We mogen weer naar de cinema, schol!
We mogen weer naar de cinema, schol! Foto: rr

Na zeven maanden trekt de cultuursector zich weer op gang. Enkele filmtips voor wie naar de bioscoop wil.

‘Nomadland’: Eindelijk zicht op vergezichten

‘Is “thuis” een woord als een ander? Of is het iets dat je bij je draagt waar je ook bent?’ De Chinees-Amerikaanse regisseuse Chloé Zhao won de Oscars voor beste film en regie met Nomadland, een pracht van een film over de drang om je boeltje te pakken – uit eigen be­weging, maar ook uit financiële noodzaak. Frances McDormand won haar derde Oscar voor beste actrice met haar vertolking van een vrouw die met een campervan door de Verlaten Staten van Amerika trekt.

De bioscoop is dé plek waar je die prachtige landschappen kan bewonderen op het grote scherm, gefilmd door Zhao’s partner Joshua James Richards. De twee leerden elkaar kennen op de filmschool en maakten vier jaar geleden nog The rider voor het Belgische productiehuis Caviar.

Nomadland staat sinds 30 april op Disney+, maar dat is een rare thuis voor zo’n fragiele film. Disney kreeg de film zowat per ongeluk in handen, toen het in 2019 Hollywoodstudio 21st Century Fox kocht. De heropende bioscopen bieden eindelijk de kans om Nomadland te zien zoals die is bedoeld. Zhao vraagt de kijker om te vertragen, om midden in de woestijn stil te gaan staan en het landschap in je op te nemen. Dat is waarom deze film een cinema-ervaring vergt: Nomadland verdient concentratie en liefde, ongestoord door Whatsapp-berichtjes en een biepende vaatwasser. De bioscoop: een plek om samen te verdwijnen. (jst)

Recensie | De Verlaten Staten van Amerika

‘Drunk’: Stiepel de zaal uit

Eindelijk kan u dronken van liefde worden voor Mads Mikkelsen in Drunk, de film van Thomas Vinterberg (Jagten) die enkel vorig najaar, tijdens Film Fest Gent, op het grote scherm te zien was.

Mikkelsen speelt als Martin een leraar in slaapstand. Tot een krankzinnig experiment hem en zijn vrienden ertoe aanzet om in licht benevelde toestand door het ­leven te gaan. Of toch een tijdlang, en te zien wat dat geeft. Ergens hadden ze immers opgevangen dat we van nature met een alcoholtekort in ons bloed zitten.

Wat maf is: ze leven er helemaal van op, Martin nog het meest. Zelfs op momenten dat hij geen slok op heeft, is hij levenslustiger. Maakt alcohol gelukkig? Maakt het ons socialer, aangenamer? Het zou zomaar kunnen.

Toch is Drunk niet uit op controverse. Vinterberg is heus geen pleitbezorger voor een liederlijke levenswandel. Wel laat de Deense filmmaker zien hoe schoon het is als iemand zijn liefde voor het leven hervindt, en hoe belangrijk dat is. Drunk smaakt als een frisse pint op een vrolijk terras. Het is deugddoende cinema, meeslepend en oprecht, met liederlijke scènes waar de energie en de vriendschap van afspatten. Dat moet je gewoon ervaren op het grootste scherm. Ze laten je voelen wat we al die tijd hebben gemist. Tegelijk is de film een grandioze ­bevestiging van wat we eigenlijk wel wisten: dat het leven meer kleur krijgt door de momenten die we delen.

Daar heffen we het glas op! (ra)

Recensie | Ontnuchterend eerlijk

‘Cruella’: Flashy fotografie en fun

‘Het is dankzij regisseur Craig Gillespie en actrice Emma Stone dat Cruella toch uitkomt in de bioscopen’, zei Nicolas Karakatsanis eerder aan deze krant. Hij kan het weten, want zijn knallende fotografie is meteen dé reden om ervoor naar het grote scherm te trekken, ook al staat de film sinds eind mei op het streamingplatform Disney+. Want denk maar niet dat de perfectionistische Karakatsanis na Rundskop en I, Tonya alles uit de kast haalde voor een film die wordt bekeken op een tabletscherm.

