De affaire van de academicus: ‘Het was de ontlading van een lang ingehouden verlangen’
Foto: Carmen De Vos

Twee maanden ver van huis, tijdens een studieverblijf in Amerika, kunnen de normen vervagen. Dat ondervond Koen*, getrouwd en vader van twee. ‘Academici zijn meesters in het rationaliseren van hun eigen daden, ook als ze nergens op slaan.’

‘Het is een van de fijnste dingen die je als wetenschapper kunt meemaken: door een gerenommeerd onderzoekscentrum uitgenodigd worden voor een studieverblijf in het buitenland. Ik was dan ook heel opgetogen toen ik enkele jaren geleden negen weken mocht doorbrengen aan de Amerikaanse oostkust, om er weg uit mijn vertrouwde omgeving en in het gezelschap van collega’s uit verschillende landen en onderzoeksterreinen de hele zomer te lezen en te schrijven. Het instituut heeft een enorme bibliotheek en organiseert wetenschappelijke bijeenkomsten. Ik was er om aan een boek te werken, en om een seminar te leiden.’

‘We verbleven in een complex met elk onze eigen studio en ons eigen kantoor. Het werkritme lag hoog, maar toch voelde het ook als een soort vakantie. Naarmate de weken verstreken werd de sfeer tussen de collega’s hartelijker, losser. ’s Avonds verzamelden we rond het zwembad om te aperitieven, eindeloos te discussiëren, en smeedden we wilde plannen voor de toekomst. Valeria was me meteen opgevallen, met haar ranke verschijning, zwarte haren en mysterieuze glimlach. Maar ze was haast te mooi, met haar 38 jaar bovendien een pak jonger dan ik, en ik had thuis in België een vrouw en twee kinderen die op me wachtten.’

Poolparty

‘Ze was een Italiaanse classica, verbonden aan een Canadese universiteit. Het zomerreces gebruikte ze om te werken aan een studie over beelden van Romeinse godinnen, Venus en Juno vooral. Ze hield zich doorgaans wat op de achtergrond, maar ik was onder de indruk van haar elegantie. Hoe ze lag te zonnen aan het zwembad, ik keek ernaar zoals naar een antiek beeld: vol bewondering, maar vanop afstand.’

‘De begroetingen werden warmer, en de toevallige gesprekjes almaar langer. Verder ging het niet, tot we op een avond met de hele bende op restaurant gingen en Valeria ostentatief de stoel naast me claimde. We zaten met een twintigtal mensen aan een grote ovale tafel, maar spraken enkel met elkaar. Honderduit vertelde ze, over het leven in Canada, haar favoriete Italiaanse gerechten, en de lange relatie waar ze net uit kwam. Er sloeg een vonk over. Ik voelde me enorm aangetrokken tot haar, maar stelde mezelf tegelijkertijd gerust: ik was getrouwd, dit was zuiver platonisch, en bovendien was het onmogelijk dat iemand als zij interesse kon hebben in mij.’

‘Enkele dagen voor we allemaal huiswaarts zouden keren, hielden we een feestje bij het zwembad. Iedereen nam zijn eigen drank en eten mee, we haalden herinneringen op aan ons verblijf, en toen er voldoende drank was gevloeid, zwoeren we allemaal met elkaar in contact te blijven. De poolparty liep op zijn einde, en ik zocht wat keukengerei bij elkaar dat terug naar mijn studio moest. Valeria liep achter me aan, met enkele lege glazen in haar handen. De deur viel achter ons dicht. We keken elkaar in de ogen. Dat was genoeg om onze kleren uit te trekken en richting slaapkamer te strompelen. Het was een ontlading van ingehouden passie en verlangen, het ging zo ontzettend snel, woorden waren overbodig.’

Kitscherig geflirt

‘De rest van de nacht bracht ze in haar eigen bed door, we spraken wel af om later die dag te gaan wandelen in een nabijgelegen natuurpark. Misschien was het om een zekere schroom te verbergen, of waren we verweesd door het slaaptekort, maar tijdens het wandelen hielden we het bij banale smalltalk. Ze bleef door mijn hoofd spoken. Tijdens een afsluitend etentje bij een van mijn gastheren, waren mijn gedachten elders. Het was de laatste avond, en met het excuus dat ik nog mijn koffers moest pakken, keerde ik na het dessert terug naar het instituut. Valeria wachtte.’

