De beste popalbums van 2020
Phoebe Bridgers: een favoriet van de muziekredactie.

De beste popmuziek van het jaar volgens de muziekredactie van De Standaard.

De keuze van Nick De Leu

1. Phoebe Bridgers - Punisher
Een punisher is volgens Bridgers iemand die onophoudelijk tegen je praat, tot het voelt als een straf. Dit album doet het tegenovergestelde: Bridgers’ stem balsemt, gitaren en strijkers aaien je over de bol. Haar personages worden verbonden door de hunkering naar wat ze niet hebben. Daar konden we ons dit jaar wel wat bij voorstellen.

2. Run The Jewels - RTJ4
Elf dagen na de dood van George Floyd kwam dit rap­album uit, dat klonk als een afrekening met de American dream, met politieke apathie en politiegeweld. Killer Mike en El-P beitelden hun boodschap in vlijmscherpe verzen.

Lees het interview:‘Wij boksen jou in het gezicht’

3. Lili Grace - Silhouette
Bij de eerste luisterbeurt grepen de zussen Bogaerts ons muzikaal bij het nekvel, met zachte piano of experimentele Björk-elektronica. Bij de tweede deed het concept van de teksten dat: hoe rouw je om iemand die niet dood is?

Lees het interview:‘Niemand kan wat wij hebben meegemaakt beter omzetten in muziek dan wijzelf’

4. Dua Lipa - Future nostalgia
Ja, Fiona Apple en Sault tekenden afgelopen jaar voor meesterwerken in auteurschap. Maar eerlijk is eerlijk: een jaar waarin ik vooral wilde ontsnappen, dreef mij recht in de armen van Dua Lipa’s complexloze discopop.

Lees het interview:‘Oh my god, niet iedereen haat mij’

5. The Howl & The Hum - Human contact
Misschien is het omdat ze het laatste concert speelden dat ik zag voor de lockdown, misschien omdat ik een zwak heb voor indiebands met hopeloos romantische zangers en solide drummers, maar deze Britten veroverden een plek in mijn hart. De paden die Sam Griffiths kiest, zijn platgetreden, maar hij draait er mooie pirouettes op.

De beste popalbums van 2020
Sault: BLM leidde tot een dubbelslag van jewelste. Foto: rr

De keuze van Mattias Goossens

1. Phoebe Bridgers - Punisher
Phoebe Bridgers bewijst zichzelf opnieuw als atypische singer-songwriter die de kracht van samenwerkingen in de verf zet. Punisher klinkt grootser dan haar debuut en plukt de vruchten van haar afgelegde parcours, met (opnieuw) Conor Oberst en onder meer haar zielsverwanten van ­Boygenius in de credits .

2. Sault - Untitled
Het collectief rond producer Inflo puurde twee fantas­tische albums uit de angst en woede van de BLM-protesten. Untitled (Black is) is strijdbaar, Untitled (Rise) laat een hoopvol geluid horen.

3. Fleet Foxes - Shore
‘Herfstplaat’ is vaak een duffe omschrijving, maar het is vast geen toeval dat oppervos Robin Pecknold Shore precies op de astronomische overgang van zomer naar herfst uitbracht. Een van de warmste en meest tijdloze folkplaten van de voorbije jaren.

4. Run The Jewels - RTJ4
Run The Jewels heeft nog steeds de vinger aan de pols. Nummers die ontsproten uit eerder onrecht (‘I can’t breathe’) werden zo plots uitermate actueel. RTJ4 is de vierde uitermate scherpe uithaal van de Jewels.

5. Porridge Radio - Every bad
Het Britse Porridge Radio nam zijn debuutalbum vier jaar geleden op in een schuurtje. Al snel werd duidelijk dat de nummers van frontvrouw Dana Margolin wel wat meer punch verdienden. Dat is gelukt met Every bad, waarop de rake observaties en verbeten gitaren de alledaagsheid vlotjes overstijgen.

De beste popalbums van 2020
Eefje de Visser, een balsem op de ziel. Foto: Lonneke van der Palen

De keuze van Inge Schelstraete

1. Eefje de Visser - Bitterzoet
De pure, hypnotische kracht van banken vol elektronica en die ijle zang van Eefje de Visser: Bitterzoet was eerst een prachtig valentijnsgeschenk, en balsem op de ziel toen het land op slot ging. Ook de artieste die ik het liefst live had gezien, dacht ik bij haar concertfilm en tv-optredens.

Lees het interview:‘Ik vind het frustrerend als mensen niet tot bloei komen’

Hit & run met Eefje de Visser:‘Als je weinig verwacht, valt het altijd mee’

2. Fontaines DC - A hero’s death
Fontaines DC zijn een jaar ouder en achterdochtiger, maar de mix van balorige postpunk en belezenheid van de Ieren werkt zo goed als een ijskoude douche om snel wakker te worden. Nu trouwens met fraaie Beach Boys-koortjes.

3. Roosbeef - Lucky
Roos Rebergen verstaat de kunst om melancholisch te zijn zonder sentimenteel te worden, of ze nu over eenzame cowboys zingt of over haar ongeboren kind. En nooit was haar typische klank voller en steviger.

Lees het interview:‘Voor mij klinkt het woord Lucky best mistroostig hoor’

4. Taylor Swift - Folklore
Swift ruilde de sensuele strijkers van Lover in voor kop­pige, soms schurende exemplaren en het soort piano’s dat ook bij The National commentaar geeft. Ze zingt teksten als kortverhalen, over eigenzinnige vrouwen, en eindigt qua sfeer knap tussen Bon Iver en Lana Del Rey.

Lees ook:Zo begin je aan … Taylor Swift

5. Tame Impala - The slow rush
Nog eentje die op Valentijnsdag uitkwam, drijft op elek­tronica en ijle stemmen, en ons een heel jaar hielp onze gedachten te verzetten. Goed voor wegdromen (die intro van ‘Posthumous forgiveness’) of thuisdansen – die gierende synths van ‘It might be time’!

De beste popalbums van 2020
Bob Dylan: 79 and kicking. Foto: redferns/getty

De keuze van Tom Zonderman

1. Bob Dylan - Rough and rowdy ways
‘I contain multitudes’, zingt Bob Dylan op zijn eerste ­album met eigen materiaal in acht jaar. Hij heeft het niet over zijn pas gespekte bankrekening, maar over zijn onstuitbare stroom in de blues van het leven gedrenkte truths, moods en contradictions die hem al zestig jaar even ongrijpbaar als aangrijpend, grappig en ontroerend maken.

2. Phoebe Bridgers - Punisher
In de tsunami van vrouwelijke indierockers die ons de voorbije jaren overspoelde, positioneert Phoebe Bridgers zich almaar scherper in de branding. Op haar tweede ­album schept ze een bitterzoet universum vol weifelende ­gitaren, engelachtige stemmen en afgeweerde apocalypsen waar we graag in verdwalen.

3. Sault - Untitled
Het mysterieuze collectief Sault baarde dit jaar een sublieme tweeling. 35 lappen urgentie die mee de zwarte vuist vormden die 2020 maakte, gewikkeld in suave seventiessoul, funky breakbeats en zwoele afrodisco.

4. Fleet Foxes - Shore
Na het keuteren in de diepste krochten van zijn woelige ziel laat Robin Pecknold opnieuw het licht binnen. Gloedvolle folkpop die het leven viert en zo de kilte van dit jaar op anderhalve meter afstand houdt.

5. Schntzl - Catwalk
Is het jazz? Klassiek? Pop? Een snuf van dat alles kruidt deze heerlijk minimale, dromerige tweede van het duo vrijbuiters Casper Van de Velde en Hendrik Lasure. Ideale kost om de tijd stil te zetten, ook al werden we daartoe ­gedwongen.

