camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

nooit gedacht dat ...

... we onze kappers zo zouden missen

zaterdag 26 december 2020 om 3.25 uur

Mijn haar is langer dan ooit. Mijn kapsel is geen kapsel meer, het is gewoon haar op een kop. De puntjes zijn al maanden ­gespleten. Ik heb mijn pony al twee keer zelf geknipt – geen gezicht. Hoe begin je daar ook aan? Alsof je gordijnen met eindeloze rails openschuift: geen idee waar te stoppen met die schaar.

De kappers zijn dicht, wellicht tot begin februari, en ons land heeft het geweten. Kinderen lijken elke dag meer op Jommeke, omdat hun ouders ook bij hen de schaar hebben bovengehaald. Vrouwen die hun grijze haar bij hun coiffeur lieten ­camoufleren, eten nu met aubergine of kastanjebruine vingers, omdat ze hun wortels zelf zijn gaan kleuren. Of ze laten het net allemaal maar waaien, dat prachtige zilveren haar staat hen beter dan gedacht.

De crisiscoupe, helemaal en vogue. getty 

Mannen, zelfs de niet-hipsters, laten massaal baarden groeien, omdat die zoveel beter passen bij hun nonchalante crisis­coupe. Het is van Mexico ’86 geleden dat ik nog zoveel nektapijten op tv heb gezien. Het gaat zelfs verder. Mannennekken zijn tegenwoordig uitgestrekte vachtjes, omdat rughaar naadloos in hoofdhaar overgaat. De lockdown laat ons de donzigste en slonzigste kant van ons lichaam zien. Dat is ergerlijk en razend spannend tegelijk.

We kunnen er niet aan voorbij dat dat lijf, zelfs als we volwassen zijn, maar blijft groeien als gek. Toch op sommige plekken. Het is vergankelijk en kwetsbaar, maar het leeft en gaat maar door. Elke dag weer 0,3 millimeter langer.

Zelfs tijdens de oorlog ging mijn grootmoeder er prat op dat haar kapsel nooit één dag plat op haar hoofd heeft gelegen. Er moest geknipt en geföhnd, ook toen ­fascisten het land bezetten. En kijk nu naar ons, babyboomers, millennials, Gen X’ers en Gen Z’ers: laat een virus op ons los en wij rijgen de badhairdays aan elkaar.

Er staan genoeg tutorials op Youtube om thuis zelf highlighters aan te brengen, te leren knippen en DIY-vlechten te draaien in vettige lokken. Lapmiddeltjes zijn het. We hebben andere mensen nodig. Om ons professioneel te kortwieken. Om lucht op en in ons hoofd te blazen.

Ik mis mijn kapper. Ik mis zelfs het ­geraas van haardrogers en de geur van ­ammoniak, terwijl ik in oude Humo’s ­blader. Ik mis het ritueel even hard als het resultaat. Wie nooit vreemde handen in zijn natte haren heeft laten woelen terwijl je hals vastgeklemd zit in een wasbak, heeft niet geleefd. Het is erotiek voor fijnproevers.

Mijn grootmoeder zou zich omdraaien in haar graf als ze me zag met mijn non-kapsel. Van haar grijs-witte permanent vermoed ik dat die ook twintig jaar na haar dood in nette krullen is blijven staan.

De podcasts van De Standaard