Saartje Vandendriessche na zelfdoding ex-vriend: ‘Kon me niet inbeelden ooit weer levensvreugde te voelen’
Saartje Vandendriessche met Lasse, de hond die de jongensnaam mocht hebben. Foto: Kristof Vadino

Soms overvalt het haar nog, als een dief in de nacht. Maar het immense verdriet dat Saartje Vandendriessche voelde nadat haar ex-vriend Thomas uit het leven was gestapt, heeft ze een plaats kunnen geven. Dankzij workshops over ‘bewust leven’ en meditatie.

‘Ik weet nog dat ik bij de politie zat – ze hadden mij zélf opgebeld voor trauma­begeleiding – en dat ik tegen de psychologe zei: het is voorbij. Dat was mijn eerste ­gedachte toen ik hoorde dat Thomas gestorven was. Dat het ook afgelopen was met mij. Hoe moest ik verder met dat onpeilbare verdriet, met de wetenschap dat hij dood was – ook al was het dan zijn ­eigen “keuze”? Ik kon me niet inbeelden dat ik ooit weer een spatje levensvreugde zou voelen.’

Saartje Vandendriessche vertelt het rustig, maar het heeft een hele tijd geduurd vooraleer ze erover kon praten zonder in huilen uit te barsten, zegt ze. In november 2018 viel de hemel op haar hoofd. Haar ex-vriend Thomas, met wie ze op dat moment al maanden niet meer samen was, stapte uit het leven. ‘Ik wist natuurlijk wel dat hij het moeilijk had met onze breuk, net daarom wilde ik hem ook niet als een baksteen laten vallen. We hebben oeverloos gepraat, maar ik nam ook wel bewust wat afstand, want op de duur is alles honderd keer ­gezegd. (zwijgt even) Een vriendin van me, die ook coach is, zei me: “Jij kapt telkens stukjes van de staart af, je moet de volledige staart in één keer afkappen en alle contact verbreken.” Maar dat vind ik zo ­onmenselijk. Er zal bij Thomas meer aan de hand geweest zijn dan de breuk alleen,maar naar dé oorzaak blijft het gissen. Is die er wel? Hij was ook geen prater.’

Hij heeft brieven geschreven. Naar zijn familie, naar Saartje en ook naar Saartjes dochter Mille. ‘Die brieven bevatten … (aarzelend) zíjn verhaal. Tja, daar moet je dan mee verder, hé.’ Zijn familie heeft haar nooit iets verweten, verklaart Vandendriessche. Ze praat er nog geregeld over met Thomas’ zus en moeder. Is heel blij dat ze met de familie on speaking terms kon blijven, ze hebben veel aan elkaar.

‘Ik heb maanden niet gesport. Ik nam het mezelf kwalijk dat ik wél nog kon lopen in de bossen en Thomas nooit meer’

‘Heel vreemd is dat gevoel dat jij voor ­altijd veranderd bent, maar dat de wereld is blijven doordraaien. De mensen vergeten wat je hebt meegemaakt, maar jij wilt er wel over praten’, vervolgt ze. ‘Gelukkig kunnen Thomas’ familie en ik bij elkaar ­terecht om te ventileren. Soms neem ik dan ineens ook weer hun verdriet erbij – zij hebben een prachtige zoon, een prachtige broer verloren. Ik hoop zo hard dat zij hun verdriet ook een plaats kunnen geven.’

Onder de woede

Haar is het gelukt, maakt ze zich sterk. Ook al had ze dat nooit gedacht toen de traumapsychologe van de politie haar destijds antwoordde dat er manieren bestaan om zulke dingen te verwerken. ‘Onder meer door structuur in te bouwen. Maar het heeft tijd nodig gehad. Ik heb maanden niet gesport, bijvoorbeeld. Want dan ging ik lopen en werd ik onverwacht bevangen door een ­hevige huilbui, ik hyperventileerde of viel neer. Ik nam het mezelf kwalijk dat ik wél nog kon lopen in de bossen en hij nooit meer. Terwijl hij dat zo graag deed.’

Ze is ook kwaad geweest, erkent ze. ‘Ik leef met een groot onbegrip voor de keuze die hij gemaakt heeft, maar ik vind wel dat ik die moet respecteren. Toch blijft er in mij boosheid zitten om wat hij zijn ouders en zijn familie aangedaan heeft – die mensen waren er altijd voor hem – en bijvoorbeeld ook mijn dochter. Maar bovenal ben ik immens verdrietig geweest.’

