zaterdag 28 december 2019 - Binnenland
camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

Matthias Schoenaerts: ‘Je moet varen op je innerlijke kompas. Als je intuïtie je bedriegt, heb je jezelf tenminste niet verloochend.’ 

Matthias Schoenaerts Bij Vlaanderens grootste filmster in Los Angeles

‘Succes? Dit was mijn decennium van verdriet’

Het begon met Rundskop, in 2011. Negen jaar later is Matthias ­Schoenaerts de enige internationale filmster die Vlaanderen ooit kende. Het bracht hem succes, maar geen innerlijke rust. ‘Mensen denken te snel: die is rijk en beroemd, die zal wel ongenaakbaar zijn.’

Van onze redacteur in de Verenigde Staten 

Los angelesFor your consideration’ staat op de enorme billboards op de Sunset Strip. Een uitnodiging aan de stemgerechtigden van de Oscars en andere prijzencircussen om topfilm X of serie Y niet te vergeten. Geen enkel bord vraagt om aan Matthias Schoenaerts in The mustang te denken, volgens het magazine Time nochtans een van de vertolkingen van het jaar. Een film met zo’n klein budget kan die promotie niet betalen.

Schoenaerts passeert de borden weleens op weg naar een afspraak, maar zijn hotel bevindt zich aan Venice Beach, chic-bohemien en dus ideaal voor een filmster/graffitiartiest. ‘Ik haat Hollywood, nog meer dan de Boomsesteenweg. Ik trek meer en meer weg uit de stad, ik zoek de harmonie van de natuur. Ik hou van de zee.’

We hebben afgesproken aan de pier van Santa Monica, waar ­binnenkort de Indie Spirit Awards worden uitgereikt, het coolere broertje van de Oscars waarvoor Schoenaerts is genomineerd. De Antwerpenaar verblijft vaak in Los Angeles, maar niet vaak genoeg om er een appartement te kopen. Hij is nérgens nog vaak genoeg. ‘Dit jaar heb ik in zeven landen gewoond. Thuis, ik weet niet meer wat dat woord betekent.’

‘Ik was heel lang compleet onhandelbaar. Van zes scholen weg­gestuurd, in een jeugdinstelling beland. Van mijn 12de tot mijn 15de zat ik maandelijks op het politiebureau’

Op de boulevard langs de oceaan spreekt een Vlaamse toeriste hem aan. Soms herkennen ook Amerikanen hem, maar niet nu, met de baard die hij overhield van zijn rol als Petrus in The last planet van Terrence Malick.

Ongelukkig luxeleven

The New York Times vroeg Schoenaerts onlangs waarom hij nog vaak in Europa werkt, en niet uitsluitend voor Hollywood kiest. ‘Ik luister niet naar wat de pr­machine zegt over hoe ik mijn carrière moet aanpakken’, zegt hij bij een thee. ‘Als je niet zelf weet waar­voor je staat, rijd je je misschien vast in een carrière die je nooit hebt gewild. Robert Pattinson is ternauwernood ontsnapt aan de eeuwige associatie met die fucking Twilight-films, maar veel sterren leiden een luxeleven, terwijl ze ongelukkig zijn over het genre waarin ze vastzitten. Daarom heb ik Robocop geweigerd, en de titelrol in een overbodige, nieuwe Batmantrilogie. Die rollen konden me veel geld opleveren, maar hadden me ook ongelukkig kunnen maken. Je moet varen op je innerlijke kompas. Als je intuïtie je bedriegt, heb je jezelf tenminste niet verloochend. Mij lukt dat tot dusver wonderwel. Jacques Audiard, Thomas Vinterberg, Terrence Malick: mijn kompas wérkt.’

