Thiam in tranen: ‘Niet triest omdat ik zilver heb, wel omdat ik weer pijn aan mijn elleboog heb’
Foto: Photo News

Goud: Katarina Johnson-Thompson (6.981 ptn). Zilver: Nafi Thiam (6.677 ptn). Brons: Verena Preiner (6.560 ptn). Ja, ook Nafi Thiam kan dus verliezen, en dat was geleden sinds de Olympische Spelen van Rio 2016. ‘Niet dat maakt mij triest, wel hoe het weer is gelopen met mijn elleboog. Dat is een beetje het beeld van mijn seizoen, dat is mentaal moeilijk.’

De tranen wellen op bij Nafi Thiam in de mixed zone. ‘Ik heb me echt gegeven tot het uiterste. Maar ik heb het er zo moeilijk mee dat ik weer met pijn eindig. Bon, het is nu zo.’

Tijdens het speerwerpen, haar sterke punt, kwam ze helemaal niet in de buurt van haar normale niveau door haar elleboog – in Talence dit jaar moest ze ook al het speerwerpen stoppen wegens haar elleboogproblemen. ‘Die eerste worp heb ik niets gevoeld. Maar bij de tweede worp voelde ik het meteen. Ik heb mij dan maar vijf minuten in de catacomben van het stadion teruggetrokken om even tot rust proberen te komen. Et voilà, het was net zoals in Talence, ik kon mijn arm niet meer volledig strekken.’

Ze besliste om het speerwerpen te staken. ‘Natuurlijk veranderde dat niets voor de wereldtitel. Ik wist dat het na het verspringen moeilijk zou zijn om nog goud te pakken. Maar ik wilde mij echt tot op het einde geven, je weet nooit wat er nog kon gebeuren.’

Hoe verklaar je dat in het verspringen niet op je normale niveau sprong? Op de Diamond League van Birmingham won je het verspringen tegen pure verspringspecialistes en je was het hele seizoen goed in het verspringen.

Nafi Thiam: ‘Ik heb mooie sprongen laten zien, maar jammer genoeg zat ik te ver van de afzetplank. Vooral die laatste sprong was jammer als ik zie waar ik zat en wat ik laat liggen. Het was vandaag geen kwestie dat ik niet ver kon springen, het was een probleem om mijn aanloop juist te krijgen. Je hebt een jour sans en je hebt echt heel goede dagen. En dit was niet eens een jour sans.’

Na de eerste dag zat je nochtans op schema voor de wereldtitel, net zoals op de voorbije grote kampioenschappen.

‘Aan die eerste dag lag het niet, dat was volgens mij de beste dag die ik ooit had op een kampioenschap. Ik zat ongeveer in hetzelfde scenario zoals op het EK in Berlijn. Nogmaals, ik ben niet triest over dat zilver, maar hoe het is gelopen met mijn elleboog. Opnieuw moet ik mijn kampioenschap in pijn eindigen. Dat is een beetje het beeld van mijn seizoen, en dat doet mentaal pijn. Ook al blijft het een medaille op een WK, bovendien in een competitie van zeer hoog niveau.’

Heeft Katarina Johnson-Thompson, de nieuwe wereldkampioene, je verrast?

‘Niet echt. Ik ga normaal gezien naar een kampioenschap met de instelling: ik kijk enkel naar mezelf, niet naar de rest. Maar nu, gezien haar twee dagen, verdient ze het goud. Ze heeft de zevenkamp van haar leven achter de rug, ze zit amper een fractie verwijderd van de 7.000-puntengrens. Dit was een WK van zeer hoog niveau. Ik was goed, maar het was niet voldoende.’