Meer vrouwen en jongeren in daklozenopvang
Zo ziet de Brusselse daklozenopvang eruit. Foto: BART DEWAELE

Een huisvestingsmarkt die steeds ontoegankelijker wordt, drijft vrouwen en jongeren naar de daklozenopvang, stellen Centra Algemeen Welzijnswerk vast. ‘Zolang dat niet verandert, zal dakloosheid blijven bestaan.’

De winter komt nu wel heel dichtbij en dus openen steden hun winteropvang voor daklozen. In Gent zijn vanaf morgen 105 bedden beschikbaar, Antwerpen volgt op 1 december met 220 bedden, Brussel telt er 3.200. Of die zullen volstaan, is niet in te schatten: onderbouwde cijfers over het aantal daklozen in Vlaanderen en Brussel zijn er niet.

Maar de Centra Algemeen Welzijnswerk stelden de voorbije jaren wel een opvallende trend vast. Het aantal vrouwen en jongeren die dakloos worden, zit in stijgende lijn, zegt Alain Slock, directeur van CAW Oost-Vlaanderen, in De Zondag. ‘Vroeger zagen we in onze opvangcentra verhoudingen van 80 procent mannen en 20 procent vrouwen. Nu vangen we 60 procent mannen en 40 procent vrouwen op.’

‘In de reguliere opvang van het CAW Oost-Vlaanderen - die het hele jaar open is - zijn er 305 bedden beschikbaar. Eén vijfde daarvan wordt beslapen door personen jonger dan 25 jaar, een hallucinant cijfer.’

Ontoegankelijke huisvesting

Op zoek naar verklaringen wijst Slock naar de huurmarkt. ‘De laatste jaren krijgen we van onze hulpverleners heel wat signalen dat de huisvestingsmarkt erg ontoegankelijk wordt voor mensen met een laag inkomen’, zegt hij aan de VRT. En dan zijn vrouwen en jongeren vaak een groter slachtoffer dan mannen.

‘Als vrouwen na een relatiebreuk zelfstandig moeten gaan wonen, en slechts een beperkt inkomen hebben, is huisvesting voor hen bijna niet meer betaalbaar’, zegt Slock. Voor jonge mensen, die vaak (nog) niet of alleszins niet lang aan het werk zijn, geldt hetzelfde. ‘Een heel groot deel van hun budget zou opgaan aan huishuur alleen. Dan kan je niet sparen en geen leven opbouwen.’

Noodzakelijk kwaad

De oplossing ligt volgens de CAW’s dan ook bij meer en toegankelijke sociale woningen. ‘Wij als sociaal werkers mogen nog zo ons best doen en er mogen miljoenen euro’s in welzijn worden gepompt, zolang de woningmarkt niet toegankelijker wordt gemaakt, zal dakloosheid blijven bestaan. De winteropvang is een noodzakelijk kwaad, maar uiteindelijk wel een zeer slechte oplossing.’