camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

Recensie Rock

Allerminst een blauwtje

woensdag 9 juni 2021 om 3.25 uur

Wolf Alice, met frontvrouw Ellie Rowsell. rr

Op zijn derde album combineert Wolf Alice beter dan ooit introspectieve shoegaze met opzwepende uithalen. De Britse rockband ruilde LA in voor de Brusselse ICP Studio om te werken aan de opvolger van Visions of a life, waarmee hij in zijn thuisland de Mercury Prize won. Frontvrouw Ellie Rowsell is in topvorm en geeft zich tekstueel helemaal bloot in songs over hartzeer en zelfbevrediging. De Californië-nostalgie sluimert ook door in de teksten én muziek, met nummers die soms letterlijk beelden oproepen van imposante landschappen en stranden – ongetwijfeld een verdienste van producer Markus Dravs (o.a. Arcade Fire, Coldplay, Florence + The Machine). Het is een begrijpelijke reactie op de strenge Brusselse lockdown waarin de band tijdens het opnameproces belandde en waarbij Rowsell droomde van een uitstapje naar het Zoniënwoud in een eerstvolgende blue weekend. Je zou het niet zeggen terwijl je haar tekeer hoort gaan in ‘Smile’ en ‘Play the greatest hits’, de twee oplawaaien die het dromerige geheel wakker schudden. De zwaartepunten van Blue weekend zitten voornamelijk vooraan, maar Wolf Alice loopt hier allerminst een blauwtje. (mg)

De podcasts van De Standaard