Video: trailer ‘Cruella’

Enkele andere redenen heten Emma Stone en Emma Thompson, die de degens kruisen in deze verbeeldingsrijke achtergrondgeschiedenis van Cruella De Vil, de booswicht uit de Disney-klassieker 101 Dalmatiërs. Van die speelse hondjes uit de animatiefilm blijft niet veel over: Cruella is een heerlijk campy film die toont hoe een stilistische ­revolutie ook een persoonlijke be­vrijding kan betekenen. Emma Stone speelt Estella, die haar innerlijke Cruella loslaat wanneer ze de ingeslapen modewereld opschudt met haar punkattitude en exuberante jurken gemaakt van afval. De schitterende kostuums zijn overigens van Jenny Beavan, die hiervoor geheid een derde Oscar verdient. Voeg daar nog een heerlijke soundtrack vol seventies-hits aan toe en je zit gebeiteld voor een onverwachte Disney-film. Maar, zo klinkt het in de film: ‘Normaal is nog de grootste ­belediging van allemaal.’ (jst)

Recensie | Camp en couture

‘Wolfwalkers’: Wolvenmeisjes met haar op hun tanden

Er is meer dan Pixar en Disney alleen. Zo is er de Ierse filmmaker Tomm Moore. Sinds zijn regiedebuut met The secret of Kells in 2009, torst zijn animatiestudio Cartoon Saloon een reputatie voor beeldschone met de hand getekende animatiefilms die zowel kinderen als hun ouders kunnen betoveren, maar ook gewoon alle liefhebbers van de animatiekunst. Ruim zes jaar na Song of the sea beëindigt Moore nu zijn ‘Ierse folkloretrilogie’ met Wolfwalkers, een meeslepend verhaal over wolvenmeisjes met haar op hun tanden.

Moores succes bleef niet onop­gemerkt. Apple kocht de distributierechten van Wolfwalkers op basis van het script. Het selecte clubje van abonnees van Apple Tv+ kon de film daar al zien, maar nu komt hij naar een breder publiek in de bioscoop.

We mogen weer naar de cinema, schol!
Met huid en haar! Véél haar! Foto: rr

De plot past op het eerste gezicht in de trend die Disney vestigde met de losgebroken zussen van Frozen. Ook hier staat een meisjesvriendschap centraal en ondervindt een meisje dat ze haar eigen stem moet vinden. Of toch haar eigen roedel.

Het Ierse stadje Kilkenny is rond 1650 bevangen door een angst voor wolven – net zoals Houthalen-Helchteren dezer dagen. Ze schijnen niet te beseffen dat de wolven vijandig worden omdat hun bossen worden gekapt. Een Engelse Lord komt orde op zaken stellen. In plaats van een vzw op te richten als Welkom Wolf en webcams te plaatsen, sommeert hij een Engelse wolvenjager.

Diens dochter, Robyn, heeft echter last van een ziekte die wel meer kleine meisjes teistert: ze luistert niet. Dus als haar vader haar verbiedt om de stad te verlaten, trekt ze erop uit met haar getemde valk. Dat loopt slecht af: Robyn wordt gebeten door een wolf en meegetroond naar het hol van de roedel. Daar sluit ze een verrassende vriendschap met een meisje met een Ierse bos ros haar. Niet zozeer het haar is raar, als wel dat het meisje in een wolf ver­andert wanneer ze slaapt. Ze is een ‘wolfwalker’. Het woord blijft onvertaald in de Nederlandse versie – de Nederlands-Nederlandse, er is geen Vlaamse.

De toverkracht van Wolfwalkers ligt in de schoonheid van de animatie. Passend bij de sfeer van het stadje Kilkenny in 1650 refereert de stijl aan houtsnedes, met hoekige vormen en scherpe kanten. De stilstaande achtergronden lijken ons ­terug te katapulteren naar Disney-klassiekers, maar tegelijk doet het nergens ouderwets aan. Moore gaf zijn film een rotvaart: Robyn tuimelt van de ene achtervolging in het ­andere avontuur. Wolfwalkers is een film die de verbeelding aan het werk zet.

Het zal de jonge kijkertjes ontgaan, maar vast niet de trotse Ieren: op de achtergrond speelt niet alleen een ecologisch thema, maar ook de geschiedenis van Engelse kolonisatie in Ierland. De autoritaire Lord is gebaseerd op Oliver Cromwell, die Ierland binnenviel in 1649. Hij ging niet alleen hevig tekeer tegen de Ierse bevolking, maar startte ook een offensief om wilde wolven uit te roeien. Met resultaat: tegen eind 17de eeuw waren grote delen van Ierland wolvenvrij. Het is duidelijk bij wie de sympathie van de makers ligt, maar tegelijk vraagt het verhaal impliciet aan Engelse en Ierse meisjes om de rangen te sluiten en aan de juiste kant van de geschiedenis te gaan staan. De ene wolf is de andere niet. (jst)