Dertien weken heeft Schoenaerts meegewerkt aan Malicks film over de band tussen Jezus en Petrus. ‘Met een regisseur die filmt zoals Jackson Pollock schildert. Er zit een intentie in, maar je weet niet hoe het op het doek landt. Hij zoekt voortdurend het accident op. Zeer verwarrend, maar ik heb het omarmd. Normaal ligt alles vast in film, maar hij laat de wind door zijn plannen waaien. Zo moedig.’

Schoenaerts maakt een praatje met een mangoverkoopster. ‘Het is toch al te gek, als je ons straatbeeld bekijkt, dat dezelfde blanke koppen nog steeds de Vlaamse films bevolken?’ 

Schoenaerts geeft toe dat aan sommige films van Malick geen touw vast te knopen is, maar bewondert de compromisloosheid en passie van de 76-jarige cineast. ‘Wars van modes blijft hij graven in thema’s die hem al heel zijn ­leven bezighouden: wat is vriendschap, wat is liefde, wat is het ­einde en het begin van ons bestaan? Hij weet dat we de antwoorden nooit zullen kennen, maar hij probeert dichterbij te komen.’

Voor de acteurs was het een uitputtingsslag: extreem lange draaidagen in de Turkse bergen. ‘Je moet je genereus aan Malick overgeven. Het gaat hem om authenticiteit en energie van blikken en handelingen. Zodra hij voelt dat je vooraf al wist wat je zou doen, verliest hij alle inte­resse. Maar als er iets gebeurt in het moment, is hij opeens een en al oor.’

De cobra en het wasbeertje

Er zitten weinig echte tegen­vallers tussen Schoenaerts’ 21 buitenlandse films. Hij noemt Kursk, het duikbootdrama van Thomas Vinterberg. Sinds Far from the madding crowd is de Deen nochtans een dikke vriend. ‘Ik verwachtte er veel meer van. Maar je rijdt niet naar de Noordpool zonder ooit een platte band te hebben. Binnenkort filmen we opnieuw, een film over drie broers. Joaquin Phoenix en Mads Mikkelsen zijn de andere.’ Hij grijnst, peilt naar de reactie. ‘Ja, dat kan tellen hé?’

‘Acteren was louter een manier om dichter bij mijn vader te komen.Een charmant maar ook een te complex wezen, vol eigenliefde’

Er landt een vogeltje op de tafel naast de onze. Schoenaerts probeert het naar zijn hand te lokken. De Amerikaanse fotograaf is in de wolken: ‘Er gebeurt altijd iets met die man.’ Het tegendeel van de broedende binnenvetter die hij vaak vertolkt.

Hij sputtert tegen, noemt ­tegenvoorbeelden als Le fidèle of Far from the madding crowd. Toch zijn Rundskop, De rouille et d’os en The mustang de vertolkingen waarop hij het trotst is. ‘Ik hou van personages die onder een steen liggen, maar uit het donker breken en naar het licht toegroeien. Ik wil de kijker uitdagen om zulke figuren anders te bekijken. Dat archetype ontroert me, ik bestudeer het graag. Kunstschilders maken toch ook jarenlang variaties op dezelfde doeken?’

Daarom zijn het dus verre verwanten, Jacky in Rundskop, Ali in De rouille et d’os, en nu Roman, de afgestompte moordenaar die in de gevangenis een wilde mustang toegewezen krijgt om te temmen. Een eerste stapje op een lange weg uit het zelfdestructieve denken. ‘In hun vorm hebben die mannen iets afstotelijks ontwikkeld, maar in hun natuur zit iets puurs, dat onschadelijker is dan hoe ze overkomen. Loopt de verschijningsvorm van een mens parallel met zijn natuur, of staat hij er haaks op? Dat is een boeiend gegeven voor een acteur. Kom je een kamer binnen en je ziet een cobra, dan maak je je uit de voeten. Zit er een wasbeertje, dan vind je dat ­schattig, tot dat wasbeertje een cobra blijkt te zijn. Schijn bedriegt soms.’

