camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

nooit gedacht dat ...

… de stoep zo gezellig kon zijn

zaterdag 26 december 2020 om 3.25 uur

kv

Onze straat ligt. Zoals de meeste straten. Ze ligt onder ons. En ook tussen ons. Aan weerszijden staan de huizen. Daarin ­wonen wij, de bewoners van de straat. ­Achter deuren en ramen, en onder daken.

Onze huizen staan allemaal tegen ­elkaar, muur aan muur. Zoals schouder aan schouder. Soms kunnen wij elkaar horen door de muren.

Muren rijmt op buren.

Ook onze tuinen hebben muren. Ook daar kunnen wij elkaar horen, en soms zien. En zelfs al eens ruiken, als we barbecueën bijvoorbeeld.

Ik kijk graag naar de tuinen uit de hoogte waar ik werk. Ze grenzen aan elkaar, zo heet dat. Grenzen.

Ook mensen grenzen aan elkaar.

Toch is het vooral de straat die ons verbindt en onthoudt. Daar komen wij elkaar tegen, doorgaans op het voetpad. Of weleens in het deurgat.

Dan staat er iemand op het voetpad en iemand in het deurgat. Dat laatste ­bevindt zich meestal iets hoger. Vanwege trapjes.

Ik hou van beide, voetpaden en deur­gaten. Ik zie ook graag voordeuren opengaan en hoe de bewoners naar buiten ­komen. Daar kan ik al iets uit opmaken.

Sommigen ontmoeten elkaar natuurlijk ook al eens binnen, achter de voordeur, voor een glas of zo, maar dat is nu voor­lopig verleden tijd. Door de crisis.

Door de crisis is de straat veranderd. ­Bijvoorbeeld hebben wij ontdekt dat onze huizen balkons hebben. Niet dat we dat niet al wisten, maar meer dan nu en dan een roker was er zelden te zien. Nu hebben wij er in het voorjaar van de crisis dagelijks naar een zanger en muzikanten geluisterd en in onze handen geklapt.

Voor het zorgpersoneel.

Zoiets verandert een straat. Ze wordt wat saamhoriger.

Ook nog in het voorjaar en de zomer hebben wij er weleens ons binnenste ­buiten gebracht. Tafeltjes, stoelen en eten. Samen tafelen op straat. Ieder ongeveer voor zijn voordeur. Die hangen ver genoeg van elkaar. In hun scharnieren.

Dat verandert dan weer de afstand die wij moesten houden en hielden. Hij werd wat intiemer.

Nu, in het najaar en de winter, tafelen wij natuurlijk niet meer buiten. Klappertandend eten is moeilijk. Ook is er op de balkons opnieuw nu en dan een roker te zien. Zoals voordien.

Nu hangen er lichtjes over de straat, ­tussen de huizen aan weerszijden. Dat is ook verbindend. Lichtlijnen. En staan er kerstbomen aan de voordeuren. Ook met lampjes erin.

Onze straat is nu een verlichte straat.