Kort voor de middag is op de Plaça de la vila in Villafranca weinig ongewoons te merken. De hoofdplaats van de wijnregio Penedès, een uurtje rijden ten zuiden van Barcelona, was twee jaar geleden bij het referendum geen bolwerk van de independentisten.

Maar een halfuurtje later is het anders. Vier- tot vijfhonderd mensen vullen het plein voor driekwart, nog steeds hoofdzakelijk scholieren en studenten. Het lijkt er erop of de burgemeester of een andere notabele hen zal toespreken, want er wordt een luidspreker op het bordes gebracht.

Maandagmiddag in Vilafranca del Penedès: sfeer verbazend ontspannen

De sfeer is verbazend ontspannen. Bekenden kussen elkaar en lachen. Geen tranen te zien, geen vuisten. Veeleer rustige vastbeslotenheid. Een jongen en een meisje klimmen op de schouders van leeftijdgenoten en vormen twee menselijke torens. Ze ontvouwen onder applaus de vlag van de independentisten, met ster.

Dan weerklinken afwisselend twee jonge stemmen door de luidspreker, maar er staat niemand op het bordes. Het blijken een jongen en een meisje te zijn die vanop het plein een tekst voorlezen over politiek onrecht en voortgezette strijd.

Het duurt geen twee minuten. Na het applaus worden de spandoeken opgerold. Niemand komt op het idee de nationale hymne Els Segadors (de zaaiers) aan te heffen. De politie kijkt vanuit het stadhuis discreet toe, maar er is geen reden voor ingrijpen. Courante bezoekers van het stadhuis lopen al de hele tijd gewoon binnen en buiten.

Even rustig als ze gekomen zijn, verlaten de mensen het plein. Ze hebben zich getoond. De strijd is nog lang.