Vuurbal Julien

‘Thuis, ik weet niet meer wat dat betekent. Volgend jaar wil ik bepalen waar ik wil wonen, en daar een gezin stichten. Een rare volgorde, maar het kan werken’

Inderdaad. Totale harmonie, dachten de Antwerpenaars destijds toen ze de jonge Matthias met zijn demente vader Julien zorgzaam door het stadscentrum zagen schuifelen. De zorgzaamheid was oprecht, maar het was zeker geen wederdienst voor een onbekommerde jeugd.

‘Ik heb me pas achteraf gerealiseerd dat wat wij in mijn jeugd meemaakten, niet normaal was. Maar ik heb er vrede mee. Ieder huis heeft zijn kruis. Het is een extreem brokkenparcours geweest, geloof me. Mijn vader was de mix van Klaus Kinski en Marlon Brando. Een charmante man, een mysterieuze dichter, er was een reden waarom mijn moeder zo gek op hem was. Maar ook een al te complex wezen, vol eigenliefde, onmogelijk om mee samen te ­leven. Hij had geen negatieve intenties, maar hij was een vuurbal, hij vernietigde alles dat op zijn pad kwam. Mijn oudste zus heeft zelfmoord gepleegd onder de ogen van mijn vader, mijn tweede zus heeft ook een zeer tragisch leven gehad.’

Zelf ging de jonge Schoenaerts als ‘zoon van’ gebukt onder zijn naam. ‘Ik was heel lang compleet onhandelbaar. Van zes scholen weg­gestuurd, in een jeugdinstelling beland. Was ik echt een rotjoch? Dat denk ik niet, maar heel onevenwichtig. Een energieke natuur is deel van mijn wezen, maar er was ook veel onvrede door die onmogelijke gezinssituatie, en mijn achternaam belette me te zijn wie ik ben. Ik hing meer op straat rond dan dat ik naar school ging. Van mijn 12de tot mijn 15de zat ik maandelijks op het politiebureau. Tot een jeugdrechter – die ook het dossier van mijn zussen had behandeld – besloot in te grijpen. Dat was hoognodig. Als je op zulke momenten niet ingrijpt, kan een leven echt verloren gaan.’

Van zijn vader vervreemdde hij. Tot hij 21 was, en Julien stervende leek. Toen schreef hij zich op de toneelschool in. ‘Ik realiseerde me opeens dat ik toch veel onderdrukte liefde voelde voor die vreemde man. Acteren was louter een manier om dichter bij hem te komen, en zie nu wat ervan gekomen is.’ Hij lacht de emotie even weg.

De theaterlegende heeft de artistieke ontbolstering van zijn zoon nooit meegemaakt. ‘Toen ik op de toneelschool zat, woonde ik bij hem. Hij was toen al helemaal vervreemd van zijn carrière en van zichzelf. Hij leefde uitsluitend in het hier en nu, dankbaar voor de dag en voor de zon. Het was een van de mooiste periodes in mijn leven. Soms nam ik hem mee om te komen kijken. Dan was ik al een uur bezig, hoorde ik hem zeggen: “Zeg mamake, die jongen lijkt wel heel hard op Matthias hé?”’ Hij schatert.

Maakte de dementie die formidabele vader gemakkelijker om mee te leven? ‘Natuurlijk. Tot het onmogelijk werd met hem te communiceren, en toen moest ik dat ook aanvaarden. Met veel liefde. Uiteindelijk hebben we toch een harmonie gevonden, ontstaan uit vergeving. Vergeving als daad van liefde is een belangrijk thema in mijn films. Zoals Gabriel naar Bathsheba kijkt op het einde van Far from the madding crowd, ­omdat hij écht ziet wie ze is en haar begrijpt. Dat proces heeft veel onvrede in mij weggenomen. De liefde heeft de pijn weggewerkt. Daarom is liefde het basisthema in mijn films.’

