‘Wacht, ik ga het toch uitdoen’, zegt Julie Vermeren (27). Vriendin Elke D’Haese (29) helpt het pak van schuimrubber over haar hoofd te trekken. We staan in een zee van witloof met hesprolletjes en kaasblokjes aan te schuiven aan het damestoilet. Vooral de hesprolletjes uit schuimrubber blijken een serieuze uitdaging voor de vrouwelijke helft van de groep. ‘Bij de mannen is er een strategische scheur gemaakt, aan het einde van de dag is die een beetje vochtig’, grappen ze. Het is halftwaalf ’s middags, en de vloer van café Cosa Nostra plakt al zo hard dat het lastig is je voeten te verzetten. ‘Dat hoort erbij met carnaval’, lacht Pieter-Jan Van De Winkel (27). Hij is de neef van Karel ‘Sjale’ Van De Winkel (26), de officieuze ‘caffeekesprinsj’.

   

• Stoet of geen stoet, de Aalstenaars zijn al verkleed

Dat Aalst carnaval, met zijn stoet, voil ­janetten en prinsverkiezing, voor een tweede jaar op rij door corona niet kon doorgaan, belette Van De Winkel en andere oud-leiders van de jeugdgroep KSA Sint-Jozef Aalst niet om hun eigen ‘prinsjenkiezink’ te organiseren. ‘We wilden iets organiseren. Ik had de grootste living, dus hebben we daar met 25 man onze eigen prins gekozen’, zegt Julie Vermeren.

Karel Van De Winkel won van Charlotte Van Oudenhove (25) met zijn carnavalslied ‘Iesjte kees’ (eerste keuze): ‘Weir gon fiejsten mè zen allen, ­loistert ni noor de moeiallen, optlest moet er ier een oeirdiejl vallen en ten stemde op de Sjalen.’

Niet te veel extra regeltjes

De vrienden filmden hun eigen prinsverkiezing en gooiden de video op Instagram. 3.000 views later kreeg Karel ‘Sjale’ Van De Winkel in een officieuze carnavalsraadszitting de sleutels van alle deelnemende cafés van de Aalsterse burgemeester Christoph D’Haese, zoals een officiële prins carnaval normaal drie dagen de sleutel van de stad krijgt. Zijn neef Pieter-Jan Van De Winkel tekende in Paint een plattegrond met alle deelnemende cafés, de ethische hacker Inti De Ceukelaire (27), zelf carnavalist en voil janet voor de gelegenheid, maakte er een website met interactieve kaart van. ‘Op die kaart kunnen cafés aangeven als ze vol zitten, dan weten feestgangers dat ze beter ­ergens anders heengaan’, zegt hij. ‘Het is nooit de bedoeling geweest dat dit zo groot zou worden’, zegt Karel Van De Winkel.

Voor de Aalsterse Karnavalsvereni­gingen, die voor elke editie van Aalst carnaval normaal een praalwagen maken en daar een jaar lang noeste arbeid en enkele tienduizenden euro’s dankzij eetfestijnen en sponsors in ­investeren, is het caffeekescarnaval een bittere pil. ‘Maar voor heel wat losse groepjes, die maar een paar ­weken voor carnaval aan een kostuum ­beginnen te knutselen, is dit net leuk’, zegt Pieter-Jan Van De Winkel. ‘Het gaat nu echt van de Aalstenaars uit, zonder te veel extra regeltjes: het is carnaval zoals onze grootouders het vierden.’

‘Iedereen heeft het carnaval te hard gemist om nog een jaar over te slaan’ Karel ‘Sjale’ Van De Winkel  ‘Caffeekesprinsj’

Karel Van De Winkel trekt met zijn ­gevolg kaasblokjes en hesprolletjes van ­café naar café, waar hij gevraagd wordt een acte de présence te doen. In het dagelijkse leven mag de software-ontwikkelaar dan een rustig type zijn, vandaag kruipt hij op verhoogjes, balkons en trappen om het lijflied van heel wat Aalsterse carnavalisten te ­zingen, met zijn scepter te zwaaien en met de heupen te wiegen. ‘Fiejsten mè zen allen, loistert ni noor de moeiallen’, zingt de ­menigte overal mee.

De maskers vallen af

Het lied brengt wonderwel het gevoel van de Aalstenaren onder woorden. Twee jaar zonder carnaval was voor velen te lang. ‘Daarom spreekt dit zo hard aan, denk ik. ­Iedereen heeft het carnaval te hard gemist om nog een jaar over te slaan’, zegt Karel Van De Winkel. De Ceuckelaire bevestigt: ‘Ik voelde dat ik het gemist heb. Carnaval heeft de reputatie marginaal te zijn. Ik zie vooral heel veel samenhorigheid en creativiteit. Het heeft ook iets om in een rol te kruipen. Het is misschien een masker dat je opzet, maar tegelijk vallen de echte maskers af, waar we een heel jaar mee rondlopen. Ik heb dat nodig, zo een keer per jaar.’