De zege van de hoop: Chadli bezorgt Anderlecht ondanks blunder van VAR drie punten bij Charleroi (1-2)
Foto: Isopix

De nieuwe wind heeft Anderlecht weer moed ingeblazen. Toekomstig hoofdcoach Frank Vercauteren zat tegen Charleroi in de tribune en paars-wit voetbalde sneller, vrijer, beter. Het resulteerde in een verdiende 1-2-overwinning. Natuurlijk is de weg naar Play-off 1 nog héél lang, maar het is nog niet hopeloos.

U kon even gaan plassen of een zacht eitje koken. Zo ellenlang duurde het vooraleer de VAR had uitgemaakt of er al dan niet sprake was van handspel bij de 1-2 van Nacer Chadli. Als je zo hard moet speuren - zelfs met een vergrootglas - of een doelpunt al dan niet moet afgekeurd worden, keur ze dan simpelweg niet af. Weg met de regelnichten.

Er was zelfs niet één Charleroi-speler die aandrong om de treffer te annuleren. Natuurlijk niet, ze wisten niet eens waarom. De Karolo’s vroegen de ref of ze eindelijk konden hervatten. En toch lieten scheidsrechter Wesley Alen en videoref Nicolas Laforge de 1-2 van het scorebord halen. Wellicht wreef het leer na Chadli’s kopbal wel even over zijn arm, maar het zijn alleen tjeven die daarover discussieerden. Pfff. Hopelijk was uw blaas ondertussen leeg of smaakte het eitje.

Vercauteren en Kompany in tribune

Zo had Anderlecht het geluk ook niet aan zijn zijde, want paars-wit verdiende het zeker om bij de pauze op voorsprong te staan. Misschien had Frank Vercauteren - die naast Vincent Kompany in de tribune zat - gezegd dat de spelers minder moesten nadenken en meer moesten voetballen.

Er zat alleszins veel meer snelheid en verticaliteit in het Brusselse spel dan de voorbije weken. Spits Kemar Roofe was erg bewegelijk en nuttig in de combinaties, Chadli plaatste versnellingen en Yari Verschaeren vond eindelijk zijn efficiëntie terug.

Het team was niet meer verlamd en dat leidde tot een vroege voorsprong. Na een uitgesponnen één-twee met Chadli kapte Verschaeren zijn man uit en daarna trapte de tiener zijn eerste van het seizoen binnen. Wat een opluchting.

Voor de bank stak interim T1 Jonas De Roeck zijn vuist in de lucht. Het zou ons niet verwonderen als De Roeck straks een trouwe luitenant wordt van Vercauteren, zijn Euvrardje bij Anderlecht. Een jonge coach die hij kan opleiden zoals hij dat met Vincent Euvrard bij OHL deed. Het was alleszins opvallend dat Kompany’s vriend Simon Davies vrijdagavond niets meer in de pap te brokken had.

Frank Vercauteren keek vanuit zijn zeteltje wel toe met een pokerface en praatte af en toe met Vince The Prince. Mogelijk hadden ze het ook over de hiaten die het systeem-Kompany nog bevat. Dat werd pijnlijk duidelijk toen Charleroi vanuit het niets opeens de 1-1 scoorde. Anderlecht combineerde weer op de eigen speelhelft tot er een slechte pass volgde van Sardella. Met één goeie bal van de sterke Massimo Bruno stond Mamadou Fall voor doel waar hij Sieben Dewaele aftroefde: 1-1. Probeer dan toch zo te tikken verder weg van je eigen doel, niet?

De twee Brusselse backs blijven een probleem. Verlos de 18-jarige Killian Sardella toch even uit zijn lijden. Het talent zit momenteel door zijn krachten heen en heeft rust nodig. En hoe vaak liet Dewaele zijn man al lopen bij de tegengoals de jongste weken. Die gast is niet opgeleid in die positie. Het zou ons niet verwonderen als Vercauteren toch al eens aan Anthony Vanden Borre heeft gedacht. Dat is toekomstmuziek.

Zware blessure Nasri

De 1-1 aan de rust was daarom een zware klap voor Anderlecht. Naast de afgekeurde goal van Chadli kwam daar ook de spierblessure van Samir Nasri bij. De Fransman oogt eindelijk fitter, maar bij de spits knapte een spier in zijn dij. De dribbelaar kermde van de pijn en liep na zijn douche al met krukken rond. Op die manier houdt het niet op voor RSCA.

De bezoekers waren aangeslagen en onder impuls van de sterke Massimo Bruno duwde Charleroi een kwartier op het gaspedaal. Karim Belhocine had nog een eitje te pellen met zijn ex-werkgever, maar RSCA brak niet. Nicholson miste de kansen.

En plots toonde Anderlecht ook veerkracht. Chadli bleef rennen en bij een goeie infiltratie trapte de Rode Duivel de 1-2 tegen de touwen. Dit keer was er geen reukje aan.

Aan de horizon welt dus een golfje op. Met het blote oog is het nog altijd moeilijk waar te nemen, maar het is een golfje van positivisme. Dit Anderlecht is nog niet dood. Na deze zege heeft het nog altijd maar 9 op 30, maar de spelers zijn weer wakker. Over twee weken op Eupen moeten ze bewijzen dat dit geen losse slag in het water was.