‘Jacky uit Rundskop was voor mij geen hormonenboer en halve gangster. Dat zijn mijn kleuren en penselen als acteur, maar het is niet de essentie. De tragiek van Jacky is dat hij vanaf zijn geboorte op zoek is naar liefde, steeds krampachtiger, en op die manier zijn dood in de hand werkt. Zo is de dakloze straatvechter ook slechts een verschijningsvorm van Ali in De rouille et d’os. De uitdaging voor mij bestond erin zo raak mogelijk die man neer te zetten die voor het eerst in zijn leven je t’aime zegt.’

Voor The mustang sprak Schoenaerts met gevangenen met lange celstraffen. ‘Pijnlijke voorgeschiedenissen, vaak over generaties heen. Alleen doortastende liefde kan zo’n cyclus van pijn doorbreken. Maar wie kan zoveel toewijding opbrengen? Mijn mama kon dat. Zij was de echte kunstenaar in ons gezin. Want het is één ding om fenomenaal te zijn op een podium en bewierookt te worden, het is iets anders om in de schaduw te staan en dat genie te beschermen, ten koste van jezelf.’

Schoenaerts’ moeder, Dominique Wiche, overleed in 2016. ‘Ze was een romaniste, met een groot filosofisch inzicht, een geweldige sparringpartner bij het lezen van scenario’s. Bij Far from the madding crowd, bijvoorbeeld. Wat een suffe kloot is die herder, dacht ik, die laat over zich heen lopen … Ik wilde liever de soldaat spelen, die wat mysterie en gevaar belichaamt. Tot mama me zei: waarom gaan we er altijd van uit dat de man die iets aanvaardt, de zwakkeling is, en degene die zich verzet de sterke? Als je van die herder een waardige, edelmoedige man maakt, heb je het mooiste personage uit de hele film.’

Incompetente prutsers

Het van de andere kant bekijken, populair is dat niet dezer ­dagen. ‘Nee’, zucht Schoenaerts. ‘Ik was gedegouteerd door de uitslag van de verkiezingen. Hoe is het ­mogelijk dat een kwarteeuw na zwarte zondag de mensen opnieuw in de armen van Vlaams ­Belang lopen? Naarmate onze steden diverser worden, sluiten we ons meer op in xenofobie.’ Hij heeft het multiculturele castingbureau Hakuna opgericht. ‘Het is toch al te gek, als je ons straatbeeld bekijkt, dat Vlaamse series en films nog steeds bevolkt worden door dezelfde louter blanke koppen?’

Schoenaerts heeft zich ook achter het protest tegen de besparingen in de cultuursector geschaard. ‘Uit solidariteit, al werk ik nu zelf in het buitenland. Ik betaal nog steeds belastingen in België, al ben ik er nog zelden en al doet het politieke klimaat me afvragen waarom ik nog zou bijdragen aan zulk beleid. Vroeger was ik blijvend aan Antwerpen verbonden, omdat mijn moeder nog leefde. Zij was mijn hart en ziel. Maar nu begin ik te twijfelen waarom in ik België zou blijven, als ik zie welke incompetente prutsers het land regeren.’

Hij zit er warmpjes bij, al heeft hij dus enkele hoofdrollen in kaskrakers geweigerd. ‘Sterrendom, eigendom, er zit niet voor niets dom in die woorden. Al vind ik het wel heerlijk te weten dat ik nooit meer financiële zorgen zal hebben. Mijn vader had een erg wisselvallig inkomen, omdat hij soms maandenlang in de psychiatrie verdween. Dat legde een enorme druk op onze levenskwaliteit.’

De zon zakt. Ideaal voor de ­fotoshoot op het strand. Met de verkoopster die hem een zakje mango verkoopt, praat hij vlekkeloos Spaans. Nog een taal waarin deze kameleon zou kunnen acteren. Bij een kraampje op de pier werpt hij met ringen naar flessen. Meteen hangen er enkele latina’s rond hem.

