Nothing.Nowhere: puistenpuinhoop
Foto: Koen Bauters
Wie z’n emoties graag in een dikke laag Amerikaanse plasticfolie verpakt heeft, kon zich in de Club overgeven aan de emorap van Nothing, Nowhere.

 Frontman Joe Mulherin zweette pathos, kondigde elke tempowissel of break aan en riep te pas en te onpas om een circlepit te vormen. Zo vervelend en gemaakt dat het elke vorm van spontaniteit of oprechtheid deed verdampen. Een grotendeels lege tent vond het allemaal best, en kneep terstond een jeugdpuistje uit.

Vernieuwend of verassend was het allemaal niet. We kregen flashbacks naar een decennia terug, toen de twee frontmannen van Blink 182 besloten dat de wereld wachtte op een emoproject van elk van hen. Niet toevallig dus dat Nothing Nowhere een ep maakte met Blink-drummer Travis Barker. Pukkelpop kreeg de livepremière van ‘Destruction’ en ‘True love’, uit die ep die pas over een maand uitkomt. De lome beat maakte de hiphop-invloed nog nadrukkelijker aanwezig, maar echt warm werden we er niet van.

Hokjesdenken is zelden een goede zaak, maar deze hybride gooide zoveel clichés samen dat het al snel een puinhoopje werd.