‘Ik zit een beetje in een droom. Ik besef niet dat ik geschiedenis geschreven heb.’ Bart Swings kon het nauwelijks geloven dat hij in Peking op de massastart als eerste Belg ooit een individuele gouden medaille had veroverd op de Winterspelen.

‘Ik kan niet wachten tot ik mijn vriendin hoor’, straalde Swings in de mixed zone. ‘Pas als ik haar en mijn ouders hoor, zal ik het een beetje beseffen. Het is zot. Ik heb hier zo lang alles voor gedaan. De laatste dagen waren zo zenuwslopend. Als het dan lukt…’

Swings klopte in de laatste rechte lijn de Koreanen Lee en Chung en de Amerikaan Mantia. Drie mannen die op papier sneller waren dan onze landgenoten. ‘Ik kan nog altijd niet geloven dat ik die eindsprint heb gewonnen. In die laatste bocht dacht ik vooral: blijven staan, blijven staan. Het kwam héél goed uit dat Lee onderdoor kwam in de laatste bocht. Dan kon ik op het rechte eind even uit het zog komen. Ik voelde dat ik meer snelheid had dan die twee Zuid-Koreanen en aan de meet had ik een halve meter over. Echt zot. Na al het werk die overwinning pakken. Ik begrijp het niet.’

Bart Swings euforisch: ‘Ik zit in een droom’
Foto:  EPA-EFE

Als topfavoriet nam Swings de volledige finale resoluut in handen. Hij dichtte zelf elk gaatje op de vele aanvallen die vooral uit Nederlandse hoek kwamen. ‘Ik dacht tijdens de wedstrijd ook wel: ik ben hier al het werk aan het opknappen. Ik deed ook wel teken naar de anderen om over te pakken, maar ze kwamen niet. Ik voelde mij in de halve finale al héél sterk en wou het vandaag niet weggeven aan een groepje dat wegreed. En dan moet je soms veel werk opknappen. Ik had op voorhand besproken met Jelle (Spruyt, zijn coach, nvdr.) dat ik zeker op drie à vier ronden van het einde niemand meer zou laten ontsnappen en op alles zou reageren. Want dat was een héél cruciaal moment. Maar toen viel het gelukkig stil. Ik kon rusten. Ik kon het melkzuur uit mijn benen laten en mij klaar maken voor de eindsprint.’