Rampenweek

Stappend naar een restaurant krijgt hij een sms’je. David O. Russell, de regisseur van American hustle. En van een peperdure tv-serie met Robert De Niro, Julianne Moore en Schoenaerts, die in duigen viel omdat Harvey Weinstein de producent was. Wellicht komt het er nu toch van. We installeren ons voor het avondeten op een terras. Schoenaerts bestelt een whisky, hij wil iets kwijt. ‘Je praat over een decennium van successen, maar voor mij was het er vooral één van verdriet en afscheid nemen. Mijn tweede zus, twee grootouders, mijn moeder. Zodra je professioneel succesvol bent, denken mensen dat je ongenaakbaar bent voor alle tegenslag.’

Het tegendeel bleek in september 2017. Schoenaerts: ‘Het begon met de zware brand in mijn splinternieuwe appartement. Ik had dood kunnen zijn. Het blussen duurde uren. Ik zat in een restaurant op de hoek, en ging geregeld kijken hoe het stond. Toen vroeg een vrouw of dat mijn appartement was, en of ze een selfie mocht maken. Ik antwoordde dat mijn hoofd er even niet naar stond, waarop ze antwoordde: ik heb altijd al geweten dat jij een arrogante zak bent. Dat is enorm aan mij blijven kleven. Je hebt succes, en dus moet je constant beschikbaar zijn voor iedereen. Anders krijg je de gifbeker.’

’s Anderendaags moest Schoenaerts naar Nevada vertrekken voor de opnames van The mustang. ‘Na drie dagen filmen verscheen de vakbond op de set. Door ons minieme budget werkten ­enkele technische departementen non-union, en dan leggen ze in de VS de boel plat. We zaten vier dagen met onze duimen te draaien, in een afgedankte gevangenis in de woestijn. Zou de producent ­extra geld geven, of was dit het einde? Net op dat moment kreeg ik een telefoontje van David. Die reeks waarin ik de schoonzoon van De Niro zou spelen, waarvoor ik twee jaar in mijn agenda had vrijgehouden, werd geschrapt vanwege het seksuele schandaal rond Weinstein. Ik zag mijn hele wereld rond mij instorten, terwijl in België iedereen dacht: die ligt in Beverly Hills met enkele leuke dames in een jacuzzi.’

‘Gelukkig vond de producent van The mustang wél extra geld. Toen heb ik een knop omgedraaid. Hier en nu zijn. Alleen dit telt. Als ik me nu laat afleiden, verknal ik ook dát nog. Daarom doet de erkenning voor The mustang dubbel deugd.’

Wachten op Lynch

We bestellen zalm met asperges. En nog een whisky. Praten over films en acteurs van vroeger en nu die we goed vinden, en niet goed vinden. Hij geeft een imitatie van Marlon Brando als Don Corleone. De mensen aan het tafeltje naast ons merken het niet op, ze missen iets. ‘Acteur zijn gaat over naakt durven te zijn. Bij alle grote artiesten is hun meest persoon­lijke werk ook hun beste. Dat is een daad van overgave, een liefdesverklaring aan onbekenden. Je hand in je mond steken, je hart gaan halen, het eruit trekken en op tafel leggen. It takes a lot of balls.’

En dus heb je maar beter een goede regisseur naast je staan. Een bevlogen cineast zoals Jacques Audiard. ‘De rouille et d’os, dat was als dansen met de regisseur.’

Hij heeft een wenslijstje. Andrea Arnold. Yorgos Lanthimos. ‘En vooral David Lynch, maar die filmt niet meer. Cinema in de VS is geen klimaat meer voor artiesten en poëten. Mijn agent weet dat als Lynch ooit weer een film draait, hij mij op diens radar moet proberen te krijgen. Maar ik ben misschien wat te lui, of te naïef. Ik denk te makkelijk: als die mens met mij wil werken, zal die mij wel vinden. Enkele bevriende acteurs maken jaarlijks een lijst van interessante namen, en laten ontmoetingen organiseren. Misschien moet ik dat ook doen. Want hoe hard Amerika ook kan zijn, de can do-mentaliteit bevalt me wel. Als je iets wilt, zit dan niet op je gat, maar doe het. Al kan ik die werkdrift ook niet permanent aan. Zet mij vier maanden op een boerderij en ik ben perfect gelukkig. Of op een afgelegen strand in Costa Rica. Ergens waar ik de golven hoor als ik inslaap.’

