Psychiater op euthanasieproces: ‘Ik kijk altijd of er nog uitwegen zijn voor wie euthanasie wil’
De derde beschuldigde op het euthanasieproces: de 67-jarige psychiater. Foto: Palix

De derde beschuldigde op het euthanasieproces in Gent, de psychiater, ontkent dat Tine Nys bij haar in behandeling was en ze dus niet onafhankelijk kon oordelen. ‘Ze heeft toen een voorschrift Temesta gevraagd. Ik noem dat niet behandelend arts worden.’

Tine Nys kreeg op 27 april 2010 euthanasie op basis van ondraaglijk psychisch lijden. Ze was toen 38. De derde beschuldigde op het assisenproces over die euthanasie is een 67-jarige vrouw, die als psychiater geconsulteerd werd. Volgens de wet moet die onafhankelijk zijn ten opzichte van de patiënt, maar volgens het openbaar ministerie had ze Tine Nys in behandeling.

De psychiater gaf een uitgebreid overzicht van haar contacten met Nys. ‘Bij het eerste gesprek vroeg ze me of ze autisme had, en ze vroeg ook euthanasie’, zei de psychiater. Uit onderzoek bleek volgens de psychiater inderdaad dat Nys inderdaad autisme had. ‘Autisme is een zeer vaak miskende diagnose, zeker toen’, zei de psychiater. ‘Ik kijk altijd of er nog uitwegen zijn voor wie euthanasie wil. Alleen als er geen menselijke, redelijke behandelperspectieven zijn, willen we meewerken aan de wens om uit het leven te stappen.’

‘Euthanasie is geen gemakkelijke weg’

De familie Nys steunde het euthanasieverzoek niet, zei de beschuldigde. ‘Ze wou haar familie er niet bij betrekken, maar ik zei haar dat dat wel nodig zou zijn. Er bleven veel verwijten aan het adres van Tine komen. Volgens Tine zou haar vader ook autisme gehad hebben en een zwaar alcoholprobleem, en toonde haar moeder geen moederliefde. (...) Ze heeft zes suïcidepogingen ondergaan, en na één ervan heeft ze in een coma gelegen en maanden in een rolstoel gezeten. Ze vertelde ook over de prostitutie waar ze beschaamd over was en de abortus waar ze kapot van was.’

De laatste consultatie met Tine Nys was op 8 april, verklaarde de psychiater. ‘Ze wilde niet meer, ze kon niet meer. (...) Ze heeft toen een voorschrift Temesta gevraagd. Ik noem dat niet behandelend arts worden. (...) Ze vroeg ook een briefje voor ziekteverlof, omdat ze tot op het laatste bang was voor collocatie. (...) Ik heb haar ook de laatste dag gebeld, toen zei ze “ik ben volmaakt gelukkig”, omdat er eind aan haar lijden zou komen. (...) Ze wilde niet meer leven. (...) Geloof me, euthanasie is geen gemakkelijke weg. Om daarvoor te kiezen als jonge mens moet je hard en lang geleden hebben.’

Volgens de familie van Nys werd Tine de dood ingeduwd door de beschuldigde. De psychiater is ook voorzitter van de vzw Vonkel. Die vzw omschrijft zich als ‘een luisterend huis’, met ‘als doel de bevordering van de integratie van het sterven, het doodgaan en het rouwen in het levensplan van elke persoon en zijn naast- en nabestaanden’.

‘Zo werden, onder meer, Tines laatste weken in beeld gebracht door fotografen en zou haar menselijk verhaal centraal staan in een boek over euthanasie, dit alles op initiatief van Vonkel’, zegt Fernand Keuleneer, advocaat van de familie.

Maar de psychiater ontkent dat. ‘Dat is compleet uit de lucht gegrepen’, reageerde ze. ‘Ik had geen project in mijn hoofd, geen documentaire of geen film.’ De vrouw stelde dat ze Tine ‘niet had kunnen redden’.