camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

de maand 

Basic instinct

donderdag 9 september 2021 om 3.25 uur

rr

We waren onze dochter al bij al anderhalve minuut kwijt, maar dat was tijd genoeg voor mijn brein om de 112 allerergste scenario’s uit mijn nachtmerries een voor een te overlopen. De avond na het kortstondige inferno lag ik in bed nog na te trillen. De kleuter was mij achternagelopen, nam een foute afslag, werd door een vriendelijke medemens opgemerkt en zag even later hoe haar licht hysterische moeder alle Strava-records in de buurt verpulverde toen ze de felgele trui tussen de mensen opmerkte. Terwijl mijn lichaam de paniekmodus inruilde voor opluchting, besliste ik dat het kind voor haar zestiende verjaardag nooit nog zonder fluohesje zou buitenkomen, zwoer ik dat we een telefoonnummer op haar voorhoofd zouden laten tatoeëren en vroeg ik me af of hoofddeksels met ingewerkt zwaailicht al een ding waren.

Intussen ben ik gekalmeerd, dank u. Het was geen ramp, ze was nooit ver weg. Toch besloot mijn brein om de pedagogische variant op het oplichterssyndroom nog even te laten hangen. Het is het gevoel zomaar iets te doen. Het gevoel dat ik instinctief de kinderen in leven houd, maar elk moment door de mand kan vallen als de ouder die eigenlijk niet graag meespeelt met Playmobil, die moeilijk functioneert met veel gehuil en die haar kinderen voorliegt over de klok om ’s avonds een kwartier langer voor haarzelf te hebben. Het is het moedergevoel van de vrouw die haar kinderwagen in een winkel met baby erin van een platformpje zag rollen (sindsdien staat het ding altijd op de rem, ook als hij thuis in de gang staat) of zich bij een alweer koud geworden koffie afvraagt of ze hier eigenlijk wel voor gemaakt is.

Natuurlijk is dat oplichterssyndroom een hersenspinsel: ik bén een echte moeder, ik heb wallen en honderd hardnekkige babykotsvlekjes op onze betonvloer als staalhard bewijs. Het soort oermoeder waaraan ik mij op momenten van totale paniek afmeet is het gediplomeerde mamaatje uit de Tiny-boeken, in een vlekkeloze A-lijnjurk, die samen met de kinderen koekjes bakt, knotsgekke verhaaltjes verzint en na de zesde woede-uitbarsting van de dag nog met haar bloedjes door de tuin dartelt en vlinders vangt. Ze studeerde af in het ouderschap met grote onderscheiding. Alle punten op organisatie, anticipatie en geduld, en felicitaties van de jury voor het pittige korte kapsel.

Ik bén een echte moeder, ik heb wallen en honderd hardnekkige babykotsvlekjes op de betonvloer als bewijs

Natuurlijk test ik soms of die irrationele perfectie iets voor mij is op dat kapsel na, dan. Op de laatste maandag van de voorbije grote vakantie reed ik zestig kilometer om winterschoenen voor mijn dochter te kopen. We schoven aan voor nieuwe, wollen laarsjes want vergis u niet, ik ben niet de enige die de pedalen kwijt is terwijl de Indian summer nog een hele kwakkelzomer moet goedmaken. En dat allemaal omdat deze nitwit vorig jaar ‘pas’ eind oktober aan winterschoenen dacht en werkelijk alle waterdichte laarsjes in maat 26 uitverkocht bleken. Maar kijk, het was augustus en ik was er. Ontoerekeningsvatbaar, maar wel een stapje dichter bij het volgroeide ouderschap.

Al tijdens de weg naar huis vroeg mijn dochter of ze de schoenen meteen aan mocht trekken. Ik probeerde haar uit te leggen dat deze schoenen de eerste drie maanden alleen maar om naar te kijken waren, maar besloot halfweg mijn totaal absurde betoog over warm en koud dat instinct en gezond verstand misschien toch niet de slechtste eigenschappen waren om door te geven. De builen, blutsen en vergeten pedagogische studiedagen zouden we dan wel voor lief blijven nemen.

Als u deze week bij 28 graden een kleuter met zweetvoeten in wollen laarsjes én een fluohesje voorbij ziet huppelen: u kunt ons bereiken via het telefoonnummer op haar voorhoofd.

Ingeborg Deleye verruilde vorig jaar haar job bij deze krant voor een leven als ondernemer. Samen met haar zus combineert ze een planten- en bloemenwinkel met een communicatiebureau. Tussendoor voedt ze samen met haar lief twee kleine kindjes op.

Niet te missen

De podcasts van De Standaard