Permanente ontworteling

Als ik terugkom van het toilet, hoor ik hem praten met een vrouw. Plannen voor vanavond. Denkt hij nooit aan een vaste relatie? ‘Sowieso’, zegt hij zonder aarzelen. ‘Het voorbije jaar ben ik me fundamentele vragen beginnen te stellen. Ik voel me altijd zo onrustig. Onlangs zei iemand me: allicht, je bent altijd onderweg, van hotel naar hotel en van land naar land. Een staat van permanente ontworteling. Mijn appartement in Antwerpen is sinds mei weer in orde, en ik heb er sindsdien hooguit tien keer geslapen. Volgend jaar wil ik bepalen waar ik wil wonen, en daar een gezin stichten. Want ik heb die behoefte wel degelijk.’

Hij grijnst als ik zeg dat de meeste mensen eerst verliefd worden en dan zulke plannen smeden. ‘Het is een rare volgorde, maar ik denk dat het kan werken. Een plek vinden waarop ik verliefd ben, en daar een vrouw vinden op wie ik verliefd word. Maar ik sta open voor de onverwachte magie van het leven, wie weet wie er morgen mijn pad kruist?’

Is het niet vervelend, met onbekende vrouwen in bed belanden die dat misschien doen omdat hij een beroemde acteur is? ‘Dat is dan vooral pech voor haar, niet voor mij’, lacht hij. ‘Maar op een eerste avond gaat het toch bij iedereen meer om perceptie en om een aura dan om wat anders? Ik kan toch niet na één avond verwachten dat een vrouw van mij houdt omdat ze de totaliteit van mijn wezen heeft doorgrond? Ik kan dat wel plaatsen, hoor.’

Bob, Al, Chris & Sean

Zelf is hij niet zo snel meer onder de indruk. Hij pakt er niet mee uit, maar in zijn vriendenkring zitten namen als Jeremy Irons, Michael Mann en Michael Fassbender. Toch kan hij ook zelf nog starstruck zijn. Hij vertelt een kostelijke anekdote over een dag in het hotel van Robert De Niro in New York, waar ze samenkwamen voor een lezing voor die serie. De Niro schonk hem nog een glas wijn in, er zouden enkele vrienden langskomen voor een verjaardagsfeestje. Toen kwam eerst ­Sean Penn binnen, dan Christopher Walken en vervolgens Al Pacino. ‘Dé voorbeelden van mijn generatie. Volslagen surrealistisch. Maar ik moest mijn vliegtuig naar België halen voor de première van Le fidèle. En dus zei ik: dit is uniek, hier wil ik een foto van. Maar wie ging die nemen? Dat doe ik wel, zei De Niro, en ik dacht nééééé, maar het was te laat. En dus heb ik nu een foto van mezelf met Pacino, Walken en Penn. Genomen door De Niro. Dat geeft die foto toch wat extra cachet, nee?’

We drinken een laatste glas. Schoenaerts praat over Vlaamse films en series, en het tekort aan bigger than life-personages voor fantastische acteurs als Josse De Pauw, Els Dottermans of Jan Decleir. Wie schrijft voor hen eens een Vlaamse Walter White of Tony Soprano, een Hannibal Lecter of Tony Montana?

Een jonge kerel kijkt verlekkerd naar een hamburger die de ober vergeten lijkt op het tafeltje naast ons. ‘You want the burger?’ Schoenaerts geeft hem door over de glazen afsluiting van het terras. Als de ober een minuut later passeert, doet hij alsof er niets is gebeurd.

