In het Oost-Vlaamse Moorsel namen familie en vrienden vandaag afscheid van Ilse Uyttersprot. De oud-burgemeester van Aalst werd vorige week dood teruggevonden in de woning van haar vriend. De begrafenis ging om 11 uur van start en was de te volgen via een livestream. In de kerk mochten maximaal honderd personen aanwezig zijn, buiten mocht geen volk verzamelen wegens de coronamaatregelen.

Als eerste spreker nam Yves Leterme (CD&V), ex-premier en partijgenoot, het woord (zie video bovenaan). ‘Wij betuigen u ons diep respect en medevoelen bij het verlies van uw moeder, het verlies van uw dochter. We getuigen respect en dankbaarheid ten aanzien van een gewezen collega en goede medestander.’

Leterme loofde de politieke carrière van Uyttersprot, zowel in Aalst als in de nationale politiek. ‘We leerden Ilse kennen als de altijd vriendelijke, glimlachende, maar kordate en deskundige collega op wiens loyale inzet we altijd konden rekenen. Je behield dertig jaar lang het vertrouwen van zoveel duizenden mensen. De dankbaarheid, vriendschap en respect van de gewone man dreven je verder. Je veroverde een blijvende plek in het hart van tienduizenden mensen.’

Nadien nam Bart Van Lysebeth, Aalsters politicus voor CD&V, het woord. ‘Dit is een immens zware beproeving. Woorden schieten tekort. Woede en opstandigheid tegen zoveel onrecht tasten nu even ons vertrouwen in het leven aan.’ Van Lysebeth loofde onder meer de inspanningen van Uyttersprot in het Aalsterse verenigingsleven: ‘Het was alsof Ilse nooit moe kon worden. Als een leeuwin vocht ze voor de budgetten. Haar politieke betekenis en realisaties kunnen nooit overschat worden.’

Maar Van Lysebeth kwam ook terug op een pijnlijke passage in het politieke leven van Uyttersprot in Aalst, toen haar bevoegdheden als schepen werden afgenomen door burgemeester Christoph D’haese (N-VA). Van Lysebeth noemde het een van de ‘diepe littekens, waarvoor Ilse hoopte dat ze daar ooit eerherstel voor zou krijgen. Ze verbeet de pijn, haar aangedaan in de politieke arena.’

‘Ilse Uyttersprot was geen heilige,’ zei Van Lysebeth. ‘Maar ze had wel iets heroïsch, gevoed door een luidop beleden christelijke inspiratie. Zij beleefde spiritualiteit in het samenzijn.’

Op het einde van de eucharistie namen de twee zonen van Uyttersprot het woord. ‘Liefste mama, we zijn er van overtuigd dat je zou gewild hebben dat minstens één iemand van ons het woord zou nemen op je begrafenis.’

‘We weten dat je fier was op ons, mama. Je was onze supporter van het eerste uur. Zowel in het leven, op school, als bij de basket. Niemand weet hoe je het klaarspeelde, maar allebei hebben we het gevoel dat je geen enkele belangrijk moment in ons leven miste. Dit kwam veel te vroeg. Nu rest ons enkel de herinnering aan een fantastische mama, een rots in onze vaak woelige branding.’