camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

Recensie pop

De duizendpoot is een dichter

woensdag 17 november 2021 om 3.25 uur

Damon Albarn mijmert over vergankelijkheid op The nearer the fountain, more pure the stream flows. Steve Gullick.

De titel van Damon Albarns tweede soloplaat dwarrelt als poëzie over je lippen en zo klinkt ook de muziek die onder die banier naar boven welt. Het album, vernoemd naar een vers van de negentiende-eeuwse dichter John Clare, kwam tot stand op IJsland, waar Albarn sinds jaar en dag een ‘vluchtoord’ heeft. Begin vorig jaar sommeerde hij er een rist klassieke muzikanten, en nam het skelet op van vertragende, door melancholie wadende liedjes die hij later wilde uitwerken met een ­orkest. Die plannen moest hij wegens je-weet-wel ­opbergen, maar de orkestrale sfeer bleef behouden. Dit is Albarn op z’n contemplatiefst, mijmerend over vergankelijkheid, vergezeld van zoemende synths, pianonoten vermomd als voorbijwaaiende sneeuwvlokjes, ­zilte blazers en prille zonnestralen van strijkers. ‘Am I a prisoner on this island’, vraagt hij zich af op de zachte bossanovabeat van een aftandse ritmebox. Je hoort een zweem Blackstar-Bowie en walsjes, er is freejazz en neoklassiek, popfans zullen af en toe moeten doorbijten. Maar het brengt verlichting om Albarn zo vrij te zien omgaan met inspiratie, en er (muzikale) poëzie uit te zien puren. De duizendpoot is een dichter. (tzh)

Niet te missen

De podcasts van De Standaard