderwijs kon. Ik hou niet van ­sturing, ik doe het graag op mijn manier.’

De keuze voor ‘een hybride leven’, waarbij het gezin maanden reizen afwisselt met enkele weken thuis, kwam er stapsgewijs. ‘We zijn ­getrouwd in 2006. Een goeie match: Daniel is heel rationeel en ik ben impulsief. We hebben jaren een vrij klassiek ­leven geleid en dat was niet goed voor ons huwelijk: ik verveelde me. Dan ga je geleidelijk aan dingen veranderen. We gingen meer reizen, Daniel solliciteerde al eens in Zwitserland, ik werd content creator. Al die dingen gebeurden ­gewoon. Telkens zetten we een nieuwe stap die ons ­logisch leek, en al waren we soms onzeker over de ­afloop, het kwam ­altijd goed. Dus toen ­corona alles op zijn kop zette, konden we een grotere stap zetten.’

Het werk volgde. Daniel is IT-consulent die een vaste job opgaf en als zelfstandige vanop afstand kan werken. Yentl levert ­toeristische content aan bedrijven en is ­social media coach. Sommige reizen die het gezin doet zijn gesponsord, andere doen ze zelf.

Blijven spelen

Een dag in het leven van de ‘Jehouligans’ ziet er niet dramatisch anders uit dan voor ouders en jongeren die in een ‘normaal’ huis leven. ­‘Iedereen staat op, ontbijt al dan niet, en werkt. Aurelie doet dat op haar bed, Ellis zit graag buiten bij mij, Daniel zit aan tafel in de van.’

Maar wanneer je reist, leer je eigenlijk de hele dag, vindt ze. ‘Je ziet of vindt een dier, en zoekt informatie op. Je praat over een situatie die je is opgevallen. Een kind leert zelf van alles, als het maar genoeg prikkels krijgt. En wanneer je al reizend ­ergens aankomt, is er altijd een overdosis aan prikkels.’

Yentl is een grote fan van het fenomeen ‘unschooling’ (spontaan leren via levens­ervaringen als spel, huishouden, persoonlijke interesse, stages, keuzelessen, …). ‘De meisjes hebben al hun school­routine en ze hebben een te groot degout van alles wat met ­leren te maken heeft om dat nog te kunnen, maar voor ­Linus zou dat mogelijk moeten zijn. Alleen wordt unschooling in België niet aanvaard.’

‘De grootste ontdekking is dat mensen overal erg op elkaar lijken. Je komt bij een bevroren meer in Lapland of in het zand in Jordanië, en dan zie je dat ook daar alle kinderen Tiktok hebben’

Na het werk, of tussendoor, wordt ­gewandeld, aan sport gedaan, gespeeld. ‘Aurelie is vijftien en speelt nog, en ik juich dat toe. Soms spreken we af met andere reisgezinnen. “Die zijn zoals wij”, zeggen de kinderen. Eten? Ik maak het klaar, ze eten als ze honger hebben, maar ’s avonds zitten we lang samen aan tafel, en praten of spelen we, want we hebben natuurlijk geen televisie. We kijken hooguit eens een film op de laptop. En als de smartphones de kinderen ambetant maken, vragen we ze op. Je kijkt ervan op hoe snel alles daarna weer bij het oude is.’

Ze slapen in twee dubbele bedden. Het oogt knus, maar wel erg … compact. ‘Nou ja, we zijn nooit maanden aan een stuk weg, en switchen soms een of twee weken naar een Airbnb. Het is echt geen probleem. Er is altijd veel meer mogelijk dan de meeste mensen denken.’

Falen loont

Wat de anderen zeggen? ‘Dat is lastig’, zegt Yentl. ‘Veel mensen vinden het raar wat we doen. Ik hoor ondertonen van jaloezie wanneer iemand zegt dat hij ook wel wat foto’s zal trekken om op reis te mogen gaan. Zo iemand denkt dat wij altijd met vakantie zijn, terwijl we een groot onderscheid maken. Voor ons is reizen: leren, ontdekken, werken, leven. Vakantie is ­genieten, op Ibiza bijvoorbeeld. Dat laatste doen we af en toe ook, zoals iedereen.’

Sommigen reageren scherp, en vinden het opvoedingsmodel onverantwoordelijk. ‘We maken onze kinderen kapot, hoor ik, omdat ze nooit voorbereid zullen zijn op echt schoolwerk. Wel, ik heb een dochter die al vijf keer een bedrijfje opstartte met als doel het winstgevend te maken, en het weer opdoekte als dat niet lukte. Ik vind dat geweldig. Ze leert dat dingen kunnen mislukken, en dat ze dat niet persoonlijk moet opvatten. Ze leert ook dat je niet per se in de pas moet lopen, zoals in België gangbaar is, en om ideeën te hebben. In ons land moet je je studiekeuze al op je vijftiende enten op wat je later wil gaan doen. Wie kan dat nu weten op die leeftijd?’

