Aanwezigen op stille wake voor Sanda Dia: ‘We vragen rechtvaardigheid’
Foto: Dieter Telemans

In Leuven is vrijdagavond een emotionele stille wake gehouden voor Sanda Dia, de student die overleed na een doop van studentenclub Reuzegom. Vrienden getuigden over het verlies, maar ook de aanpak van de KU Leuven in de zaak werd niet gespaard. De wake verliep erg rustig, en volgens de coronamaatregelen.

Het protest werd georganiseerd Karibu Leuven (Leuvense studentengroep, red.), Belgian Youth Against Racism en de vrienden van Sanda. Wegens de coronamaatregelen werd er op voorhand opgeroepen om voldoende afstand te houden van mensen buiten je bubbel en een mondmasker te dragen. Er waren buiten vooral studenten ook enkele jonge gezinnen.

Tijdens een van de speeches werd de initiële reactie van de KU Leuven hard veroordeeld. Een sentiment dat ook leefde bij veel andere betogers. Één jongen had een bord met daarop ‘KU Leuven doesn’t care about black students’. Met op de achterkant: ‘I could have been Sanda.’ Een ander bord had de slogan: #JusticeForSanda. Andere betogers hadden staken een kaarsje aan ter herinnering aan Sanda.

Ongeveer samen met het begin van de wake kwam het nieuws dat de KU Leuven een tuchtrechterlijk onderzoek zal beginnen tegen de Reuzegommers. ‘Daar zijn we erg blij om’, klinkt het na afloop van de wake bij de organisatie, die ook blij is hoe rustig het verliep.

De wake eindigde met het lied dat ook op de begrafenis van Sanda werd gespeeld.

Aanwezigen op stille wake voor Sanda Dia: ‘We vragen rechtvaardigheid’
Safae Haddad (21, links), Ivon Jumbe (20, midden) en Linda Amida (21, rechts) Foto: cvve

Na afloop bleven nog enkele mensen napraten. Ook de studentes vroedkunde Safae Haddad (21), Ivon Jumbe (20) (midden foto) en Linda Amida (21) die speciaal vanuit Brussel zijn gekomen. ‘We zijn hier omdat zijn verhaal ons heel erg heeft geraakt. Ik ben blij dat dit werd georganiseerd. Maar ik vind het ook spijtig dat we het gevoel hebben dat we dit moeten doen om een punt te maken.’ Ze hopen dat er gerechtigheid voor komt, maar vrezen daarvoor.

De studentes voelen zich gelinkt met Sanda omwille van zijn migratie-achtergrond en waren ook aanwezig op het protest tegen het hoofddoekenverbod en het BLM-protest eerder deze zomer. ‘We voelen dat er iets beweegt en dat mensen zich beginnen te informeren. Daar zijn we blij om. Maar het duurt zo lang’, zegt Ivon.

‘Weet je, ik ben zelf van Nederland. Ik heb een goede band met Marokko, maar ik ben in Nederland geboren’, vertelt Safae. ‘Ik voel me Nederlands, maar toch heb ik het gevoel dat er bij witte mensen altijd een ‘maar’ is. En dan heb ik het niet enkel over extreemrechtse types. Ik moet me precies bewijzen om Nederlandse te kunnen zijn, of moet me er voor verantwoorden. Dat is vermoeiend.’

‘“Ga terug naar uw land” heb ik ondertussen zo vaak gehoord dat het mijn favoriete zin is geworden’, vult Linda sarcastisch aan. ‘Ik en Ivon werken allebei in een supermarkt Aalst’, gaat ze verder. ‘En we worden zo vaak in het Frans aan gesproken. Waarom? Het is niet omdat ik zwart ben dat ik geen Nederlands spreek.’