“Ik voel aan waar bewoners nood aan hebben”
Foto: FOD

In het repatriëringscentrum 127bis in Steenokkerzeel verblijven mensen zonder papieren of zonder recht op verblijf. In deze omgeving is veiligheid van groot belang, zowel voor de bewoners als voor de medewerkers. Tom Borremans is één van de veiligheidsmedewerkers die daarvoor instaan. Dat hij bewoners in een precaire situatie kan ondersteunen, geeft Tom veel voldoening.

“Mijn taken zijn erg afwisselend en daar hou ik van. Zo hou ik de camerabeelden in het oog, begeleid ik bewoners naar groepsactiviteiten en kunnen ze bij mij terecht met allerlei vragen. Bij de planning probeert de teamchef rekening te houden met ieders sterke punten. De veiligheid bewaar ik op verschillende manieren. Door te fouilleren controleer ik op gevaarlijke of verboden voorwerpen. In de leefgroepen probeer ik tijdig spanningen tussen bewoners onderling of naar het personeel te herkennen. Als het nodig is, maak ik gebruik van interventietechnieken. Die leren we tijdens onze opleiding en worden geregeld opgefrist. Ook de orde en netheid van het centrum bewaak ik.”

“We hebben een mooi uurrooster, vind ik. Mijn werkdagen duren 10,5 uur en verlopen volgens een ritme van 4 dagen werken en 4 dagen thuis, daarna 5 dagen werken en 5 dagen thuis. Dat zijn stevige werkdagen, maar die langere periodes thuis zijn mooi meegenomen.”

Geen Netflix-serie

“Voor ik hier begon, was de wereld van een gesloten centrum me onbekend. Je passeert hier niet toevallig en er zijn ook geen Netflix-series over deze wereld. (lacht) Toen ik de vacature op Selor zag, besliste ik om deel te nemen aan de testen. Zo raakte ik binnen en daar ben ik nog steeds blij om. In het middelbaar studeerde ik onthaal en pr. Veiligheid was een nieuwe wereld voor mij. Andere collega’s hebben wel ervaring in de veiligheidssector. Dat is een plus, maar niet noodzakelijk. Ik kan hier regelmatig opleidingen volgen die me helpen bij mijn werk.”

“Toen ik hier begon, kwam er veel op me af: een groot aantal posten, een ingewikkelde structuur, verschillende culturen, de moeilijke context van opsluiting. Maar al bij al viel dat goed mee omdat ik goed werd onthaald. Ik heb heel goeie collega’s waarop ik kan bouwen!”

Wil jij ook werken aan een beter asiel- en migratiebeleid? Bekijk de mogelijkheden.

Respectvol

“De bewoners bevinden zich in moeilijke situaties. Ik probeer hun problemen niet mee naar huis te nemen. Tegelijk vind ik het belangrijk om te luisteren naar de bewoners. Ik ben zowat hun eerste aanspreekpunt. Kan ik hen helpen, dan doe ik dat op een respectvolle manier. En anders geef ik de vraag door aan de juiste persoon, zoals bijvoorbeeld de maatschappelijk assistent of psycholoog.”

“Ik probeer ook aan te voelen waar mensen nood aan hebben. Sommigen doen graag een babbel, anderen zijn veel afstandelijker. Er zijn geregeld mensen die meerdere maanden in het centrum verblijven. Met hen probeer ik een band op te bouwen, op een juiste en professionele manier. Het is logisch dat ze na een tijd met stress zitten. Het is aan mij en mijn collega’s om dat op tijd te signaleren. Na verloop van tijd leer je hoe je situaties best aanpakt. Een standaardbenadering is er niet, het hangt ook af van je karakter.”

Tijd en moeite

“Sommige bewoners vragen bijzondere aandacht. Zo hadden we een man met een neurologische ziekte. Na een lange tijd in de psychiatrie en andere gesloten centra kwam hij bij ons terecht. Het ging niet al te best met hem. Geregeld at hij alles op wat hij in handen kreeg, tot de deurlijsten toe. Met het hele team hebben we hem zeer nauw opgevolgd en begeleid. Dat vergde de nodige tijd en moeite, maar liep eigenlijk zeer vlot. Uiteindelijk werd hij gerepatrieerd en verder begeleid in zijn thuisland. Zo’n geslaagd traject geeft me veel voldoening. Je voelt dan dat het intensieve werk tot iets bijdraagt.”

Wil jij ook werken aan een beter asiel- en migratiebeleid? Bekijk de mogelijkheden.