Remco Evenepoel lost op steile stroken van de Monte Zoncolan, Giro-ritzege voor Lorenzo Fortunato
Foto: AP

Lorenzo Fortunato (EOLO-Kemota) heeft de veertiende etappe in de Ronde van Italië gewonnen op de flanken van de mythische Monte Zoncolan. De Italiaan bleef als enige over van een lange vlucht en kon op de monsterlijk steile berg de druk vanuit de groep der favorieten weerstaan. Daar moest Remco Evenepoel lossen in de laatste steile drie kilometers, waardoor hij behoorlijk wat tijd verloor.

Simon Yates was de enige favoriet die durfde aan te vallen, Egan Bernal (Ineos Grenadiers) de enige die hem kon volgen. De rozetruidager liet in de laatste steile hectometers Yates achter en zette zijn leidersplaats nog maar eens in de verf. Evenepoel verloor twee minuten en twintig seconden en is nu achtste in de tussenstand.

Het parcours van deze rit sprak tot de verbeelding: de rit begon nog vlak en pas na 130 km startte de miserie met een beklimming tot aan Monte Rest. Die klim slingert zich naar boven met een reeks haarspeldbochten over een versmalde rijbaan, net zoals de technische afdaling. De slotklim was nog andere koek: de mythische Monte Zoncolan.

Hoe kwam deze zege tot stand?

Elf renners kozen vroeg het ruime soep, met Bauke Mollema (Trek-Segafredo) en George Bennett (Jumbo-Visma) als grootste namen.

Astana was verantwoordelijk voor een guerilla-oorlog in de afdaling van de Monte Rest, een beklimming iets over halfweg in de rit. Zij begonnen op de beklimming een hoger tempo te fietsen en knalden in de afdaling weg met vier renners, aangevuld met rozetruidrager Egan Bernal en diens knecht Castroviejo. Remco Evenepoel werd verrast en volgde in een derde groepje. Zijn knechten bij Deceuninck-Quick Step moesten vol aan de bak en zetten de situatie uiteindelijk ook recht.

Op de eerste flanken van de Monte Zoncolan brak de aanvallersgroep in stukken. Op ongeveer dezelfde locatie namen de grenadiers van Ineos de leiding over van Astana en legden het tempo in het peloton nog wat hoger. Een throwback naar hun vroegere tactiek bergop, dus.

Daardoor bleef de groep der favorieten wel in gespreide slagorde bijeen en konden de aanvallers onder elkaar uitmaken wie de rit zou winnen. Geen Bennett of Mollema daar, maar de verrassende Jan Tratnik (Bahrain-Victorious) en Lorenzo Fortunato (EOLO-Kometa). Met nog een dikke twee kilometer te gaan liet Fortunato zijn compagnon de route achter op zoek naar ultiem geluk op de Monte Zoncolan.

Simon Yates (BikeExchange) durfde als enige de aanval aan en trok de roze trui van Bernal mee in zijn zog. De Colombiaan wachtte even af, maar op de laatste steile hectometers besliste Bernal nog eens door te trekken. Hij gooide Yates overboord en zette zijn sterke vorm nog maar eens in de verf.

Voor de ritzege kwam hij te kort, want het was uiteindelijk Fortunato die een nog zigzaggende Tratnik voorbleef. De eerste zege voor de troepen van EOLO-Kometa dit seizoen, en dat op de Monte Zoncolan.

Wie reed zich nog in de kijker?

Astana reed dik honderd kilometer lang op kop om hun kopman Aleksander Vlasov te dienen. Kerels als Luis Leon Sanchez, Harold Tejada en Matteo Sobrero gaven een hele dag het beste van zichzelf, tot ze overruled werden op de eerste stroken van de Zoncolan.

Wat deden de favorieten?

Vlasov liet zijn mannen een hele dag werken en zelfs in de aanval trekken op de Monte Zoncolan, maar eens aangekomen op die slotklim namen de troepen van de rozetruidrager over. Ineos legde het tempo zo hoog tot aan de drie laatste en monsterlijk steile kilometers dat er niemand durfde aan te vallen bij de favorieten. Yates deed het als enige, maar door de aanval van Bernal in de slotkilometer moest ook hij nog een handvol seconden toegeven aan de beste man in deze Giro. Vlasov verloor meer dan een minuut, Remco Evenepoel meer dan twee minuten en twintig seconden.