Couleur Café | Voor dit grote podium viel Koffee gewoon te licht uit
Koffee spiegelt zich op dat vlak aan haar grote voorbeeld, Protoje.  Foto:  Koen Baumers

Annabelle Van Nieuwenhuyse. Het lekkerste eten van de wereld. Beats, ritmes en melodieën uit alle windstreken. Kleine feestjes en grote concerten. Ook op Couleur Café zijn er na drie jaar gelukkig nog zekerheden. Met Koffee maakte vrijdagavond de meest gehypete Jamaicaanse artiest van de voorbije jaren haar opwachting.

Je zult maar op het hoofdpodium staan na Youssou N’Dour en voor Zwangere Guy. De twee mannen speelden niet alleen een thuiswedstrijd (het was voor beiden de zevende keer Couleur Café), ze vulden elk op hun manier de Red Stage en veroverden het publiek tot op de achterste rijen. De Senegalese superster met universele boodschappen van liefde, rechtvaardigheid en Afrikaans bewustzijn, de Brusselaar met zijn hoogstpersoonlijke verhalen. Zwangere Guy heeft al drie maanden en achttien dagen geen alcohol meer gedronken, zegt hij, en hij voelt zich als herboren.

Wat een contrast met de kleine, tere verschijning van Koffee (Mikayla Simpson). Niemand die een woord begreep van haar Jamaicaanse patois, half gerapt in de strofes, mooi gezongen in de refreinen, wat intussen een beproefd recept is in de Jamaicaanse popmuziek. Koffee spiegelt zich op dat vlak aan haar grote voorbeeld, Protoje, die eerder al een paar keer op hetzelfde podium stond. Maar die was een stuk beter verstaanbaar en zijn muziek beter herkenbaar als reggae. Koffee wordt al enige tijd naar voor geschoven als het nieuwe boegbeeld van dat genre, met name in de VS, waar ze samenwerkte met John Legend, Rihanna en Jay-Z (voor de titelsong van de zwarte western The harder they fall) ne verscheen in verschillende populaire talkshows.

Ongewone gitaarsolo’s

Maar reggae is slechts één van de ingrediënten van haar muziek. Het is even goed een Jamaicaanse variant van r’n’b, een nieuwe stap in de fusie tussen dancehall en urban pop. De bas, zo dominant in de klassieke reggae, wordt live weggeblazen door enkele scheurende gitaarsolo’s, op zich al ongewoon in dit milieu. De gelikte drumpatronen herinneren nog maar in de verte aan de riddims die de reggae groot hebben gemaakt. Is dit de zoveelste twijg aan de grote Jamaicaanse muziekboom (ska, dub, dancehall…) of een amechtige poging om eindelijk de Amerikaans markt binnen te dringen, iets wat in het verleden maar enkele van Koffee’s landgenoten ooit gelukt is?

Couleur Café | Voor dit grote podium viel Koffee gewoon te licht uit
Is dit de zoveelste twijg aan de grote Jamaicaanse muziekboom?  Foto:  Koen Baumers

Ik vrees dat ze dan toch in de eerste plaats dat patois moet afzwakken. Ze rapt en zingt over zichzelf, het geweld in Jamaica, eigenwaarde en zelfvertrouwen en dankbaarheid voor het leven (x10, een meditatief deuntje gebouwd rond samples van Bob Marley’s Redemption Song). West Indies is een ode aan de muziek van de Cariben en Lionel Richie’s All Night Long, het vrolijkste nummer van de set. Maar om dat allemaal te weten hebben we wel een paar keer heel goed naar het debuutalbum Gifted (2021) moeten luisteren, en dan nog ontging ons op Couleur Café het meeste van wat Koffee te vertellen had.

Veel interactie met het publiek was er ook al niet. Koffee stond tussen de nummers meestal gewoon even naar haar schoenen te staren. Voor dit grote podium viel ze gewoon te licht uit. Haar show zou waarschijnlijk beter uit de verf gekomen zijn op de Green Stage, het OLT Rivierenhof van Couleur Café, het Antwerpse podium waar Koffee drie jaar geleden wel indruk maakte.

Koffee, gezien op Couleur Café op 24 juni 2022

**

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig