Insigne schiet Belgische EK-droom aan flarden
Insigne verdubbelde de Italiaanse voorsprong. Foto: Pool via REUTERS

Gegokt, gevochten maar verloren. Na een zinderende partij voetbal gingen de Rode Duivels in München strijdend ten onder tegen Italië in de kwartfinale. Insigne dompelde België in rouw. Exit Duivels.

Melancholie in München. Weer niet! Dit had nochtans hét jaar moeten zijn dat België de felbegeerde beker mee naar huis mocht nemen. Helaas mocht het niet zo zijn. Na een ware rollercoaster van emoties, waarbij wanhoop en hoop elkaar afwisselden, konden de Rode Duivels het (weer) niet waarmaken. Doelpunten van ­Barella en ­Insigne deden de EK-droom van de Belgen uiteenspatten.

Bijgelovigen voelden het al aankomen: zelden of nooit wint de nummer 1 op de ranking een groot toernooi (EK of WK). Alleen Spanje wist die banvloek te doorbreken. En daar kon vrijdag ook het koningskoppel De Bruyne-Lukaku niets aan veranderen. Zij botsten in de Allianz Arena op een scherp counterend Italië en een imponerende Donnarumma (22) in doel. Terwijl een flitsende Doku zijn ijzersterke wedstrijd niet kon bekronen met een doelpunt.

Bondscoach Martinez had voor de start van de kwartfinale tot op het laatste moment gewacht om zijn basiself vrij te geven. Zoals enigszins verwacht kon Kevin De Bruyne wél spelen en Eden Hazard niet. Hij haalde zelfs de bank niet. Dat belette Martinez niet om uit te pakken met een gedurfde basiself, met Doku op links als pijlsnelle vervanger voor Eden Hazard. En een veelvuldig naar rechts uitwijkende Lukaku, ruimte makend voor de infiltrerende De Bruyne.

In een temporijke eerste helft begon België sterk, met in de beginminuten al enkele prikken via Lukaku. De Bruyne dirigeerde als vanouds het spel, met zijn rustige vista. Feilloos met passes strooiend, met beide voeten. Tot Italië plots op vrije trap uit het niets scoorde via Bonucci, die echter duidelijk buitenspel stond.

Ziedend schot

De Rode Duivels voerden meteen de druk op, maar een bombardement op doel werd telkens afgeblokt door een Italiaans hoofd of been. In de 21ste minuut was het bijna raak, maar de talentvolle Donnarumma kon een ziedend schot van De Bruyne nog net uit de hoek zweven. Even later bediende De Bruyne Lukaku, maar op diens plaatsbal ging de Italiaanse doelman goed plat. Maar ook de Italianen dreigden: een schot van Chiesa werd half geblokt en een schot van de bedrijvige Insigne vloog over. En dan ging het mis. Jan Vertonghen nam te veel risico bij het uitverdedigen, balverlies en Barella strafte het enig mooi af: 0–1 voor Italië. België probeerde zich te herpakken, maar het was Chiesa die met een gevaarlijk schot nog het meest dreigde.

En dan kwam het moment van Insigne. Nadat De Bruyne vergeefs het startsein had gegeven voor een hoge pressing, counterden de Italianen razendscherp en kon Insigne al te makkelijk Tielemans uitkappen en de bal prinsheerlijk voorbij Courtois krullen: 0–2. Twee minuten later kregen de Duivels echter nieuwe hoop: Doku omvergeduwd in de zestien en strafschop. Lukaku achter de bal en 2–1, net voor rust.

Rouw

Na rust dreigde België vooral via de pijlsnelle Doku, die op het kwartier op de tegenaanval De Bruyne lanceerde. Lukaku duwde diens voorzet van dichtbij op Spinazzola. Dé kans op 2–2. Italië bleef gevaarlijk tegenprikken via de flank van Meunier, eerst met Chiesa en dan met Spinazzola.

Martinez greep in minuut 70 in en bracht Mertens en Chadli voor Tielemans en Meunier. De Bruyne ging een rijtje lager spelen en dat bracht bijna meteen resultaat op. Maar de voorzet van Chadli ging achter Lukaku en Thorgan Hazard heen, een actie waarop Chadli zich blesseerde en direct gewisseld moest worden voor Praet. Waardoor Martinez gedwongen overschakelde op een 4-4-2 met De Bruyne en Lukaku in de spits. De Italianen kropen terug en de altijd dreigende Doku schoot na een mooie actie nipt over. Maar het verhoopte doelpunt viel niet.

Wat na München overblijft, is dan ook de bittere nasmaak van ‘net niet’. Op papier verdient deze gouden generatie beter dan een uitschakeling in de kwartfinale. Maar in de praktijk blijkt het o zo moeilijk om die verdiende prijs te pakken.

Natuurlijk, om kampioen te worden heb je ook wat geluk nodig. Die mazzel bleek volledig opgebruikt in de wedstrijd tegen Portugal. Toch moet je geluk je als team ook kunnen afdwingen. En dat kunnen we blijkbaar in elk toernooi maar één keer. Op het WK tegen Brazilië, op dit EK tegen Portugal. Dat is gewoon te weinig.

Deze generatie dreigt dan ook de geschiedenis in te gaan als de ‘kampioenen van het hart’. En zelfs dat staat nu op de helling. Want die eretitel is na dit zakelijke toernooi niet alleen wat besmeurd, hij is ook vergankelijk. Wat op de lange termijn overblijft, is enkel de erelijst. En die blijft voor deze generatie op het allerhoogste niveau nog altijd pijnlijk leeg.

Gelukkig is over iets meer dan een jaar al een herkansing in ­Qatar. Maar eerst deze gigantische ontgoocheling doorslikken. Want vrijdagavond kleurden de Belgische vlaggen overal in ons land geel, rood en bovenal zwart. Ten teken van rouw. Weer niks.