Romain Bardet helpt zwaar gevallen Julian Alaphilippe en laat zo eigen kans schieten in Luik-Bastenaken-Luik: ‘Hij had echt hulp nodig’

Bij een grote valpartij op zo’n 60 kilometer van de finish in Luik-Bastenaken-Luik stortte Julian Alaphilippe (Quick-Step Alpha Vinyl) enkele meters naar beneden. Romain Bardet (Team DSM) schoot zijn landgenoot ter hulp. ‘Ik was echt in shock.’

Opvallend: zijn landgenoot Romain Bardet zag alles gebeuren en liet zijn eigen koers schieten. Hij dook het ravijn in om zich om Alaphilippe te bekommeren. ‘Ik zag dat Julian drie meters dieper lag’, vertelde de Fransman van Team DSM aan RMC Sport. ‘Hij was bij bewustzijn, maar kon niet praten of ademen. Hij kon niet ademen. Ik was echt in shock. Hij was er slecht aan toe.’

Romain Bardet, in 2018 nog derde in Luik-Bastenaken-Luik, gaf zo zijn eigen winstkansen op. ‘De weg was helemaal geblokkeerd. Niemand kwam eraan en hij had echt hulp nodig. Ik had schrik. Ik heb om hulp geroepen, maar dat heeft een eeuwigheid geduurd. Minstens drie à vier minuten’, vertelde een duidelijk aangedane Bardet. ‘Overal lagen fietsen en collega’s, dit was geen wielerwedstrijd meer. Ze waren aan tachtig kilometer per uur gevallen.’

Bardet: ‘Doen nadenken over onze gemeenschappelijke verantwoordelijkheden’

Een dag later plaatste Bardet een uitgebreide reactie op zijn sociale media. ‘Ik heb het nog altijd moeilijk om de gebeurtenissen van gisteren onder woorden te brengen, ik heb het nog altijd benauwd als ik aan de beelden van de geblesseerde renners terugdenk’, schrijft Bardet.

‘Ik ben ontroerd door de vele berichten die ik heb ontvangen, maar ik ben er zeker van dat iedereen in mijn situatie hetzelfde zou gedaan hebben’, aldus de klimmer. ‘Er is geen competitie wanneer de fysieke integriteit van iemand in gevaar komt. Die crash heeft mij ook doen nadenken over onze gemeenschappelijke verantwoordelijkheid om zo’n ongeval, dat tragisch had kunnen aflopen, in de toekomst te vermijden. Over het respect dat er zou moeten zijn tussen ons, wielrenners. De verantwoordelijkheid die we hebben wanneer we risico’s nemen om één plaats op te schuiven in het peloton kan zwaar zijn voor de honderd renners die achter ons rijden. Ik gooi naar niemand een steen en heb de waarheid niet in pacht. Maar simpel gezegd: we geven ons lichaam en onze geest voor een sport, die in een flits tragisch kan worden en de schoonheid van de sport kan belemmeren.’