Superknecht in gele trui beperkt de schade op een rampendag
Wout van Aert zette zijn gele trui op het spel om de schade te beperken voor kopman Jonas Vingegaard.  Foto:  Getty Images

Een catastrofe leek de kasseienrit te worden voor Jumbo-Visma. Pechvogel Primoz Roglic mag Tourwinst wellicht vergeten. Maar met Jonas Vingegaard houden ze nog een ijzer in het vuur, dankzij een superknecht in gele trui.

Als de Tour de France donderdag start in Binche en de hele dag door de ­Ardennen rijdt, is dat met een Belg in de gele trui: Wout van Aert hield in Arenberg 13 seconden over. Het zegt veel over de chaos in de kasseienrit in le Nord, dat Van Aert niet eens wist dat hij zijn trui had gered toen hij over de meet bolde.

Hoe moeten we ons deze knotsgekke mini-Parijs-Roubaix herinneren? Een nagelbijter, het ultieme bewijs dat Tourzeges niet alleen in berg- en tijdritten verdiend hoeven te worden. Maar misschien ook een té gevaarlijk circus?

Dat verweet zelfs nice guy Van Aert de Tourdirectie. ‘Was het echt nodig om met dit nerveuze Tourpeloton tussen de kasseistroken ieder dorpje op te zoeken, met veel versmallingen en dingen op de weg?’, zei hij tegen Het Nieuwsblad. ‘Dit was gewoon gevaarlijk.’

Vertel dat aan Primoz Roglic, de belangrijkste uitdager van Tadej Pogacar. Hij heeft wellicht de Tour al verloren. Waar gaat de Sloveen ruim twee minuten terugpakken op zijn jongere landgenoot?

Superknecht in gele trui beperkt de schade op een rampendag
Primoz Roglic ontwrichtte zijn schouder en verloor veel tijd.  Foto:  AP

Schouder in de kom zetten

Roglic valt niets te verwijten. Hij zat waar hij moest zitten, in het ­peloton der favorieten op enkele minuten achter de vluchters van de dag, toen een andere renner een hooibaal raakte. Die belandde in het peloton en bracht Roglic ten val. De Sloveen kon niet verder: zijn schouder was uit de kom. Hij nam plaats op een stoeltje en zette hem zelf terug recht: wielrennen is geen sport voor watjes. Roglic zou wel de hele rit met de daver op het lijf moeten harken om zijn verlies nog enigszins te beperken.

Dat moest er nog maar bij­komen voor Jumbo-Visma, dat toch al zijn aanvalsplan had moeten opbergen na een opeenvolging van pech en geklungel. Nog voor de eerste kasseien haakten Van Aert en ploegmaat Steven Kruijswijk in elkaar, en smakten pijnlijk tegen de grond. Meteen daarna lette Van Aert heel even niet op en kon slechts miraculeus een aanrijding met een volgwagen vermijden. Hij oogde een hele poos niet zichzelf, en bleef op zijn eentje achterin het peloton. ‘Het zat mentaal even niet goed’, zei hij achteraf. ‘Ik voelde me onzeker en durfde het gewriemel om positie te kiezen niet aan.’

Even verder kreeg mede­kopman Jonas Vingegaard een ­lekke band op een slecht moment. Het Jumbo-team sloeg in paniek en voerde een merkwaardig stukje wielerslapstick op. Eerst kreeg de kleine Vingegaard de fiets van de veel te grote Nathan Van Hooydonck, dan moest hij weer afstappen en voerden vier renners een onhandige stoelendans uit. ­Niemand scheen nog te weten met welke fiets verder te rijden. Voor een collectief dat dinsdag zo knap Van Aerts zege in Calais voorbereidde, een ongewoon vertoon.

Uiteraard hield Tadej Pogacar de benen niet stil toen hij vernam dat zijn ene concurrent op een ­minuut en zijn andere op twee ­minuten reed. Hij voerde de forcing in de eerste groep en vloog over de kasseien. De polyvalentie van Van Aert en Mathieu van der Poel (die gisteren nérgens was en helemaal uit vorm lijkt) wordt veel bejubeld, maar wat te zeggen over de Sloveen? Die heeft bij de jeugd ook aan cyclocross gedaan. Hij komt ongetwijfeld ooit nog aan de start van Parijs-Roubaix, met winstkansen.

Woensdag zat die winst er nog niet in. Pogi ging samen met Jasper Stuyven op pad om de vroege vluchters nog in te rekenen (lukte niet), de gele trui te pakken (lukte ook niet) en de concurrenten in ­Parijs een dreun uit te delen (lukte een beetje met Vingegaard, maar zeer goed met Roglic). Pogacar straalt veel zelfvertrouwen uit, en sinds gisteren nog meer.

Superknecht in gele trui beperkt de schade op een rampendag
Simon Clarke kwam als eerste over de finish.  Foto:  REUTERS

Onverwachte bonus

Bij Jumbo mag vooral Vingegaard een grote kaars branden voor Van Aert. Nadat die van zijn schrik bekomen was, verbeet hij de pijn en leidde persoonlijk tientallen kilometers de achtervolging. En dan vond hij nog dat hij zijn makkers wat in de steek had gelaten. ‘Eerst was ik mijn zelfvertrouwen kwijt door die val, maar wat later merkte ik dat ik mijn kracht niet verloren had.’ Eerst bracht hij – met wat hulp van Christophe Laporte – Vingegaard weer bij de hoofdmacht, en dan begon hij het samengesmolten peloton dichter naar het duo Pogacar-Stuyven te sleuren. Aan de meet was de kloof herleid tot amper vijftien seconden.

Het respect bij de internationale media voor Van Aert is immens. ‘Dan denk je na Calais dat je alles gezien hebt, redt hij als locomotief ook nog eens de meubelen voor zijn ploeg’ was de teneur.

‘Ik heb er geen seconde bij stilgestaan dat ik het geel nog kon behouden’, vertelde Van Aert achteraf. ‘Ik dacht de laatste vijftig kilometer dat het een verloren zaak was. Geen dilemma’s dus: ik kon me helemaal focussen op het beperken van de schade voor het team op deze shitdag.’

Hij deed dat zo goed dat hij alsnog zichzelf beloonde: hij fietst nog ­minstens een dag langer als leider rond.

Smullen van drama

De vier sterkste overblijvers van een vroege vlucht streden inmiddels voor de ritzege. Neilson Powless en Boasson Hagen hadden zelfs uitzicht op het geel.

Hun laatste kilometer was een woest en onorthodox gevecht ­tussen kapotgestreden gladiatoren. Eerst demarreerde Powless, die op weg leek naar ritzege én gele trui. Dan kwam Edvald Boasson Hagen erover: ook hij kon met ­bonificaties rit én geel pakken, maar ook hij viel helemaal stil.

Dat was het sein voor Taco van der Hoorn. De Nederlandse specialist van de lange vlucht reed een spurt die charmeerde in zijn schokschouderende lelijkheid. Ook hij werd echter nog net geremonteerd door Simon Clarke. De 35-jarige Australiër voorkwam dat een zevende opeenvolgende Tourrit werd gewonnen door een Nederlandstalige. De Lage Landen heersen in de lage landen.

Voorspelling: er wordt nog één dag wat nagekaart over de gevaren van zo’n rit, en volgend jaar krijgen we er opnieuw één. De Tourdirectie moet hebben gesmuld van zoveel drama, na enkele ritten met weinig geschiedenis.

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig