Rock Werchter | Twenty One Pilots doet er alles aan om de code van de pop te kraken
  Foto:  Koen Bauters

Twenty One Pilots is een bizarre groep. Iedereen kan wereldhit ‘Stressed out’ meeneuriën, maar waag het niet hen een onehitwonder te noemen. Achter die oorwurm schuilt een duo dat al meer dan tien jaar lang aan de weg timmert en een hondstrouw publiek heeft opgebouwd.

Tyler Joseph en Josh Dun heten ze. Ze komen uit een gelovig nest in Columbus, Ohio, en verbrijzelden al verschillende verkooprecords. Doorbraakalbum ‘Blurryface’ uit 2015 was op Spotify zelfs even het meest gestreamde album door een groep ooit. Op de laatste Pukkelpopeditie in 2019 – een eeuwigheid geleden, lijkt het wel – stonden ze als headliner geprogrammeerd. Vanavond moeten ze op Werchter alleen Imagine Dragons voor laten gaan. En toch blijft de kans groot dat u nog geen vijf nummers van hen kunt opsommen.

Voor wie wel mee is, bouwden de Amerikanen een mythische wereld op die ze verkennen in conceptalbums als Trench. Die fans - ze laten zich The Skeleton Clique noemen - weten trouwens wie Clancy is, het personage dat verborgen zit in de titel van hun meest recente worp Scaled and icy, een anagram voor ‘Clancy is dead’. Maar voor u en ik, passanten op Rock Werchter, maakt dat allemaal geen zier uit. Wat telt is dat Twenty One Pilots de weide meenamen op een vrolijke vlucht vol toegankelijke popnummers.

‘Ik schreef dit nummer om als Radiohead te klinken, maar het draaide iets anders uit’, zo kondigde zanger Tyler Joseph schouderophalend ‘Saturday’ aan. ‘Commercialism, weet je wel’, grapte hij. Het nummer huppelde vrolijk weg zoals de Oxfordrockers inderdaad nooit zouden doen. Anders dan de wispelturige Thom Yorke dingt Tyler Joseph gretig naar de gunsten van zijn publiek. Dat neemt soms groteske vormen aan. Zoals in ‘Car Radio’, toen Tyler helemaal naar de top van geluidspaal klom en angstwekkend klein afstak tegen het vuurrode avondlicht. Een tikje overdreven, maar topentertainment was het wel.

Drummer Josh Dun mocht dan weer een solo afsteken op kop van het legertje trouwe fans. Letterlijk, want zijn drumset werd op een platform in het publiek gehesen. Dat trucje gaat al lang mee bij de band, maar roept steevast beate bewondering op bij het publiek. Die Dun is trouwens zo’n skatertype met puppy-ogen, een rocker waar de Joepie opnieuw de drukpersen voor zou moeten opstarten. Kwestie van die tronie toch nog op een uitneembare poster te krijgen.

Maar goed, terug naar de muziek. Kwatongen beweren dat Twenty One Pilots maar eens als zichzelf moet leren klinken. Er werd inderdaad gretig geplukt uit de grabbelton van de pop: streepje nu-metal hier, toefje Maroon 5 daar, en als Tyler Josephs stem overslaat, weerklinkt plots Air Traffic. ‘Ach, waarom zouden wij niet én Coldplay én Eminem kunnen zijn’, moeten die twee Amerikanen gedacht hebben. Prima hoor, zeker omdat de zanger beide registers tot in de puntjes beheerst. De pijnlijke keerzijde van die tweespalt? Verzen als ‘I wasn’t raised in the hood / but I know a thing or two about pain and darkness’.

De grenzen van de goede smaak werden verder opgerekt toen de band een ukulele en een kampvuur op het podium tevoorschijn toverde. ‘I can see clearly now’ van Jimmy Nash ging over in ‘Home’ van Edward Sharpe & The Magnetic Zeros, dolenthousiast meegezongen door de weide. Maar plots klonk Twenty One Pilots als zo’n belegen mash-up van covers die op Youtube miljoenen views scoort. Te berekend, te gemakkelijk, maar vooral veel te klef. Dan veel liever de emorap van pakweg ‘Car radio’. Stampende synths verdrijven daarin donkere gedachten. ‘And now I just sit in silence’, schreeuwde Joseph vol intensiteit.

Twenty One Pilots handelt in contrasten, laat dat duidelijk zijn. Bivakmutsen verbergen puppy-ogen. Conceptuele moeilijkdoenerij wordt gecounterd met gladde pop. En zoals het echte Amerikaanse christenen betaamt, gaan licht en donker hand in hand. Dat werd treffend samengevat in afsluiter ‘Trees’, een nummer van voor de doorbraak. Wat begon als pianoballad, eindigde in een euforische finale vol lalala’s, synths, en, hoe kan het ook anders, confetti. Of u ze nu cringe vindt of niet, het zal Twenty One Pilots worst wezen. Commercialism, weet je wel.

Twenty One Pilots, gezien op 2/7 op Rock Werchter

Correctie (03/07/2022): de grootste hit van Twenty One Pilots heet ‘Stressed out’ en niet ‘Blurryface’. Zanger Tyler Joseph klom in de paal tijdens ‘Car radio’.

Rock Werchter | Twenty One Pilots doet er alles aan om de code van de pop te kraken
Foto:  Koen Bauters
Rock Werchter | Twenty One Pilots doet er alles aan om de code van de pop te kraken
Foto:  Koen Bauters

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig