Woensdag nog goud in Tokio, zaterdag is Annemiek van Vleuten al winnares van Clásica San Sebastián
Annemiek van Vleuten. Foto: EFE

Annemiek van Vleuten is niet te stuiten. Amper drie dagen nadat ze de olympische tijdrit voor de vrouwen won, pakte de 38-jarige Nederlandse wielrenners zaterdag in Spanje de zege in de Clasica San Sebastian. Solo. Hoezo jetlag? Vorige week zondag werd Van Vleuten ook al tweede in de olympische wegrit.

Tijdens een geanimeerde wedstrijd van 139 kilometer, afgewerkt in kletsnat weer, ontstond tijdens de beklimming van de Jaizkibel een kopgroep van drie, die uiteindelijk uitgroeide tot zes renners: Evita Muzic, Pauliena Rooijakkers, Ane Santesteban, Audrey Cordon-Ragot, Olivia Baril en Tatiana Guderzo. In de achtervolging plooiden de ploeggenoten van Annemiek van Vleuten zich dubbel om de achterstand beperkt te houden.

Amper drie dagen na haar olympische tijdrittitel in Tokio wilde Van Vleuten immers haar Spaanse werkgever Movistar plezieren met de zege in San Sebastian. De 38-jarige Nederlandse, die meteen na haar triomf in Japan een vlucht nam richting Europa, had blijkbaar niet veel last van een jetlag: kort voor de finish ging de Europese kampioene op de steile Murgil Tontorra vanuit de achtergrond op en over alle aanvalsters.

Aan de finish had Van Vleuten een voorsprong van ruim een halve minuut op de nummer twee, de Amerikaanse Ruth Winder. De Italiaanse Guderzo werd nog een minuut later derde.

Er stonden geen Belgische vrouwen aan de start en ook geen enkele van de andere tijdrijders die woensdag nog op de Olympische Spelen in actie kwamen, vloog ook naar het Baskenland om deel te nemen aan de Clasica San Sebastian.

‘Toch wat moe’

‘Ik voelde me wel wat moe’, gaf Van Vleuten na afloop toe. Veel last van al het reizen en het uurverschil met Tokio leek ze nochtans niet te ondervinden. ‘Ik had wel een beetje jetlag. Ik had wat minder geslapen, en was wat vermoeid, en ook de regen en het parcours maakten het een zware wedstrijd. Maar als de ploeg zo hard werkt voor mij, dan moet ik het wel afmaken.’

Van Vleuten stond op eigen vraag aan de start in de Baskische eendagskoers. ‘Toen ik hoorde dat ik kort na de olympische tijdrit een vlucht terug had, stelde ik me meteen voor als vrijwilliger bij de ploeg, met de vraag of ik hier ook kon starten. Voor deze koers is het niet moeilijk gemotiveerd te zijn: ik hou van het Baskenland en van dit parcours, dit is een belangrijke wedstrijd voor de ploeg, en ik ken de organisatrice goed.’