camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

Bart De Wever op een N-VA-congres in december 2010: als je even rechts bent, hoor je erbij. Jimmy Kets

Op de kop

Het voorbije decennium was dat van de N-VA, de partij die ons het ‘inclusief nationalisme’ beloofde. Het heeft Vlaanderen alleen maar meer verdeeld, stelt Tom Naegels vast, en dat kon ook niet anders.

Allemaal Vlamingen! (Maar jullie niet)

We zullen het nog één keer citeren. (Gek, hoe oud Latijn weer lijkt.) Nil volentibus arduum: dat was de spreuk waarmee het voorbije politieke decennium op gang werd getrapt. Bart De Wever vierde ermee dat zijn N-VA, op 13 juni 2010, de grootste Vlaamse partij was geworden. Nog straffer, hij had Vlaams Belang op de knieën gekregen. Velen, ikzelf incluis, zagen er een logische historische evolutie in: Vlaanderen was een van de eerste Europese ­regio’s waar een extreemrechtse ­antimigratiepartij succesvol was geworden, dus sprak het voor zich dat, terwijl andere landen zoals ­Nederland nog volop in de populis­tische storm zaten, de Vlamingen als eerste weer tot de rede zouden komen.

De podcasts van De Standaard