‘Het schuim stond me op de lippen. Letterlijk. Ik weet nu: onder woede zit altijd verdriet’

‘Dan begint het gevecht. Ik ben workshops gaan volgen bij Creative Consciousness, onder meer over “bewust leven”. Daar is nog heel veel opgeborreld. Zo moesten we eens een oefening doen rond woede – een emotie die ik normaal makkelijk kan oproepen. Maar tijdens die oefening begon mijn lijf ineens te daveren en draaiden mijn ogen weg. Uiteindelijk ben ik alsnog in woede uitgebarsten, later hoorde ik van mijn medecursisten dat het schuim me op de lippen stond. Letterlijk. Ik heb er achteraf veel over gelezen en ik besef nu: ­onder woede zit altijd verdriet.’

De eeuw van de energie

Vandendriessche begon ook met transcendente meditatie. ‘Ik ben al twintig jaar fan van Deepak Chopra, ik heb nu een persoonlijke mantra gekregen om dieper te kunnen gaan. Weet je, de westerse mens is vervreemd van zijn innerlijke zelf, daar moeten we weer naar op zoek.’

Terwijl Vlaanderen haar vooral kent als de sportieve spring-in-’t-veld, blijkt het 45-jarige tv-gezicht thuis met heel andere dingen bezig te zijn. Hoewel: ‘anders’ vindt ze dat niet. ‘Het ene hoort bij het andere. Het heeft geen zin om je fysieke conditie aan te pakken zonder mentaal iets te veranderen.’

Bij een kop brandnetelthee – ook voor wildplukken heeft ze een sterke interesse – diept ze een aantal boeken op die ze de laatste maanden verslonden heeft. Ze gaan over spiritualiteit en over energie.

‘Het klinkt spiri-wiri, maar geloof me: dit wordt de eeuw van de energie. En ja, ik wil mee aan de kar trekken.’ Ze voegt de daad bij het woord. Een recente webinar die ze gaf aan ondernemers, lokte onverwacht veel enthousiaste reacties uit. Eind augustus host ze in Maasmechelen een ‘Bright Day’ over levensenergie.

‘Veel westerse mensen zijn moe en daar wil ik iets aan veranderen. Mensen bewust maken van de energiepijlers, hen inspireren en een energieboost geven, daar word ik gelukkig van. Dat er geen vak “mentaal welzijn” is op school, vind ik een gemis.’

Hokjesmentaliteit

Gaat ze met de kijkers straks de spirituele toer op? Saartje Vandendriessche lacht hartelijk, maar zegt dan gemeend: ‘Vlaanderen is er niet klaar voor. Toen ik in 2016 het rubriekje “Nooit meer moe” had in 1.000 Zonnen, kwam er al héél veel commentaar op de therapie met de bloedzuigers. En dan waren we nog niet eens met ayahuasca (plantenbrouwsel dat hallucinaties opwekt, red.) aan de slag gegaan! Op Canvas kan dat misschien, maar op Eén niet, hoor.’

‘Vlaanderen blijft vastzitten in een hokjesmentaliteit. Toen ik omroepster werd, viel mijn acteerwerk helemaal weg. Nu ik omroepster af ben, is het niet teruggekomen. Maar goed, ik vat zelf wel de koe bij de horens. Zo heb ik een theaterstuk geschreven, Wolfsvrouwen, en het voorstel voor Op de Man af (het tweede seizoen komt eraan, Vandendriessche neemt het onder meer op tegen Sean Dhondt, Bartel Van Riet, Ruben Van Gucht en Otto-Jan Ham, red.). Sommigen zeggen: wat wil jij bewijzen? Ik wil niks bewijzen. Wat mensen over mij denken, kan me niet schelen. Ik weet wat ik kan. Ik heb mijn gelijk ook niet meer ­nodig om in mijn kracht te staan.’

Tijdens de lockdown heeft Vanden­driessche een moodboard gemaakt om uit te pluizen waar ze intens gelukkig van wordt. Het ging van eetbare planten naar sport, humor, tv en natuur. ‘De rode draad van dit alles is energie. Ik heb prachtige ideeën gekregen, hopelijk kan ik er binnenkort meer over vertellen.’

Haar ogen blinken, ze moet zich inhouden om er niet enthousiast van alles uit te flappen. Na Thomas’ dood was haar spontaniteit weg, vertelt Vandendriessche. Maar ze is terug. En stilaan staat ze weer open voor een relatie. ‘Ik heb het lang moeilijk gehad met mannen, want er was een zeker wantrouwen. Ik voelde me ergens “gepakt”, ja. Als je alles geeft en dát is dan het resultaat … Maar ook dat heb ik een plaats kunnen geven. Ik ben niet actief op zoek naar een nieuwe relatie, maar ik heb er vertrouwen in dat ze op mijn pad komt.’

Wie met vragen zit rond zelfdoding, kan terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 en op de website www.zelfmoord1813.be.

Elke dag vragen we boeiende mensen hoe ze de voorbije maanden zijn doorgekomen, en waaruit ze vandaag hun veerkracht halen. U vindt de volledige reeks op: www.standaard.be/veerkracht