camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

altijd ergens, altijd iets 

Brussel – Madridlaan

zaterdag 3 oktober 2020 om 3.25 uur

50°53’52,11’’N | 4°20’51,50’’O

In 1958, net geen zeven jaar oud, kwam ik voor het eerst in Brussel. Vanuit de verre Westhoek, mee met mijn ouders naar de wereldtentoonstelling. Ik herinner me flarden. De glimmende bollen van het Atomium, de felle zon en de ­kabelbaan met de tweepersoonsgondels, waar ik niet in mee mocht. Vooral het Congolese dorp moet indruk hebben gemaakt. Daarvan zie ik nog veel voor me, de hutten, de strooien daken. Ik had nog nooit iemand met een donkere huid in het echt gezien. Een zwarte vrouw met een kleurrijke hoofddoek die maniok stampte. Twee mannen die op hun knieën een vuurtje stookten. Op een wankel brugje over een poel was ik bang. Daar stopt voor mij Expo 58. Nog voor de middag werd ik afgezet in een kinderopvang. Vermoedelijk was het een ingeving van het moment. Voor mijn moeder moest alles vooruitgaan. Ik zal een rem geweest zijn op haar plannetjes. Bij het woord ‘trauma’ denk ik nog altijd aan die eindeloze namiddag. Achtergelaten tussen wildvreemde kinderen, tegen wie ik niks durfde te zeggen. Er was ook een tweeling. Twee meisjes in hetzelfde groene rokje. Ze dansten met elkaar, terwijl ze keer op keer hetzelfde liedje zongen. Tijdens het vieruurtje, zonder aanleiding, sloeg een van de twee me. Het was de enige keer dat ik werd aangesproken. Of ze me pijn had gedaan?

De podcasts van De Standaard