Twee keer Jan Martens op Theaterfestival
Beeld uit Jan Martens’ voorstelling Elisabeth gets her way.  Foto:  Luis Xertu/Theaterfestival

Er gaat in september een nieuwe editie van Theaterfestival van start. Blikvanger is choreograaf Jan Martens, die met twee voorstellingen in de juryselectie prijkt.

In Gent vindt van 8 tot 18 september het Theaterfestival plaats, dat de meest belangwekkende voorstellingen van het afgelopen seizoen bundelt. De vakjury, met daarin De Standaard-recensenten Filip Tielens en Charlotte De Somviele, kon voor het eerst sinds 2019 weer putten uit een jaar zonder langdurige sluitingen. Deze editie is ook de eerste onder leiding van directeur Nora Mahammed, die Kathleen Treier opvolgde sinds haar overstap naar Toneelhuis.

Een selectie maken uit het postcovidseizoen was geen sinecure. De theateragenda kende, dixit de jury, ‘een bottleneck aan voorstellingen’ met ‘versnipperde tournees’. Naast theater komen ook dans, circus, performance en spoken word in aanmerking voor het Theaterfestival. Die brede blik leidde tot een erg avontuurlijke juryselectie van zestien Vlaamse podiumcreaties, aangevuld met een gastproductie uit Nederland: Salomonsoordeel, een huiskamervoorstelling van Ilay den Boer over een asielprocedure.

Vlaamse identiteit

De absolute blikvanger van de selectie is Jan Martens. De choreograaf, die vorig jaar nog de openingstoespraak van het festival mocht geven, tekent twee keer present. In Elisabeth gets her way brengt hij in zijn eentje ode aan de rock-’n-rollklavecinist Elisabeth Chojnacka. Any attempt will end in crushed bodies and shattered bones is een creatie voor zeventien dansers van diverse leeftijd, origine en danstaal. De jury prijst Martens om zijn ‘toegankelijke en doordachte voorstellingen die een breed publiek warm maken voor hedendaagse dans’.

Dans is in de selectie ook vertegenwoordigd via Birds, een openluchtvoorstelling waarin Seppe Baeyens erin slaagt zelfs passanten te laten meedansen. The honey house, Nathan Ooms’ afstudeervoorstelling bij dansschool Parts, belichaamt de competitie en druk van een hedendaagse levensstijl in ‘choreografie-zonder-dans’.

Een ander terugkerend thema op het Theaterfestival is de exploratie van identiteit. Nastaran Razawi Khorasani (Songs for no one) en dichter Lisette Ma Neza (L’Europe noire: some girls want to go to Europe) counteren volgens de jury de eurocentrische blik op Iran en op de Afrikaanse diaspora in Europa.

Tussen onderdrukking en identiteitsvorming staan Vaderlandloos van Junior Mthombeni en Het gezin Van Paemel van Valentijn Dhaenens. Mthombeni’s zelfverkenning is een ‘meeslepende trip, getekend door verdoken racisme en biculturaliteit’. Dhaenens speelt alle elf rollen in Cyriel Buysses klassieker, in het Nevelse dialect van het origineel.

Ook het métier van acteurs Frank Focketyn en Sien Eggers krijgt lof in het juryrapport. Zij treden straks op het festival aan in Stefaan Van Brabandts Sartre & de Beauvoir. Een andere populaire naam in de selectie is die van FC Bergman. Hun The sheep song is een woordeloze fabel over een schaap dat mens wil worden.

Genderhokjes

In de delegatie voor circus leest de jury een genre dat meer is geworden dan spektakel. In Sono io? voeren vader Danny en zoon Pepijn Ronaldo, erfgenamen van een circusfamilie, een warmhartig duet op. In Bitbybit maken de broers Vincent en Simon Bruyninckx van Collectief Malunés, samen met Moved By Matter, ‘komaf met de masculiene lichaamsbeelden die circus nog steeds domineren’.

Genderhokjes staan ter discussie in Radical hope – eye tot eye van Stef Van Looveren, een ‘modehappening slash occult ritueel slash filminstallatie (…) waarin lichamen niet langer gereduceerd worden tot geslacht’. Eenzelfde lijn loopt door Jongen van Carly Wijs, een stuk voor jong en oud over het waargebeurde verhaal van een baby die na een mislukte penisbesnijdenis als meisje werd opgevoed.

De tweede jeugdvoorstelling die de selectie haalde, met de meeste jurystemmen, is Bambiraptor van Mats Vandroogenbroeck en Jonas Baeke bij Kopergietery. In gaststad Gent zijn overigens ook de andere producerende huizen vertegenwoordigd: NTGent levert Killjoy Quiz van Luanda Casella, een kritische pastiche op een tv-quiz, en Campo mag naast The honey house ook Lullaby for scavengers tonen van de Britse performancekunstenaar Kim Noble. Kunstencentrum Viernulvier bij Vooruit doet in september dienst als festivalhub.

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig