Jean-Marie Pfaff neemt afscheid van Maradona: ‘Zonder de camera’s was hij een totaal andere mens’
Jean-Marie Pfaff heeft met het overlijden van Maradona een vriend verloren. Foto: Dirk Vertommen

Geen Belg die ooit dichter bij Diego Maradona kwam dan Jean-Marie Pfaff. ‘Drie jaar geleden hebben we samen nog een pint gedronken’, zegt de beste Belgische doelman van de vorige eeuw. ‘En nu dit... Ik ben er kapot van. Een prachtige mens is niet meer.’

Om de unieke band tussen Maradona en Pfaff te begrijpen moeten we terug naar het WK in ‘82 en de openingswedstrijd België-Argentinië. ‘We wonnen’, zegt Pfaff. ‘Maar dat was nog tegen de jonge Maradona. Het volgende WK zou dat heel anders zijn. Maar een paar dagen na die match stond Maradona plots in ons hotel. Of hij mijn handschoenen mocht hebben voor zijn broer die doelman was?’

Sindsdien zijn ze mekaar blijven opzoeken, zegt Pfaff. ‘Eerst in Mexico ‘86. Daar is hij voor mij, samen met Cruijff, de grootste aller tijden geworden. Niet Argentinië, maar Maradona is daar wereldkampioen geworden. Hij deed alles op zijn eentje.’

‘Para El Simpatico’

Het truitje dat Maradona droeg in de halve finale tussen Argentinië en België hangt vandaag nog steeds in het kantoor van Pfaff. ‘Wacht, ik loop ernaartoe’, klinkt het aan de telefoon. ‘Hij heeft er iets opgeschreven speciaal voor mij: Paro El Simpatico Jean-Marie con todo mi carino. Voor de sympathieke Jean-Marie met al mijn liefde. Zo ken ik Diego. Ik heb hem nadien nog vaak gezien. Op de afscheidsmatch van Platini, op die van Matthäus, later in Dubai, in Parijs... Samen met Kelly ben ik nog op zijn hotelkamer geweest. Ik zie hem nog twee pintjes voor ons uitschenken. Een vond hij niet genoeg. Zo was hij. Zonder de camera’s was hij een heel andere mens. Een lieve jongen. Alles wat ik ooit aan hem vroeg, heeft hij gedaan. Behalve die keer dat hij voor een benefietmatch naar België zou komen. Maar dat was niet zijn schuld, wel die van zijn entourage. Ik heb het hem nooit kwalijk genomen.’

Dat ze zo goed opschoten, verrast Pfaff niet. ‘Eigenlijk was Diego een beetje zoals ik. Iemand van het volk. Dat zag je ook als hij voetbalde. Herinner je die goal met de hand tegen Engeland. Geniaal, en tegelijk iets wat alleen een straatvoetballer kan bedenken. Het was een uniek ventje dat veel te vroeg gestorven is. Ik ben fier dat ik zijn trui heb. Fier dat ik mij zijn vriend heb mogen noemen.’