Kate Tempest: wij begrijpen mekaar
Foto: Koen Bauters
‘Remember that night you tried to kill me? You tried to run me down with your car in the snow.’ Kate Tempest sprak die zin in de Castello traag en beredeneerd. De Britse rapster is zich bewust van het gewicht dat elk woord met zich meedraagt, en van de emotionele respons die haar beelden kunnen losweken.

Daar creëert ze zelf ook de omstandigheden voor. Tempest had een muzikante bij die haar beats uit een batterij synths toverde, maar declameerde haar eigen stem steeds naar de voorgrond. Dat verried het meesterschap dat ze had over haar eigen teksten. Het maakte niet uit of ‘Circles’ een tempootje sneller gespeeld werd of ‘Holy Elixir’ halfweg een James Blake-achtige technobreakdown kreeg opgelepeld. Ze boetseerde haar verzen soepel naar het evenbeeld van de beat: mekaar begrijpen blijft voor Tempest de sleutel.

En dus was ze met een missie naar de Castello gekomen: de tent wakker schudden. ‘What can be done to stay human?’, vroeg ze in ‘All humans too late’, voor ze een tirade afstak naar racisten en de permanent bozen in de samenleving. ‘Which side are you on?’, vroeg ze met stijgende verontwaardiging. Om er keihard aan toe te voegen: ‘Our partners don’t know us, our families are crazy, our friends make us nervous’. De passage, a capella gebracht, dwong eerst applaus en dan ontzag af. Maar tijdens dat kippenvelmoment, net wanneer de hele Castello platgeslagen leek door onwereld cynisme, stuurde Tempest het hoopvolle ‘Hold your own’ de tent in.

‘Know the wolves that hunt you, in time they will be the dogs that bring your slippers’, klonk het daar zalvend. Vergeet lifecoaches en zelfhulpboeken: mensen hebben minstens één Kate Tempest-concert nodig in hun leven. Betaal het maar terug van de ziekenkas.