Rock Werchter | The War On Drugs: Te koud voor euforie
The War On Drugs op Rock Werchter 2022.  Foto:  Koen Bauters

The War On Drugs heeft op festivals al prachtig de zonsondergang begeleid. Ook in Werchter deed de groep dat mooi, maar met een net iets minder memorabel resultaat.

Als u denkt dat u al blij was Pearl Jam te zien, dan had u Adam Granduciel van The War on Drugs nog niet zien glunderen. Wat een eer het was om voor Pearl Jam te mogen openen, had hij na ‘An ocean in between the waves’ al gezegd en een paar nummers later vertelde hij hoe hij hun passages bij David Letterman of in Saturday Night Live als jonge gast opnam om de videotape achteraf te kunnen bevriezen en zo de vingerzettingen van Stone Gossard en Mike McReady te bestuderen.

Met ‘Nothing to find’ was de groep tegen een fluks tempo aan zijn optreden begonnen en dat kon geen kwaad. Je weet dat de wei drastisch is afgekoeld als de wachtrij aan het koffiekraam veel langer is dan aan de biertenten. De groep gooide ‘An ocean in between the waves’ al vroeg in de strijd en ze lijken dat nummer elke keer langer uit te spinnen. Net als bij Pearl Jam staan de gitaren bij The War On Drugs op het voorplan, maar het applaus voor Charlie Hall aan het eind van die marathon was meer dan verdiend. Hij houdt de boel losjes als een jazzdrummer bijeen, hoezeer de gitaarsolo’s ook uitwaaieren.

Te koud

Granduciel zingt minder dan vroeger als Bob Dylan, maar diep in hun hart zijn die zeven van The War On Drugs toch The Band, bedachten we toen we hun (grijzende) manen en kleurige hemden stonden te bekijken: altijd bereid om te jammen en een nummer nog wat uit te rekken. Ze speelden er netjes tien, in een uur tijd. We denken dat Pixies er ongeveer twee keer zoveel speelden. Maar het piekfijne geluid van vorige optredens bleef uit. Ja, de gitaren parelden als vanouds, maar de sax van Jon Natchez klonk in ‘Victim’ als een verkouden olifant, de keyboards in ‘Under the pressure’ soms onaangenaam scherp. En nummers als ‘Strangest thing’ en ‘Harmonia’s dream’ duurden wel erg lang.

Om echt open te barsten had het optreden het tempo van ‘Red eyes’ nodig, zijn openbarstende gitaarsolo en denderende pianoaccenten. Daarna mocht de band stevig uitfreaken in ‘Under the pressure’: het publiek was opeens weer mee. Maar de euforie van hun andere optredens-rond-zonsondergang zat er dit keer niet in. Daarvoor stond het publiek, letterlijk, te koud.

The War on Drugs (***), gezien op 30/6 op Rock Werchter.

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig