Antwerp wervelt nog eens voor eigen publiek en wint overtuigend van Genk
Foto: JEFFREY GAENS

Tweede topper, tweede zege voor Antwerp. Na de 1-5 op Standard stuurde het Genk – dankzij vier verschillende doelpuntenmakers – met 4-2 huiswaarts. Het komt zo naast de Limburgers op een gedeelde derde plaats.

Bij Antwerp wisten ze goed genoeg wie in de gaten te houden. Thorstvedt maakte vorig seizoen dan wel een hattrick, maar alles draait toch altijd om Onuachu, al goed voor zes goals tegen de Great Old. Ook nu ontpopte hij zich tot kwelduivel, toch in het openingskwartier. Almeida en Dessoleil waren geen match voor de Nigeriaanse spits, die elk duel won en ervoor zorgde dat zijn ploeg baas was. Hij claimde al snel een strafschop na een duwtje – veel leek er niet aan, vond ook Bram Van Driessche – en trapte een eerste grote kans op Butez, maar na dertien minuten (twaalf plus één voor de Antwerp-fans) was het dan toch raak. Voor het derde duel op rij scoorde hij op assist van Ito.

Heerlijke vrijschop

‘Genk geeft veel kansen weg’, had Priske vooraf gezegd, maar het was toch vooral gatenkaas in zijn eigen verdediging. Er was een goeie reflex van Butez nodig om Ito van de 0-2 te houden. Antwerp moest het vooral doen met schoten vanop afstand, maar het vizier van onder anderen Nainggolan stond niet op scherp. De thuisploeg knokte zich wel steeds meer in de match. Het slaagde erin om Onuachu af te houden en ging op zoek naar de gelijkmaker, met succes. Na een hoekschop belandde de bal plots voor de voeten van De Laet, die in de draai uithaalde en Vandevoordt met een lage schuiver klopte. Voor de aanvoerder de eerste goal van het seizoen en meteen een belangrijke. Het hele stadion – eindelijk konden alle abonnees binnen – daverde en ging weer in de overwinning geloven.

Terecht. Na De Laet was het aan een van die andere strijders, namelijk Verstraete. De middenvelder lokte heel handig een overtreding uit – als het er al één was… – en eiste de vrijschop zelf op. Vandevoordt dacht misschien dat Miyoshi zou trappen, maar het was wel degelijk Verstraete die de 2-1 heerlijk in de verste hoek krulde. Ook voor hem zijn eerste dit seizoen, maar waarom niet meteen voor die tweede gaan, dacht hij. Vijf minuten voor rust mocht hij nog eens vrij uithalen. Vandevoordt duwde het schot weg, maar in de voeten van Miyoshi, die in twee tijden de 3-1 op het bord zette. Tja, daar sta je dan, Genk zijnde. Zo goed begonnen en in minder dan een kwartier alles kwijt. Het had nog geluk dat Frey de 4-1 liet liggen.

Cadeau van Lucumi

Van den Brom liet zijn basisploeg staan, maar greep vroeg in de tweede helft toch in. Tresor – amper gezien – ruimde plaats voor Paintstil. De Ghanees hoopte net als bij zijn vorige invalbeurt op STVV te scoren en dat had ook gekund. Neen, gemoeten. De huizenhoge kans alleen voor doel trapte hij echter ver naast. Daar kwam Antwerp – vlak voordien al rechtgehouden door een geweldige redding van Butez op de kopbal van Muñoz – bijzonder goed weg. Het overleefde het bezoekende stormpje, maar vers bloed was wel stilaan welkom.

Enter… Samatta. Chapeau wel voor de Genkse fans, want ook zij trakteerden hem op applaus en zetten hun voormalige tophit zélf in. Het zal de Tanzaniaan deugd hebben gedaan. Maar op het cadeau dat ex-ploegmakker Lucumi hem deed, had hij echt niet gerekend. De verdediger speelde te strak terug op Vandevoordt, waardoor de doelman niet meer aan de bal raakte. Samatta onderschepte, tikte opzij tot bij Frey en die tikte binnen. Voor de topschutter al zijn tiende goal in negen matchen – hij blijft maar gaan.

Match gespeeld nu, toch? Je zou het denken, maar je weet het nooit. Onuachu kreeg in de slotfase alsnog zijn strafschop na een trekfout van Almeida, zette die zelf om, en De Laet liep nog tegen een tweede gele kaart aan. Maar het maakte niet uit, Antwerp hield stand. Priske blij. Zijn team klopte zijn ex-werkgever en staat nu gedeeld derde in de stand.