camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

Recensie Comedy

Livestream of conceptuele kunst?

Wat kan Micha Wertheim zijn publiek briljant om de tuin leiden. Bij de première van zijn livestream voelden we eerst verwarring, en vervolgens bewondering.

vrijdag 12 februari 2021 om 3.25 uur

Op een green screen projecteert Wertheim diverse al dan niet bewegende decors, filmpjes en foto’s. Gijsbert van der Wal

Micha Wertheim

Gezien op 10 februari via livestream. Nog te zien (telkens vanuit een ander theater) op 13, 17, 19, 23, 24 en 27 februari.

Tickets via michawertheim.nl

Het is moeilijk om geen spoilers weg te geven, maar één ding is zeker: je kijkt wel degelijk naar een live voorstelling vanuit een leeg theater, in ons geval het Oude Luxor in Rotterdam. Micha Wertheim presteerde het eerder al om een show te geven vanop afstand, waarbij hij zich liet vervangen door een robot. Dit keer zien we hem in levende lijve, getuige de enkele zeer actuele verwijzingen, maar hij heeft wel de beschikking over drie laptops met webcams. Op een green screen projecteert hij diverse al dan niet bewegende decors, filmpjes en foto’s. De ene keer zitten we in Micha’s werkkamer, dan weer op de weg, waar hij zoals velen fietst om de depressie voor te blijven. Een andere laptop gebruikt hij om te zoomen met de mensen thuis en een gevoel van verbondenheid te creëren tussen de 350 betalende bezoekers (15 euro). Met alle gebreken van het medium.

Het begint allemaal redelijk onschuldig. Wertheim blikt terug op een jaar lockdown en moet besluiten dat hij maar weinig van zijn voor­nemens heeft waargemaakt. Hij vraagt zich af wat het nut is van dj’s die livestreamen en theaters zonder publiek. Hij beseft dat hij even weinig te vertellen heeft als wij allemaal, ook al werd zijn laatste voorstelling in maart vorig jaar pas in ­extremis afgelast, wat hem toen nog een heel straf verhaal leek.

Geleidelijk gaat Micha Wertheim de filosofische toer op. Kan een grap grappig zijn als er niemand lacht? Waarom lach je sneller in gezelschap dan alleen? En wat is het verband tussen de lachband van weleer en het mondkapje van nu? Een lachzak dient hem van antwoord. Tussendoor zien we Wertheim verwoed fietsen en stapelt het sombere nieuws zich op in de vorm van audiofragmenten. Een gedicht van Judith Herzberg graaft naar de essentie van de gekte.

Niemand wist ons het voorbije jaar zo mee te zuigen in een livestream als Micha Wertheim

Over het laatste deel kunnen we weinig zeggen zonder het plezier te vergallen en de intellectuele uitdaging te verstoren voor wie nog gaat kijken. Wertheim laat zelf de woorden ‘conceptuele kunst’ vallen en misschien zijn die wel even toepasselijk als cabaret of comedy. Zeker, we hebben gelachen, zeventien keer uitbundig zelfs, zoals de interactieve emoticons ons leerden. Maar we wilden na afloop minstens even vaak klikken op de klappende handjes. Niemand die ons het voorbije jaar zo wist mee te zuigen in een livestream. Niemand die ons brein zo op de proef durfde te stellen.

Correctie 22/2: de naam van de dichteres is Judith Herzberg, niet Herzberger.