camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

kort & bondig

Hoe de pandemie jongeren mond(masker)dood maakte

Onderzoeker gezinspeda­gogiek aan het kennis­cen­trum van het Hoger Instituut voor Gezins­wetenschappen (Odisee)

zaterdag 31 oktober 2020 om 3.25 uur

Hoort u ook de zucht van verlichting die de nakende lockdown met zich meebrengt? Oef, de orde is hersteld. We weten weer wie tot de volwassenen behoort en wie tot de kinderclub. Wie de lijnen uitzet en wie gedwee moet luisteren. Was dat even spannend zeg! Het was van de jaren 60 geleden dat een generatiebreuk zich nog zo duidelijk had afgetekend. Alleen waren het toen twintigers en dertigers die met flower­power-mocassins de heilige huisjes kerk, ­gezin en overheid omver schopten. Te verstikkend, te controlerend, te repressief. Het was de onderlaag van de volwassen ­gemeenschap, een goed gemengde humus van angry young men and women, die het flink deed waaien in het bos. En als er een boompje of twee knapte, dan was dat maar zo. Een slordige zestig jaar later is die vruchtbare humuslaag getransformeerd tot een droge zandbodem. Boomers, maar ook millennials, barista’s en partijvoorzitters zijn vooral druk bezig stofjes uit hun (ontblote) navel te plukken. Niet zo lang geleden viel een regering over hoe te beginnen een regiootje op te splitsen in plaats van zich bezig te houden met hoe te stoppen met kernenergie. Smeltende poolkappen, vluchtelingen, flagrante schending van mensenrechten door pakweg Turkije: de kille staat van de wereld bevond zich (veel) te lang ver van ons warme tweepersoonsbed. Tot een hoop tienermeisjes ons geweten brutaal wakker schudde. De pedagogische hiërarchie op zijn kop. Een verschuiving van ­gezag, toch voor zover gezag betekent ‘met recht van spreken’.

De podcasts van De Standaard