Oleksandra en Oleksandr

Oleksandra laat de hand van haar zoon ­Oleksandr geen enkel moment los ­terwijl ze ons rondleidt in haar dorp Krasnogorivka, op 5 kilometer van de frontlijn bij de stad Donetsk. Vrijwel dagelijks valt er in het dorp wel een granaat of iets gelijkaardigs. Vaak ook meer dan één.

Toch gaan Oleksandra, haar zoon en haar inwonende moeder nooit schuilen. Ze zijn bang om onder het puin bedolven te raken. ‘Als jij moet kiezen tussen een snelle of een trage dood, wat kies jij dan? Sinds 17 juni steekt er een niet geëxplodeerde Uragan-raket in de muur van het huis van Olena. Ze zijn hem er nog altijd niet komen uithalen.’

Via allerlei paadjes en verborgen plekken met bloemen, fruitbomen en moestuinen brengt Oleksandra ons naar het huis van Volodymyr. Dat werd in 2015 al eens platgebombardeerd, en nadien weer opgebouwd. Dit jaar, op 29 april om halfvijf ’s morgens, trof een bom weer doel. De woonkamer vooraan ligt in puin, maar de muur tussen de kamer en de keuken staat nog recht en daartegen staat het bed van Volodymyr en zijn vrouw. Of ze niet denken aan weggaan? ‘Ik heb twee hartaanvallen gehad’, vertelt Volodymyr. ‘Als ik tot het einde van de straat loop, ben ik doodop. Hoe zou ik kunnen vluchten?’ Een dag ­later telefoneert Oleksandra ons. Er zijn weer verschillende granaten in haar straat gevallen, één jongeman heeft er het leven bij gelaten en ook in de tuin van Volodymyr is er weer een explosief ontploft. 

De Standaard-fotograaf Gert Jochems geeft in deze reeks dagelijks een inkijk in het leven van alledag in Oekraïens oorlogsgebied.

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig