AA Gent loopt nipte nederlaag op in Rome
Mikael Lustig lag aan de basis van het balverlies dat tot de 1-0 leidde. Foto: Belga
Hoewel de Buffalo’s donderdagavond Rome zagen en stierven, moet de begrafenisondernemer nog niet meteen opgebeld worden. Een kleine 1-0-nederlaag, na rust veruit de betere tegen een Europese topclub en een tank vol vertrouwen. Het kan nog spoken, volgende week in de Ghelamco Arena.

Na die openingstreffer van AS Roma noteerden we maar één iets: kans AA Gent. Gevolgd door kans AA Gent. En nadien nog eens kans AA Gent. Let wel op: het waren niet altijd driesterrenmogelijkheden die AA Gent voor rust creëerde. Eerder mogelijkheden waarvan je dacht van 'daar zat meer in'. Laurent Depoitre – fit genoeg bevonden om voor het eerst in vier matchen nog eens te starten – in combinatie met Jonathan David, Roman Bezus met een trap, Vadis Odjidja in combinatie met Sven Kums en finaal een drie tegen twee-situatie waarbij Odjidja de verkeerde keuze maakte. Allemaal kansjes waarvan we dachten dat AS Roma er wel eentje van omgetoverd zou hebben in een doelpunt.

Iets waarvan het ons na een klein kwartiertje ook gelijk gaf. Carles Perez – huurling van FC Barcelona – schoot bij zijn eerste basisplaats raak nadat Mikael Lustig – bijzonder matige partij van de Zweed – een slechte inspeelpass gaf. Sven Kums de assist deed afwijken waardoor Thomas Kaminski aarzelde bij het uitkomen. Een opeenstapeling van kleine foutjes, gepaard met een koele afwerking van een toptalentje: topclubs kunnen zo vreselijk vervelend efficiënt zijn.

En dat voelt allemaal nog wat extra vervelend aan als blijkt dat die topclub echt wel te pakken is. Of was. AS Roma stond dan wel tactisch goed – drie aanvallende spelers in het centrum achter Edin Dzeko gepaard met opkomende backs trokken de Gentse ruit tot haar limieten – het haalde veel te weinig kansen uit de ruimte die beschikbaar was. De Gentse hoop op een stunt die de afgelopen dagen werd uitgesproken door zowat iedereen buiten Jess Thorup binnen de club werd daardoor groter en groter, tastbaarder en tastbaarder. Voor rust en erna.

Depoitre met dé kans

Gent bleef na de pauze immers komen. Eerst met acties waarbij een laatste pass ontbrak – niet vergeten dat Chris Smalling Kaminski tussendoor testte op een corner – maar wel met meer en meer durf. Spelers gingen hoger op het veld staan, de aanwezigheid rond de zestien nam toe, de vrees op een dodelijke counter van een steeds zwakker wordend Roma werd steeds kleiner. Kansen volgden: Depoitre had Bezus voor het uur altijd alleen voor doel moeten zetten, Odjidja vond doelman Pau Lopez op zijn weg. Twee keer zelfs. En dan was er nog Depoitre die in minuut 68 vergat de bal het doel in te verlengen. Een driesterrenmogelijkheid. Niet verzilverd. De Buffalo’s, die waren gewoon de betere ploeg geworden. In het Stadio Olimpico. En niet tijdens een voorbereidingswedstrijd in een zomermaand, wel in de zestiende finales van een Europees toernooi. Op hun eigen, voetballende manier. Applausje daarvoor. Dat Kaminski in het ultieme slot nog de 2-0 moest keren, dat bedekken we even met de chauvinistische mantel der liefde.

Alleen, dat goaltje viel niet. Dat o zo belangrijke goaltje. Dat goaltje dat van deze wedstrijd een Tottenham, Valencia of andere Wolfsburgs had kunnen maken, dat goaltje dat Gent met een voorgift richting de terugwedstrijd in de Ghelamco Arena had kunnen sturen. Dat goaltje dat eigenlijk noodzakelijk was om een topclub in deze fase van het toernooi uit te schakelen. Maar goed, de wet van de sterkste is er om te breken. Dat wist David al, dat weten de Buffalo’s ook. Een dood in Rome kan een verrijzenis in Gent betekenen. Buffalo Ben heeft de zegen van de paus alvast mee naar huis gebracht. Het kan maar helpen.