Jasper Stuyven wint Milaan-Sanremo
Foto: AFP

De 112de editie van Milaan-Sanremo is na een nagelbijtende finale gewonnen door Jasper Stuyven. De verwachte aanval van de Grote Drie op de Poggio kwam er wel maar er zat onvoldoende buskruit in de benen van de favorieten. Een uitgebreide kopgroep maakte de duik naar Sanremo. Jasper Stuyven speelde ridder of muis en reed in de straten van Sanremo weg van de naar elkaar loerende favorieten. Caleb Ewan spurtte naar de tweede plaats, Wout van Aert werd derde.

Het blijft een vreemde koers, Milaan-Sanremo. Een voorspel van meer dan zes uur gevolgd door een zinderende apotheose van de voet van de Poggio tot aan de finishlijn op de Via Roma. Zou het dit jaar anders zijn? Met drie torenhoge favorieten zou men kunnen verwachten dat een aantal schaduwfavorieten de finale vroeg zou openbreken. Anticiperend koersen, in de hoop om zo de Poggio en de verwachte aanval van topfavoriet Mathieu van der Poel te overleven.

De aanhef was alvast klassiek. Het peloton was nog maar net kilometer nul gepasseerd of eerst zeven, even later acht renners kozen het hazenpad. Namen? U kent misschien wel Taco van der Hoorn, de Nederlander in dienst van Intermarche - Wanty Gobert. Voor het overige vooral nobele onbekenden van de kleinere ploegen, kwestie van de wildcard voor volgend jaar al veilig te stellen.

Waarmee meteen ook de hiërarchie binnen het peloton duidelijk werd. Wout van Aert zette meteen een ploegmaat van Jumbo-Visma aan de kop van het peloton, na vijftien kilometer wedstrijd plaatste ook Deceuninck - Quick Step en Alpecin - Fenix een renner mee aan de kop van het peloton. En dus mochten de Duitse routinier Paul Martens en onze landgenoten Senne Leysen en Tim Declercq zich voor een kleine tweehonderd kilometer in het zweet fietsen. Ieder zijn job! De acht kregen bijgevolg slechts een bonus van vijf minuten in de schoot geworpen, een voorsprong die stelselmatig en met wiskundige precisie werd afgebouwd.

En verder? Een enkele valpartij (Bouhanni) maar vooral een snelle wedstrijd onder heel aangename omstandigheden. De eerste hindernis van de dag - de Colle del Giovo als vervanger van de Turchino - vormde uiteraard geen enkel probleem, enkel in de afdaling richting Middellandse Zee scheurde het peloton maar alles liep rustig weer samen.

Spumante

Ex-winnaar Fabian Cancellara vergeleek Milaan-Sanremo ooit met een fles Spumante waarmee meer dan zes uur wordt geschud waarna de kurk aan de voet van de Poggio met een orkaankracht wordt weg gekatapulteerd. Zou het dit jaar ook zo zijn? In het vooruitzicht van de Capi - enkele oplopende wegen die de naam helling amper waard zijn - ging het tempo beetje bij beetje de hoogte in en werden de favorieten naar de kop van het peloton gebracht. Nerveus gedoe dus.

Schaduwfavoriet Sam Bennett (Deceuninck - Quick Step) werd op de Capo Berta het slachtoffer van een lekke band. De Ier kwam op eigen kracht terug en werd meteen opnieuw naar de kop van het peloton geloodst. Voor het overige was het een gewring om in goede positie de voet van de Cipressa te bereiken, meteen het eindpunt van de vroege vlucht.

Wie zou er aanvallen op de Cipressa? Niemand! Timo Roosen en Sam Oomen hielden het tempo hoog in dienst van Wout van Aert, het was vooral achteraan dat de deur openstond. UAE Team Emirates verloor met Fernando Gaviria en Alexander Kristoff al meteen twee van zijn speerpunten. Vooraan bleef de boel gesloten, al probeerde Ineos Grenadiers in de gevaarlijke afdaling nog wel een kloofje te slaan. Attent mee vooraan! Ex-winnaar Arnaud Démare, met Michael Matthews in het wiel. Maar de echte favorieten zaten enkele rijen verder, in afwachting van de beklimming van de Poggio. Zou er iemand aanvallen tussen Cipressa en Poggio? Niemand. Het peloton der favorieten leek even in te houden waardoor nog een rist renners kon komen aansluiten en we met een groep van een zestigtal renners naar de voet van de Poggio stormden.

Wie zou als eerste de Poggio opdraaien? Vergelijk het maar met een boksmatch met Filippo Ganna als winnaar. Caleb Ewan draaide in vierde positie op, Wout van Aert en Mathieu van der Poel zaten iets verder. De aanval? Ganna hield het tempo strak, Van Aert plaatste zich strategisch in het wiel van Alaphilippe. De wereldkampioen viel met nog 6,5 km te gaan als eerste aan en kreeg Van Aert in het wiel. Van der Poel kwam even later aansluiten maar ook Schachmann en Matthews sloten aan. Van Aert versnelde in het zicht van de top opnieuw, temeer daar Caleb Ewan niet wilde lossen. Van Aert rondde de top als eerste, met topspurter Caleb Ewan in het wiel. Wat een verrassing.

Te veel snelle jongens, moet Jasper Stuyven gedacht hebben. Dus demarreerde hij in de laatste hectometers van de afdaling. Het peloton twijfelde, Soren Kragh Andersen niet. Ideaal voor Stuyven die die ene kopbeurt van de Deen nodig had om uit de greep van de achtervolgers te blijven. Caleb Ewan strandde op luttele meters, gevolgd door Wout van Aert, Peter Sagan en Mathieu van der Poel. Een onverwachte winnaar van een vreemde koers met een vreemde finale.

Top tien:

1. Jasper Stuyven (Trek - Segafredo)

2. Caleb Ewan (Lotto - Soudal)

3. Wout van Aert (Jumbo - Visma)

4. Peter Sagan (BORA - hansgrohe)

5. Mathieu van der Poel (Alpecin - Fenix)

6. Michael Matthews (Team BikeExchange)

7. Alex Aranburu (Astana - Premier Tech)

8. Sonny Colbrelli (Bahrain Victorious)

9. Søren Kragh (Team DSM)

10. Anthony Turgis (Total Direct Energie)