‘In geen tijd belandden we weer in de slaapkamer. We bedreven de liefde alsof het de laatste keer was dat we elkaar zouden zien, wat het naar alle waarschijnlijkheid ook was. Het afscheid de volgende ochtend was onwezenlijk. Snel. Gehaast. Gedwongen. Maar dat kan een zegen zijn, want uiteraard kampte ik ook met een schuldgevoel. Ik kon de situatie en de context als excuus gebruiken, maar feit bleef dat ik mijn vrouw had bedrogen.’

‘Eens terug thuis pikte ik het normale leven weer op. Dat lukte, een pittige job aan de universiteit en een druk familiaal en sociaal leven deden me snel weer vervallen in oude vertrouwde routines. De affaire met Valeria klasseerde ik in mijn hoofd als een onverwachte, overdonderende ontmoeting met een Italiaanse schone die na de zomer weer veilig naar het onbereikbare Canada was teruggekeerd. Het was eenmalig geweest, er waren geen consequenties. Ik besloot te zwijgen en de herinnering te koesteren.’

‘De drang om contact te houden bleek sterker dan mezelf. In de maanden die volgden stuurden we elkaar berichtjes, vrij onschuldig. Als ik een antieke sculptuur zag in een museum, of een Romeins beeld van Venus, stuurde ik haar een foto en zei ik dat de schoonheid ervan me aan haar deed denken. Kitscherig geflirt, dat zij beantwoordde. Pas veel later zou ik beseffen dat ik haar steeds meer op een voetstuk plaatste.’

Van vlees en bloed

‘Het jaar erop, in de vroege lente, werd ik door hetzelfde instituut opnieuw uitgenodigd, voor een vervolgproject. Valeria was er deze keer niet, maar we begonnen te skypen. We waren het eens: ons afscheid was te abrupt geweest. We vroegen ons ook beiden af of we wel tijd genoeg hadden gehad om elkaar te leren kennen. Het verlangen om elkaar terug te zien werd elke dag groter: wat als het meer was dan een kortstondige affaire? Misschien waren we wel voor elkaar bestemd?’

‘Academici zijn meesters in het rationaliseren van hun eigen daden. Ook als ze nergens op slaan. We spraken af dat Valeria in augustus naar het instituut zou reizen, voor een lang weekend. Waar ze zou overnachten was niet eens een onderwerp. Ik telde de dagen af tot ik mijn muze terug zou zien, regelde uitstapjes, reserveerde in de meest romantische restaurants, poetste mijn studio. Ik was nerveus, de dag dat ik haar ging oppikken op de luchthaven, maar haar begroeting, een innige omhelzing, stelde me gerust.’

‘Tijdens de lunch toostten we met een glas prosecco op ons weerzien, ’s namiddags flaneerden we langs gezellige winkels en hippe koffiehuizen. Maar het voelde anders. Minder onbevangen. De gesprekken werden serieuzer, minder luchtig, en tot mijn verbazing verliep de zoektocht naar gemeenschappelijke interesses heel moeizaam. Onze heel uiteenlopende muzieksmaak, zij was blijven hangen in de postpunk- en grungescene en dweepte met The Cure versus mijn voorkeur voor mainstream rock en chanson, leidde tot spanningen en wederzijds onbegrip. De vrouw die ik zo lang had opgehemeld, bleek een mens van vlees en bloed.’

‘Er vielen ongemakkelijke stiltes. We deden ons best om het weekend zo fijn mogelijk te maken en attent te zijn voor elkaar, maar het was duidelijk dat ons verhaal aflopend was. We deelden de lakens, die twee nachten, want dat maakte deel uit van het vooropgestelde programma. Maar ook het liefdesspel was terughoudend, zonder overgave.’

‘Er vloeiden tranen, bij het afscheid zondagavond, maar meer uit het besef dat we moesten erkennen dat we niets meer voor elkaar konden betekenen. We volgen elkaar nog via sociale media, en één keer belde ze me nog. Ze meldde dat er een nieuwe liefde in haar leven was. Niet veel later zag ik op Facebook de eerste foto’s van Valeria en haar vlam, op een concert van een band die ik verafschuw, en daar was voor mij alles mee gezegd.’

‘Ik ben met mijn affaire nooit naar buiten gekomen. Er staat te veel op het spel. Eén goede vriendin nam ik wel in vertrouwen. Zij zei me: je bent ver over de schreef gegaan, maar nu weet je dat het gras niet groener is aan de overkant. Ik ben er niet trots op, maar weet nu dat het iedereen kan overkomen. Lang genoeg ver van huis vervagen de normen.’

* Op verzoek van de geïnterviewde zijn de namen in dit artikel veranderd.

Mensen vertellen wat voor goeds en kwaads de liefde aanricht in hun leven. Wilt u graag uw verhaal vertellen? Mail naar joke@jokevancaesbroeck.be