KEIHARD

 

Koers.

 

Nu even niet.

Momenteel rijden we achter de feiten aan. Corona sloeg een gat.

Het komt er op aan goed te blijven ronddraaien.

Geen plaats voor solisten en einzelgängers.

Ploegleiders schreeuwen in onze oortjes. Rondrijden verdomme!

Als een hysterisch peloton moeten we stoempen.

Het is met momenten dokkeren. Vloeken. Jammeren.

 

Het is denderen door de grote leegte.

Geen wapperende Vlaamse leeuw maar een witte vlag.

Veel witte vlaggen. We geven ons nochtans niet over.

Nog niet.

 

Niet vergeten eten en drinken.

Laven aan handengeklap.

 

De demarrage kwam onverwacht en verdomme hard.

Met elke pedaalslag meer krampen. Na elke bocht verijdelde hoop.

Aan de horizon nog niets te bespeuren. 

Er zit niet anders op dan verder stoempen.

 

Vandaag gaat de lucht niet anders ruiken. 

Geen Paris-Roubaix. Geen familie. Geen vrienden.

Geen koffie en verlepte taartjes.

De televisie blijft uit.

 

De realiteit is keihard.