We ronden af. ‘Er zat op het einde misschien wat te veel whisky in mijn redeneringen, en toch is het soms de moeite zo lang te praten. Zo ging het ook op die draaidagen bij Terrence Malick. Constant zoeken en wachten op de helderste gedachte van de dag. Misschien is het vandaag nooit gekomen, en heb je je tijd verspild.’ Nee hoor, dat zit wel goed.

Buitenland
  1. Plácido Domingo verontschuldigt zich voor seksueel wangedrag
  2. Video Ophef om in brand gestoken pop van homokoppel in Kroatië
  3. LIVEBLOG. Hotel in quarantaine op Tenerife, ook 110 Belgen zitten vast
  4. Hier vindt u de belangrijkste artikels over het coronavirus
  5. Aanval Volkmarsen: aantal gewonden stijgt naar 52, motief blijft onduidelijk
  6. Weduwe Kobe Bryant klaagt helikopterbedrijf aan voor fatale crash
  7. Extra veiligheidsmaatregelen op Griekse eilanden voor nieuwe migrantenkampen
  8. Weinstein naar ziekenhuis in plaats van gevangenis gebracht
  9. Europa zet zich schrap voor coronavirus
  10. Wiskundig brein achter maanreizen overleden op 101-jarige leeftijd
  11. Man rijdt opzettelijk in op Duitse carnavalsstoet: '30 gewonden, onder wie kinderen'
  12. ‘Dankbaar voor de vrouwen die getuigd hebben tegen Weinstein’
  13. Weinstein in beroep tegen veroordeling voor verkrachting en aanranding
  14. Tesla opladen tijdens vakantieweekend? Enkele uren geduld, alstublieft
  15. Video Honderden mensen in rij voor mondkapjes tegen nieuw coronavirus
  16. Nieuwe coronavirus eist zevende leven in Italië, reisadvies aangepast
  17. Modi slooft zich uit voor Trump
  18. Video Trump pakt uit (en worstelt) met uitspraak van Indische namen
  19. Afval in ruil voor maaltijd in India
  20. Video Giorgio Armani geeft modeshow zonder publiek door corona-uitbraak
Sport
  1. Geen David Goffin in Davis Cup tegen Hongarije: “Hij geeft voorrang aan voorbereiding”
  2. WK Laser Radial in Melbourne: Emma Plasschaert rukt op naar de vierde plaats
  3. Video Beyoncé en Michael Jordan brengen emotioneel eerbetoon aan Kobe Bryant
  4. Japanse voetbalcompetitie wordt stilgelegd tot half maart om verspreiding coronavirus te voorkomen
  5. Mathieu van der Poel verkent het parcours Omloop Het Nieuwsblad niet
  6. NBA: Washington plooit ondanks 55 punten van Bradley Beal voor leider Milwaukee
  7. Sander Gillé en Joran Vliegen bereiken tweede ronde dubbelspel in het Mexicaanse Acapulco
  8. WK tafeltennis voor landenteams in Zuid-Korea wordt uitgesteld als gevolg van coronavirus
  9. F1-piloot eert basketlegende Kobe Bryant met een 'paarse' helm
  10. Belgian Lions ook tegen Denemarken foutloos in kwalificaties voor EK
  11. Organisatie E3 BinckBank Classic deelt laatste wildcards uit aan Belgische teams en B&B Hotels-Vital Concept
  12. Moet belangrijke concurrent van Matthias Casse olympische droom opbergen door spanningen met Iran?
  13. Opmerkelijk: Britse kinderen mogen op voetbaltraining niet meer koppen, wel tijdens wedstrijden
  14. Video Tweede etappe UAE Tour kolfje naar de hand van Caleb Ewan van Lotto-Soudal, Froome laat het peloton rijden
  15. E3 BinckBank Classic liet voor affiche enkele ex-winnaars zich verkleden als figuren uit FC De Kampioenen! Wie is wie?

De podcasts van
De Standaard