De grootste winst is de rust. ‘Ik voel me veel kalmer dan toen ik regelmatig in een huis woonde. Soms leven we drie maanden uit één koffer, en dat is nooit een probleem. Alles wordt gewoon eenvoudiger wanneer je minder materiële spullen hebt. Je behelpt je met wat er is. Ik bak soms brood op de barbecue, dat is nog gezellig ook. En de grootste ontdekking is dat de mensen overal erg op elkaar lijken. Je denkt dat je ­ergens aankomt op een ­“andere” plek, bij een bevroren meer in Lapland of in het zand van Jordanië, maar dan drink je koffie met de mensen die daar wonen en zie je dat alle kinderen op Tiktok zitten.’

Kroatische droom

Wat als het huis – wat waarschijnlijk is – snel verkocht wordt? Yentl haalt haar schouders op: ‘We kunnen altijd een tiny house zoeken.’ Maar dan blijkt dat de verkoop deel uitmaakt van een groter verhaal. Op hun laatste doortocht in Kroatië hebben ze een stuk grond gevonden, in Skradin, met ­uitzicht op de bergen, op ­vijftien minuten van de zee. Elke dag ontroert de zonsondergang hen.

Alweer een nieuwe sprong. En alweer ­gebeurt het omdat de context verandert. ‘Tja, nu corona voorbij lijkt, wordt Daniel meer op zijn werk verwacht. Misschien is het tijd om opnieuw een stap verder te zetten. We willen daar met agriturismo beginnen, met vier huisjes om te verhuren, en een eigen huis. Maar niet om daar echt te wonen. Van mei tot september kunnen we gasten ontvangen, voor de rest doen we wat we willen. Reizen dus. Ik heb me nooit ergens vast kunnen pinnen.’

U vindt alle afleveringen van de reeks op standaard.be/hoegaathetmetu

out of the box 

‘Ik wil altijd alles zelf doen, maar heb twee linkerhanden. Dat leidt vaak tot discussies’

 Johan Dockx

Waarover hebben jij en je partner het vaakst discussies?

‘Afval! Daniel is een extreme sorteerder, vanuit een ecologische motivatie. En hij is dus ook veel rationeler dan ik. Dat is natuurlijk heel goed. Ik zou het allemaal veel minder grondig doen. Ik wil altijd alles zelf doen, maar heb ook twee linkerhanden, dus daar komt geregeld discussie van.’

‘Het is vreemd: mijn gsm ziet er na een jaar niet meer uit, terwijl die van hem er na vijf jaar nog als nieuw uitziet. En ook in de opvoeding ben ik minder streng dan hij. Als de kinderen kersen willen en die zitten in plastic verpakt, dan zal ik die toch kopen, terwijl Daniel dan aardbeien zal kopen die niet in plastic zitten.’

Kun je je smaak beschrijven in interieurs en design?

‘Ik ben heel flexibel, en zal altijd zoeken naar een relatie met de nabije omgeving, aangevuld met wat mondiale kenmerken: kleine verwijzingen naar andere delen van de wereld. En ik koop nooit nieuwe dingen. Ik maak van alles zelf, en pik hier en daar tweedehandse voorwerpen of meubels op, ook op reis. Meestal zijn die zo mooi dat ik ze later voor meer geld kan verkopen (lacht).’

‘Ik ­begrijp eigenlijk niet hoe mensen zoveel geld kunnen uitgeven aan steeds weer nieuwe dingen. Ik doe dat echt niet graag, we kopen ook veel kleren tweedehands. Ik weet hoeveel stress er gepaard gaat met de aankoop van een ­dure nieuwe jurk of zetel, die dan niet vuil mag worden. Ik heb het vooral graag gezellig. Wanneer we in een Airbnb trekken, verschuiven we vaak alle meubels tot die naar onze zin staan, en ga ik een plant halen om de natuur binnen te halen.’

Wat is het beste dat je van je ouders hebt?

‘Mijn ouders zijn goeie, eerlijke mensen. Redelijk ouderwets, maar vooral erg open van geest. We zijn opgevoed met mooie ideeën als “ga wonen waar je ­gelukkig bent”.’

Zou je psychotherapie over­wegen en wat zou je willen ontdekken?

‘Ik zou graag psycho­therapie volgen om te weten waar mijn grote drive vandaan komt. Hoe meer je over jezelf leert, hoe gelukkiger je bent, denk ik. Ik kreeg onlangs van vrienden het boek Prikkels ­bijten niet van Saskia Klaaysen ­cadeau, omdat ze dachten dat daarin stond hoe ik ben. Ik vind prikkels heerlijk. Ik ben het HSS-type, wat staat voor high sensation seeking. Ik ben supergevoelig, ook op een negatieve manier: als mijn man thuiskomt en hij is in de buurt van een roker geweest, ruik ik die vreselijke geur meteen.’

‘Nu, wellicht liggen mijn verwachtingen voor psycho­therapie hoger dan wat er kan uitkomen. ­Misschien ben ik gewoon geboren met die drive? Ik heb een zus die net zo is, ze heeft al op heel veel plaatsen in vier landen ­gewoond, en we begrijpen elkaar erg goed.’ (vpb)

Onze gast kiest telkens enkele van de ‘100 Questions’, een doos met verrassende vragen van The School of Life, een project van onder anderen filosoof Alain de Botton.

Niet te missen

LEES OOK

De podcasts van De Standaard

Niet te missen