camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

nooit gedacht dat …

... boekhandelaar een essentieel beroep zou zijn

zaterdag 26 december 2020 om 3.25 uur

 getty

Ik kan niet zomaar naar de slager, de visboer of de bakker gaan zonder ook eens in een boekhandel langs te lopen. Echt niet. Als alleen worst, pladijs en volkoren het leven uitmaken, dan hou ik het niet uit. Ik hoef niet per se iets te kopen. Ik moet ­alleen weten dat ze er zijn, de boekhandelaars en hun boeken. Gewoon met eigen ogen kunnen zien dat ­Camus, Orwell, Boccaccio, Saramago en Defoe vanwege de actualiteit uit de kast naar de tafel zijn gehaald, bijvoorbeeld. Dat geeft me vertrouwen in de toekomst, zelfs in een ­wereld waarin de mensen als Von Aschenbach-achtige types – zwijgzaam, in ademnood en met druppels koud zweet op het voorhoofd – door een lege stad dolen, achternagezeten door een geniepig virus.

Tot zover mijn afwijking. Niemand is verplicht om mijn welzijn als norm te nemen. Dat hoeft zelfs niet, de boekhandel is voor iedereen essentieel, zelfs voor hen die nog niet kunnen lezen of voor hen die niet weten hoe ze pladijs klaarmaken. Als de boekhandel op slot gaat, denk dan aan al die woorden die dode ­letter blijven, die bladzijden die niet omgedraaid worden, die ruggen die niet gekraakt worden, die ezelsoren die niet gemaakt worden, die notities die niet in de marge gekrabbeld worden, die drukkerijgeuren die in het strakke cellofaan verstikken.

Zonde.

Een boekhandelaar verkoopt gebundelde hoop en voorgedrukte ontsnappingsroutes, gebrocheerde wijsheid, informatie in pocketformaat en humor op snee, zelfbevestiging met leeslint, medeleven op bijbel­papier, controverse in hoofdstukken, opwinding tussen schutbladen – dingen die je hard nodig hebt om elke crisis te overleven. Boeken zijn werelden zonder social distancing, of net mét, als het dat is waar je zin in hebt. Je hoeft geen afstand te nemen van personages, als je dat niet wilt. In boeken vind je een andere wereld, een betere of een boze. Met boeken reconstrueer je een verleden, krijg je zicht op het heden of bouw je een toekomst. Wat vind je er niet?

Dat zouden we zonder boeken zijn: schallend koper of een rinkelende cimbaal.

Lire c’est vivre – met die Bond Zonder Naam-waardige zin zetten de Franse libraires hun onmisbaarheid dezer dagen in de kijker. Boeken zijn het leven, inderdaad. Die slogan is voor mij de geknipte rechtvaardiging voor als ik me weer eens door de stad sleep richting slager. Dan tank ik virusremmer in de boek­handel.