Charles Lloyd: jazz van verwante geesten
Foto: Koen Bauters
Met zijn zonnebril, pet en modieus jasje oogde Charles Lloyd bepaald hip voor een 81-jarige. En ook de energie waarmee hij speelde, deed zijn leeftijd snel vergeten.

In het spirituele openingsstuk riep de saxofonist al meteen herinneringen op aan John Coltrane, weze het dan een zachtere versie ervan. Met een mintutenlange solo hield Lloyd de aandacht vast. Niet dat Lloyd de enige virtuoos is in zijn groep, niet voor niks 'Kindred spirits' geheten. De piano van Gerald Clayton spoorde uitstekend met de gitaar van Marvin Sewell, bijvoorbeeld, en bassist Reuben Rogers en drummer Eric Harland spelen al zo lang bij Lloyd dat ze weten wat zijn muziek nodig heeft.


Lloyd diste enkele van zijn bekendste nummers op, en gaf veel ruimte aan zijn muzikanten - soms te veel, want die lange drumsolo van Harland was voor ons niet nodig. In het laatste nummer speelde gitarist Sewell een stevige country blues-intro zoals we die kennen van de uitstekende plaat die Lloyd twee jaar geleden met Lucinda Williams maakte. Dit keer excelleerde Lloyd op fluit.
De band mocht terugkeren voor een bisnummer, waarin Lloyd zijn tenorsax zo teder liet klinken zoals alleen hij dat kan.