Lees het interview:‘Voor het gemak profileren we ons als jazzmuzikanten’

De beste popalbums van 2020
Fiona Apple: puntig en grappig. Foto: Zelda Hallman

De keuze van Peter Vantyghem

1. Fiona Apple - Fetch the bold cutters
De Californische songschrijfster Fiona Apple (43) rekent af met oude demonen in melodieuze folkrocksongs die opgetrokken zijn uit percussie en gevonden geluiden. Experimenteel, intimistisch, puntig en grappig.

Lees ook:Fiona Apple zal nooit haar mond houden

2. Keleketla! - Keleketla!
Het Britse elektronische duo Coldcut brengt westerse en Afrikaanse ­muzikanten samen in een vinnige, soulvolle en jazzy songcyclus die een strijdbaar pleidooi houdt voor onafhankelijkheid. Met een van de laatste performances van meesterdrummer Tony Allen als bezwerend extra.

3. Immanuel Wilkins - Omega
Hij speelde al bij Solange Knowles, maar op zijn 22ste kwam altsaxofonist Immanuel Wilkins (22) door de grote poort binnen in het jazzclubje van Blue Note, met de zegen van Jason Moran. Een subtiel, swingend, geëngageerd ­debuut met vervoerend pianospel als extra speerpunt.

4. Margo Price - That’s how rumors get started
Producer Sturgill Simpson en een stel topmuzikanten hielpen Margo Price (37) om boven zichzelf uit te stijgen in ­deze doorvoelde songs over armoede en kindergemis, die country versmelten met blauwogige soul en ­potige bluesrock.

5. Jessie Reyez - Before love came to kill us
In een sterk r&b-jaar viel de Canadese Jessie Reyez (29) op door haar brede stijlkeuze. Op haar persoonlijke debuut­album zingt ze rauwe liefdessongs in een wisselende mix van soul, folk, trap, hiphop en bossa.

De beste popalbums van 2020
2nd Grade: grote kinderen uit Philadelphia. Foto: Julia Leiby

De keuze van Filip Van Ongevalle

1. 2nd Grade - Hit to hit
24 liedjes staan op dit album, waarvan slechts één langer duurt dan drie minuten en de meeste afkloppen op anderhalve minuut. Voor elk nummer zou je ‘Hey ho, let’s go!’ willen roepen, en voor je kunt denken ‘nou, dit is toch wel goed’, begint het volgende al. Dit is gitaarrock tussen lofi en powerpop, tussen Grandaddy en Guided By Voices, ­tussen The Beach Boys en Weezer. En omdat geen enkele ­recensent in de Lage Landen deze plaat oppikte, op de ­valreep deze tip: luister.

2. Georgia - Seeking thrills
De dag nadat mijn vader overleed, moest ik op de redactie een interview nalezen met een artieste die ik niet kende. Wat ze zei sprak me wel aan, maar mijn hart klopte op dat moment niet voor muziek. Anderhalve maand later ben ik haar album dan toch gaan opzoeken en ik heb er dit jaar vaak naar geluisterd. Georgia Barnes is de dochter van Paul Barnes, de helft van Leftfield. De sfeer van de raves waarop haar vader in de ­nineties furore maakte, hoor je ook in haar muziek. En Axel Merckx nog aan toe: ze doet het zelfs beter. Soms plukt ze paddenstoelen in het sprookjesbos van Björk, maar ze had met haar danspop evengoed het zusje van ­Robyn kunnen zijn. Of van M.I.A.

Lees het interview:‘Kate Bush heeft de deur geopend. En Björk, Fever Ray en Robyn hebben ze uit haar hengsels gelicht’

3. Sophia - Holding on/Letting go
Het is altijd prettig toeven onder de treurwilg van Robin Proper-Sheppard. En dit jaar nog meer dan ooit.

4. The Strokes - The new abnormal Als de B-kant van hun comebackplaat even goed was geweest als de A-kant, hadden The Strokes met voorsprong de rockplaat van het jaar gemaakt. Maar de B-kant was helaas niet even goed. Desalniettemin: welkom terug, jongens.

5. Working Men’s Club - WMC
Stel dat Idles een plaat zouden maken met New Order, dan zou die vast klinken als het titelloze debuut van Working Men’s Club. Dit is dance met de vuile attitude van rock.