Zangeres Duffy schrijft ontvoering en verkrachting van zich af: 'Hij zou me vermoorden'
Foto: photonews
Ze scoorde tussen 2007 en 2010 wereldhits met ‘Mercy’, ‘Rain on your parade’, ‘Stepping stone’ en ‘Warwick Avenue’, maar verdween daarna tien jaar in de luwte. Tot Duffy eind februari op Instagram uitlegde waarom het plots zo stil werd: ze was ontvoerd en verkracht, en had het enorm lastig met het trauma. Nu heeft ze het volledige verhaal neergeschreven.

In de Instagrampost waarmee Aimee Anne Duffy (35) na tien jaar de stilte doorbrak, kondigde ze aan een interview te zullen delen waarin ze meer uitleg zou geven. Maar dat gesprek zou er niet komen, liet ze even later weten: 'Ik voel me al vrijer en ik heb geprobeerd om een interview te geven, maar het is veel zwaarder dan ik dacht. In de plaats zal ik er binnenkort iets over schrijven.'

De Britse artieste heeft dat nu gedaan, met een uitgebreide tekst op haar website: 'Ik was verstrikt geraakt in mijn verhaal als een donker geheim. Het maakte me alleen en deed me mij alleen voelen.' Iedereen die ze kende, met wie ze werkte, die ze ontmoette; niemand, echt niemand, wist wat er gebeurd was. Ze wilde niemand lastigvallen met wat haar overkwam.

Ze vreesde ook dat ermee naar buiten komen haar leven zou kapotmaken, dat ze bijvoorbeeld nooit een geliefde zou vinden. Ze werd gewaarschuwd dat het haar carrièrekansen zou kelderen, dat het publiek haar zou minachten, dat ze egoïstisch is omdat haar verkrachter nog vrij rondloopt. Ze overwoog zelfs om haar naam te veranderen, te verdwijnen naar een ander land, met een andere haarstijl, 'misschien een bloemist of zo te worden' en compleet voor altijd vergeten te worden. Tot ze na verloop van tijd besefte dat ze zich niet kon blijven verbergen. 'Er is geen grotere kwelling dan een onverteld verhaal in je dragen en ik deel het mijne vandaag met jou.'

'Hij zou me vermoorden'

Ze vertelt hoe ze op haar verjaardag gedrogeerd werd in een restaurant, en daarna naar het buitenland werd gebracht. 'Ik kan me niet herinneren dat ik op het vliegtuig stapte en kwam bij achterin een rijdend voertuig. Ik werd in een hotelkamer geplaatst en de dader kwam terug en verkrachtte me. Ik herinner me de pijn en het proberen bij bewustzijn te blijven in de kamer nadat het was gebeurd.'

'Ik zat met hem vast voor nog een dag. (...) Ik overwoog om weg te lopen naar een naburig dorp of stad terwijl hij sliep, maar ik had geen geld en ik was bang dat hij de politie zou bellen omdat ik wegliep, en misschien zouden ze me opsporen als een vermist persoon. Ik weet niet hoe ik de kracht had om die dagen te doorstaan; ik voelde de aanwezigheid van iets dat me hielp om in leven te blijven.'

'Ik vloog terug met hem, ik bleef kalm en zo normaal mogelijk als iemand in zo’n situatie kan, en toen ik thuis kwam, zat ik, versuft, als een zombie. Ik wist dat mijn leven in direct gevaar was, hij deed verholen bekentenissen mij te willen vermoorden. (...) De dader drogeerde me in mijn eigen huis in de volgende vier weken, ik weet niet of hij me verkrachtte tijdens die periode, ik herinner me alleen bij te komen in de auto in het buitenland en de ontsnapping doordat ik vluchtte in de dagen daarop. Ik weet niet waarom ik niet gedrogeerd werd in het buitenland, het doet me vermoeden dat ik een harddrug kreeg toegediend en dat hij daar niet mee kon reizen.'

'Ik voelde me niet veilig om naar de politie te gaan. (...) Ik kon niet riskeren dat ik verkeerd aangepakt werd of dat het overal in het nieuws zou zijn terwijl ik in gevaar was. Ik moest echt mijn instincten volgen. Ik heb het wel verteld aan twee vrouwelijke politieagenten, tijdens verschillende bedreigende incidenten in het laatste decennium, het staat geregistreerd.'

Nergens veilig

'De eerste persoon die ik er ooit over vertelde was een psycholoog, maanden erna (...). Ik heb geen idee hoe ik zoveel geluk had om haar te vinden (...) Zonder haar zou ik er misschien niet doorgekomen zijn. Ik had een hoog risico op zelfdoding in de nasleep. Ze leerde me kennen, zag me als een persoon, leerde over me en navigeerde me. Ze deed het heel voorzichtig. Ik kon haar niet in de ogen kijken voor de eerste acht sessies of zo, oogcontact was iets waarmee ik het moeilijk had. De gedachte te herstellen, was bijna onmogelijk.'

Omdat ze zich nooit veilig voelde, verhuisde Duffy vijf keer op drie jaar tijd. 'Op de laatste plek zou ik eenzame jaren doorbrengen om de stabiliteit te vinden om te herstellen. Ik stopte met vluchten en verhuizen. Ik had het gevoel dat hij me niet kon vinden in het vijfde huis. Ik voelde me veilig. Ik voel me nu veilig.'

'Je vraagt je misschien af: waar was mijn familie? Zij die wilden helpen, waren gewoon te ver weg. De tol van me te verstoppen, dit laatste decennium, betekende ook dat ik vervreemd was van allen. (...) Ik was gewoon niet meer dezelfde persoon. Verkrachting is als een levende moord, je leeft, maar bent dood. Het enige wat ik kan zeggen is: het duurde extreem lang, soms voelde het eindeloos, om de gebroken stukjes van me terug te winnen.

Weer muziek maken

'Ik deel dit omdat we leven in een pijnlijke wereld en ik niet langer beschaamd ben dat iets me diep pijn deed. Ik geloof dat als je vanuit je hart spreekt, het hart in anderen zal antwoorden. Hoe donker mijn verhaal ook is, ik spreek vanuit het hart, voor mijn leven, en voor het leven van anderen, die ook zo afgezien hebben. (...) Ik wil je medelijden niet. Ik vertel je dit allemaal om mijn wonden in het licht te stellen, waar de duisternis me niet meer kan houden. Ik zou je niet het hele verhaal van mijn ervaringen vertellen als ik geen echte genezing kende.'

Ze bedankt sommigen die haar hielpen met hun commentaren op haar oorspronkelijke bericht, voor hun steun en vriendelijkheid. Ze kreeg ook berichten van anderen die seksueel misbruikt en verkracht zijn. 'Ik wil dat je weet dat ik ze zag en las. Ik las elk woord en jouw verhaal leeft verder in mij. (...) Een jongeman zei: ‘Ik zal nooit bevrijd kunnen zijn zoals jij’. Hij kan niet in de straten van zijn thuis wandelen, bang. Dit is een oorlogswapen. Ik hoop dat zij ook een manier kunnen vinden om bevrijd te zijn op hun eigen manier, zoals ik de mijne vind.”

Wat volgt voor haar, weet Duffy naar eigen zeggen niet. Over deze ervaring wil ze alvast niet meer onaangekondigd spreken. Maar ze wil op een dag wel weer muziek maken en uitbrengen. 'Hoewel ik heel erg betwijfel dat ik ooit nog dezelfde persoon zal zijn die de mensen kenden.'

Wie met vragen zit over zelfdoding, kan terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 en op de website www.zelfmoord1813.be.