Ezra Collective: jazz, maar niet volgens het boekje
Foto: Koen Bauters
Voor alles is er een eerste keer. Zo hebben wij vandaag voor het eerst een heuse sit-down meegemaakt tijdens een jazzconcert

Ezra Collective is dan ook allesbehalve een jazzband volgens het boekje. Drummer Femi Koleoso was één brok energie, zowel fysiek als verbaal. Hij liet er geen twijfel over bestaan: Ezra Collective was hier om ‘joyful vibes’ te laten zegevieren. En wij moesten noise maken als we daaraan mee wilden doen. Door ‘complicaties’ waren ze vandaag namelijk maar met zijn vieren; het publiek moest voor vijfde bandlid spelen, aldus Koleoso. Gelukkig werd er van ons niet veel meer gevraagd dan enthousiast zijn en – tijdens die ietwat verrassende sit-down op het einde – op de grond gaan zitten.

De term fusion jazz klinkt heel erg 1971, dat beseffen we. Maar hij vat de friszoete cocktail van genres die Ezra Collective serveerde, wél perfect samen. Saxofonist James Mollison bracht een ode aan de spirituele jazz van Sun Ra met een cover van diens ‘Space is the place’, maar verwerkte evengoed zonder verpinken een flard ‘Sweet like chocolate’ in een van zijn jams. (Voor als u nog eens meedoet aan een popquiz: ‘Sweet like chocolate’ was een radiohitje uit 2000 en de uitvoerders ervan heten Shanks & Bigfoot.)

Bij Ezra Collective kleurden ze hun fusion met andere woorden breed in. We hoorden invloeden van Kendrick tot Miles, en van Fela Kuti tot Rage Against The Machine. Bovendien hebben deze open-minded jazzmuzikanten de vinger aan de pols van de muzikale tijdsgeest: op hun plaat werkten ze samen met Jorja Smith en Loyle Carner - dat is hoog scoren op de schaal van hipster dezer dagen.

Voor de tweede keer vandaag ontpopte de Castello zich tot dé partytent van Pukkelpop: eerst met de funk van Franc Moody, en nu met de afro-reggae-spiritual-r&b-jazzcocktail van Ezra Collective. Allebei afkomstig uit de Britse hoofdstad. London rules!