Kane schiet Deens sprookje aan flarden
Harry Kane besloot de halve finale met een strafschop.

Met een strafschop in de verlengingen bezegelde Kane op Wembley het lot van de moegestreden Denen. Zou het dan toch? Is football coming home?

Het is Italië tegen Engeland’, kopte The Mirror gisteren al voor de wedstrijd in grote chocoladeletters op de voorpagina. Met in het klein daaronder ‘of Denemarken’. Het ­tekende de klassieke overmoed bij de Engelsen. 55 jaar na de historische winst in de WK-finale tegen Duitsland in 1966 – de enige titel van The Three Lions – kon Engeland zich gisterenavond weer eens plaatsen voor de finale van een eindronde. En dat voor een uitzinnige menigte van 67.000 fans.

Maar dat verleidde coach Gareth Southgate niet tot het nemen van ­risico’s. Graelish en Sancho bleven als joker op de bank, in plaats daarvan kreeg Kane steun van Sterling (links) en Saka (rechts), terwijl ­Mason Mount voor de aanvoer moest zorgen. Hjulmand behield dan weer het vertrouwen in diepe spits Dolberg.

Vrije trap Damsgaard

Engeland startte goed, maar na een mooie combinatie kon een onbevangen Denemarken na 10 minuten bijna Damsgaard diep sturen, Walker was net iets sneller. Het tempo zat meteen in de wedstrijd, maar pogingen van Sterling en Kane voor de Engelsen en Hojbjerg en Damsgaard voor de Denen waren niet echt gevaarlijk. Tot de 21-jarige Damsgaard – de vervanger van Eriksen – na 30 minuten een vrije trap mocht nemen en enig mooi hoog binnentrapte naast de graaiende Pickford: 0–1. Het eerste ­tegendoelpunt voor de Engelsen dit EK en ook het eerste doelpunt op vrije trap.

Engeland was nochtans gewaarschuwd. Bij de laatste ontmoeting zegevierde Denemarken. Dat was in oktober 2020 in de Nations League. Nota bene Christian Eriksen zorgde toen voor de beslissing door een strafschop te benutten. ‘Kijk goed jongens, naar dat iconisch Wembley-stadion moeten we straks opnieuw’, toonde de Deense coach Hjulmand zijn groep net voor dit EK een foto van die overwinning om hen te motiveren.

De Engelsen moesten nu komen en na een prima aanval van Engeland besloot Sterling van dichtbij op Schmeichel. Het was slechts uitstel van executie, een minuut later hingen de bordjes gelijk na een owngoal van Kjaer op voorzet van Saka: 1–1. Meteen ook de ruststand.

Ook in de tweede helft golfde het spel heen en weer en na een vrije trap moest Kasper Schmeichel zich helemaal strekken om een kopbal van Maguire uit de hoek te duiken. Terwijl aan de overkant Dolberg bleef dreigen. Maar grote kansen ­leverde dat niet op.

Na een uur voerden de Engelsen het tempo op en greep Hjulmand in met drie wissels: Poulsen, Wass en Norgaard erin, Dolberg en onder meer Damsgaard eruit. Southgate bracht de populaire Graelish voor Saka. Engeland bleef drukken, maar vond maar geen gaatje in de verdedigende muur van de moedige Denen, die stilaan moe werden. Het spel werd rommeliger en verwaterde. Pas in de verlengingen kwam het eerste moment van Kane, maar Schmeichel redde de lage schuiver. Daarna volgde een ware belegering. En na een lichte fout van Maehle op Sterling schoot Kane een penalty in twee keer voorbij de Denen: 2–1.

En zo wordt het dan toch een ­finale Italië-Engeland. Benieuwd of The Three Lions zondagavond ook het tempovoetbal van Italië aan banden kunnen leggen. Pas dan kunnen ze echt ‘football’s coming home’ zingen.

Kane schiet Deens sprookje aan flarden
Mikkel Damsgaard, de vervanger van Eriksen, scoorde het eerste doelpunt van de match. Foto: Pool via REUTERS