Pharoah Sanders: matige danspasjes van een levende legende
Foto: Bruno Bollaert
 Met levende legendes is het uitkijken. Van Pharoah Sanders (78) kunnen we u veel platen aanbevelen, en de saxofonist is als ervaringsdeskundige aan de zijde van John Coltrane een van de vaders van de spirituele jazz, maar de jongste jaren is hij duidelijk op zijn retour.

Zijn concert vorig jaar op Gent Jazz was een teleurstelling. Dit keer begon Sanders - slecht ter been, maar wel geholpen door een wandelstok - veelbelovend: jawel, die warme sound is er nog, al moet je van zijn saxofoon niet langer die passionele oerkreten van weleer verwachten. Maar al snel nam Sanders gas terug, al bleef hij dit keer wel vooraan op het podium zitten, en bleven we bespaard van gênante scènes zoals vorig jaar op Gent Jazz, toen Sanders na elke korte solo naar een stoel achteraan op het podium strompelde om er uit te blazen.


Sanders liet het werk vooral over aan zijn muzikanten, en het was dus pianist Benito Gonzalez die de boel moest draaiende houden, geruggensteund door bassist Oliver Hayhurst en de uitstekende drummer Gene Calderazzo. Die Gonzalez was trouwens een plezier om te zien: zoveel energie, zoveel enthousiasme.


Sanders speelde zoals altijd zijn klassieker 'The creator has a master plan', een nummer waarin hij vooral zingt, al is zijn stem zeker niet zijn sterkste instrument. Het publiek had er toch plezier in en klapte soms enthousiast mee, maar muzikaal stelde het allemaal weinig voor. Wat ben je met een legendarische saxofonist als die vooral applaus oogst met flauwe zang of met onbeholpen danspasjes, die nog minder goed lukten dan vorig jaar in Gent?


Gelukkig kwamen er aan het eind nog redelijke versies van 'Naima' en 'Giant steps', twee klassiekers van John Coltrane, de man aan wiens zijde de toen piepjonge Sanders midden jaren zestig wereldberoemd werd.